DEPREMİN MATEMATİK EĞİTİMİNE ETKİSİ ÜZERİNE BİR İNCELEME

Öz

Bu çalışma, depremin matematik eğitimine olan etkilerinin değerlendirilmesi amaçlamaktadır. Depremler, doğal afetler arasında önemli bir yer tutmaktadır ve sıklıkla matematiksel konseptlerle ilişkilendirilebilir. Bu bağlamda, depremlerin matematik eğitimine etkilerini anlamak, eğitim politikalarını ve müfredatı daha etkili bir şekilde şekillendirebilme amacını taşımaktadır. Çalışma, depremlerin matematik öğrenme süreçlerini nasıl etkilediğini anlamak için kaynak tarama yoluyla son 10 yılda eğitimde deprem farkındalığı alanında yayınlanan kaynaklara yer verilerek veri toplamıştır. Elde edilen bulgular, depremlerin matematik eğitimi üzerinde önemli bir etkisinin olduğunu göstermektedir. Öğrencilerin depremi matematikle ilişkilendirmesi, gerçek dünya uygulamalarıyla matematik kavramlarını daha iyi anlamalarına katkı sağlamaktadır. Bununla birlikte, öğretmenlerin depremi ders planlarına entegre etmeleri ve bu konuda öğrencilere daha iyi rehberlik etmeleri için ek kaynaklara ihtiyaç duydukları ortaya çıkmıştır. Sonuç olarak, depremin matematik eğitimine etkisi, hem öğrencilerin motivasyonunu artırma hem de matematik konseptlerini gerçek dünya bağlamında öğrenmelerine olanak tanıma açısından önemli bir fırsat sunmaktadır. Bu bulgular, eğitim politikalarının ve müfredatın deprem ve benzeri olaylara duyarlı bir şekilde tasarlanması için rehberlik sağlamaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Deprem
• doğal afetler
• gerçek dünya uygulamaları
• matematik eğitimi
• öğrenme süreçleri

Kaynakça

1. Arslan, S. (2010). Traditional instruction of differential equations and conceptual learning. Teach. Math. Its Appl. Int. J., 29, 94–107. https://doi.org/10.1093/teamat/hrq001
2. AFAD. (2019). Deprem nedir? https://www.afad.gov.tr/depremnedir?fbclid=IwAR1HWaQK73uGByn18imsyCU6J0lLNjYCADuEP65XbZ8t5yXXpieKWib-4A
3. Altun, M. C. (2003). Tasarım ve uygulama sürecinde çeşitli disiplinler arası ilişkiler. Deprem Bölgelerinde Yapı Üretimi Sempozyumu Bildiriler Kitabı (s.191-197), Çizgi Basım Yayın Ltd. Şti.
4. Akıncıtürk, N. (2003). Yapı tasarımında mimarın deprem bilinci. Uludağ Üniversitesi Mühendislik-Mimarlık Fakültesi Dergisi, 8(1), 189–201.
5. Blum, W., & Ferri, R. B. (2009). Mathematical modelling: Can it be taught and learnt? Journal of Mathematical Modelling And Application, 1(1), 45–58.
6. Braskén, M., Hemmı, K., & Kurtén, B. (2020). Implementing a multidisciplinary curriculum in a Finnish lower secondary school – The perspective of science and mathematics. Scandinavian Journal of Educational Research, 64(6), 852–868. https://doi.org/10.1080/00313831.2019.1623311
7. Bilgehan, M. (2023). Kentsel dönüşümde afetlere dirençli yapılar. Çevre Şehir ve İklim Dergisi, 2(4), 282–301.
8. Charleson, A. W. (1997). Seismic design within architectural education. Bulletin of the New Zealand Society for Earthquake Engineering, 30(1), 46–50.

9. Doğan, M. F., Gürbüz, R., Çavuş-Erdem, Z., & Şahin, S. (2019). Using mathematical modeling for integrating STEM disciplines: A theoretical framework. Türk Bilgisayar ve Matematik Eğitimi Dergisi, 10(3), 628–653. https://doi.org/10.16949/turkbilmat.502007
10. Erisoğlu, M., Calış, N., Servi, T., Erişoğlu, Ü., & Topaksu, M. (2011). The mixture distribution models for ınteroccurrence times of earthquakes. Russian Geology and Geophysics, 52(7), 737–744.
11. Fukuyama, E. (2009). Introduction: Fault-zone properties and earthquake rupture dynamics. International Geophysics, 94, 1–13.
12. Hagiwara Y. (1974). Probability of Earthquake occurrence as obtained from a Weibull distribution analysis of crustal strain. Tectonophysics, 23, 323–318.
13. İşçi, C. (2008). Deprem nedir ve nasıl korunuruz?. Journal of Yasar University, 3(9), 959–983.
14. Goes SDB. (1996). Irregular recurrence of large earthquakes: an analysis of historic and paleoseismic catalogs. Journal of Geophysics Research, 101, 5739–5749.
15. Jacoby, S. L., Kowalik, J. S., & Burner, H. B. (1980). Mathematical modeling with computers. Prentice Hall.
16. Jensenius, A. R. (2012). Disciplinarities: Intra, cross, multi, inter, trans. https://www.arj.no/2012/03/12/disciplinarities2/
17. Karadeniz, C. B. (2023). Deprem ve turizm ilişkisi. E. Çetinkaya (ed.). Tüm Yönleriyle Depremler ve Etkileri (s. 3560). Berikan Yayınevi.
18. Kundak, S., & Türkoğlu, H. (2007). İstanbul'da deprem riski analizi. İTÜ Dergisi, 6(2), 37–46. http://itudergi.itu.edu.tr/index.php/itudergisi_a/article/viewFile/846/768
19. Krajcik, J., & Czerniak, C. M. (2014). Teaching science to children: A project-based science approach. Routledge.
20. Morales-Beltran, M., & Yıldız, B. (2020). Integrating configuration-based seismic design principles into architectural education: Teaching strategies for lecture courses. Architectural Engineering and Design Management, 16(4), 310–328.
21. Nishenko, S. P., Buland, R. (1987). A generic recurrence interval distribution for earthquake forecasting. Bull. Seism. Soc. Am., 77, 1382–1399.
22. Özer, M. (2023). Education policy actions by the Ministry of National Education after the historical earthquake disaster on February 6, 2023 in Türkiye. Bartın University Journal of Faculty of Education, 12(2), 1–14.
23. Özdoğan, S. (1993). Türkiye’nin deprem bölgeleri. Türkiye Coğrafyası Araştırma ve Uygulama Merkezi Dergisi