Türkiye’de Çift ve Ailelerle Çalışan Uzmanlar: Demografik Özellikler, Eğitim ve Klinik Uygulamalar

Öz

Çift ve aile terapisi, Türkiye’de hızla gelişmekte olan bir ruh sağlığı alanıdır. Son birkaç yılda, aile terapisi (ya da aile danışmanlığı) eğitimlerinin sayısının artmasıyla birlikte, eğitim standartlarının belirlenmesi konusunda sistematik bir çalışmaya olan ihtiyaç da belirgin bir şekilde artış göstermiştir. Bu standartların ülkemizin şartlarına uygun bir şekilde belirlenmesi ve mesleğin doğru bir şekilde gelişebilmesi için öncelikle bu alanda çalışmakta olan uzmanların bugünkü durumunun saptanması gerekmektedir Bu araştırma, Çift ve Aile Terapileri Derneği araştırma komitesi tarafından psikoloji alanındaki e-posta gruplarına ve aile terapisi eğitim programları mezunlarına gönderilen çevrimiçi bir anket aracılığıyla, çift ve ailelerle çalışan ruh sağlığı uzmanlarının özelliklerini ve klinik uygulamalarını anlamayı hedeflemiştir. Anket beş kategoriden oluşmaktadır: Demografik özellikler, eğitim, klinik uygulamalar, danışan özel- likleri, profesyonel gelişim ve yeterlilik. Araştırmaya, çift ve ailelerle çalışan 204 ruh sağlığı uzmanı katılmıştır. Araştırma bulguları, Türkiye’de ve Amerika’da aynı konuda yapılmış araş- tırmalarla karşılaştırmalı olarak değerlendirilmiş, alandaki eğitim standartları ve politikaları bağlamında tartışılmıştır. 

Anahtar Kelimeler

• Çift ve aile terapistleri, klinik uygulamalar, eğitim, mesleki gelişim, Türkiye’de aile terapisi

Professionals Who Work with Couples and Families in Turkey: Demographic Characteristics, Educational Background and Clinical Practices

Öz

Marriage and family therapy is a rapidly developing profession in Turkey. Over the last couple of years the number of family therapy (or family counseling) trainings have been increasing, but the standardization is still missing. For the enhancement of this profession, it is important to first acquire knowledge regarding the current state of those who practice. This study is designed to better understand the characteristics and clinical practices of clinicians who work with couples and families using an online survey distributed to web-based psychology groups and to the graduates of family therapy training programs. The survey includes five categories: demographic characteristics, training, clinical practices, clientele characteristics, and professional development and competency. 204 clinicians participated in the study and the results are discussed comparatively with previous studies that were conducted in Turkey and the U.S. and in terms of its implications for training and policy development

Anahtar Kelimeler

• Couple and family therapists, clinical practices, education, professional development, family therapy in Turkey

Kaynakça

1. Aile ve Evlilik Terapileri Derneği (n.d.). Hakkımızda. [http://www.aetd.org.tr/ web_1322_1/neuralnetwork.aspx?type=894 adresinden 8 Mayıs 2015 tarihinde indirilmiştir.]
2. American Association for Marriage and Family Therapy (2002). About AAMFT. [http:// www.aamft.org/imis15/content/about_aamft/AAMFT.aspx adresinden 12 Temmuz 2014 tarihinde indirilmiştir.]
3. Arduman, E. (2013). A perspective on evolving family therapy in Turkey. Contempo- rary Family Therapy, 35(2), 364-375.
4. Avis, J.M. (1992). Where are all the family therapists?: Abuse and violence within families and family therapy’s response. Journal of Marital and Family Therapy, 18 (3), 225-232.
5. Beaton, J., Dienhart, A., Schmidt, J. ve Turner, J. (2009). Clinical practice patterns of Canadian couple/marital/family therapists. Journal of Marital and Family Therapy, 35(2),193-203.
6. Beck-Ellsworth, D. ve Taniguchi, N. (2009. October). Eating disorder competence and attitude in MFT graduates and first year students. Poster session presented at the meeting of American Association of Marriage and Family Therapy. Sacramento, CA.
7. Beckvar, D. S. ve Becvar, R. J. (2006). Family Therapy: A Systemic Integration. Bos- ton: Allynve Bacon.
8. Booth, T. J. ve Cottone, R. R. (2000). Measurement, classification and prediction of paradigm adherence of marriage and family therapists. The American Journal of Family Therapy, 28(4), 329-346.

9. Carr, A.(2001). Family Therapy. USA: John Wiley&Sons.
10. Cook, J. M., Biyanova, T., Elhai, J., Schnurr, P. P. ve Coyne, J. C. (2010). What do psychotherapists really do in practice?: An internet study for over 2000 practitioners. Psychotherapy: Theory, Research, Practice, Training, 47(2), 260-267.
11. Çift ve Aile Terapileri Derneği (n.d.). Tarihçe. [http://www.cated.org/# cated-tarihce/ cfq0 adresinden 8 Mayıs 2015 tarihinde indirilmiştir.]
12. Doherty, W. J. ve Simmons, D. S. (1996). Clinical practice patterns of marriage and family therapists: A national survey of therapists and their clients. Journal of Marital and Family Therapy, 22(1), 9-25.
13. European Family Therapy Association (n.d.). Minimum Training Standards. [http://efta-tic. eu/minimum-training-standards/ adresinden 12 Temmuz 2014 tarihinde indirilmiştir.]
14. Gerçek Kişiler ve Özel Hukuk Tüzel Kişiler ile Kamu Kurum ve Kuruluşlarınca Açılacak
15. Aile Danışma Merkezleri Hakkında Yönetmelik (2007). T.C. Resmi Gazete, 26407, 18 Ocak 2007.
16. Gerçek Kişiler ve Özel Hukuk Tüzel Kişiler ile Kamu Kurum ve Kuruluşlarınca Açılacak
17. Aile Danışma Merkezleri Hakkında Yönetmelik (2009). T.C. Resmi Gazete, 27152, 25 Şubat 2009.
18. Gerçek Kişiler ve Özel Hukuk Tüzel Kişiler ile Kamu Kurum ve Kuruluşlarınca Açılacak Aile Danışma Merkezleri Hakkında Yönetmelik (2012). T.C. Resmi Gazete, 28401, 4 Eylül 2012.
19. Goldenberg, I. ve Goldenberg, H. (2000). Family Therapy: An Overview. Belmont, CA: Brooks/Cole.
20. Kaslow, N. J., Celano, M. P. ve Stanton, M. (2005). Training in family psychology: a competencies-based approach. Family Process, 44(3), 337-353.
21. Konuk, E., Akyıl, Y., Arduman, E., Erenel, S. ve Sarımurat Baydemir, N. (2011, Ekim).
22. Türkiye’de Çift ve Aile Terapisi: Yasal Düzenlemeler ve Eğitim Standartları.VI. Ulusal Aile ve Evlilik Terapileri Kongresi. İstanbul.
23. Korkut, Y. (2001). Aile danışmanlığı ve aile terapisi hizmetleri. Psikoloji Çalışmaları Dergisi, 22, 111-133.
24. Korkut, Y. (2007). Türkiye’de aile terapisi ve terapistlerinin durumu: eğitim standartları, terapi yönelimleri, çalışma biçimleri ve eğitim ihtiyaçları üzerine bir çalışma. Psiko- loji Çalışmaları Dergisi, 27, 13-30.
25. Lee, R. E., Nichols, D. P., Nichols, W. C. ve Odom, T. (2004). Trends in family therapy supervision: The past 25 years and into the future. Journal of Marital and Family Therapy, 30(1), 61-69.
26. Luepnitz, D. A. (1988). The Family Interpreted: Feminist Theory in Clinical Practice. New York, USA: Basic Books.
27. Miller, J. K., Todahl, J. L. vePlatt, J. J. (2010). The core competency movement in marriage and family therapy: key considerations from other disciplines. Journal of Marital and Family Therapy, 36(1), 59-70.
28. Morris, J. (2007). Characteristics and clinical practices of rural marriage and family therapists. Journal of Marital and Family Therapy, 33(4), 439-442.
29. Nelson, T. S. ve Palmer, T. R. (2001). Practitioner profiles and practice patterns for mar- riage and family therapists in Utah. Journal of Marital and Family Therapy, 27(3), 403-408.
30. Nelson, T. S., Chenail, R. J., Alexander, J. F., Crane, D. R., Johnson, S. M. ve Schwallie, L. (2007). The development of core competencies for the practice of marriage and family therapy. Journal of Marital and Family Therapy, 33(4), 417-438.
31. Nichols, W. (2013). Family Therapy: Concepts and Methods. Boston, USA: Pearson.
32. Northey, W. F. (2002). Characteristics and clinical practices of marriage and familythe- rapists: A national survey. Journal of Marital and Family Therapy, 28(4), 487-494.
33. Northey, W. F. (2005). Studying marriage and family therapists in the 21st century: Methodological and technological issues. Journal of Marital and Family Therapy, 31(1), 99-106.
34. Simmons, D. S. ve Doherty, W. J. (1995). Defining who we are and what we do: clinical practice patterns of marriage and family therapists in Minnesota. Journal of Marital and Family Therapy, 21(1), 3-16.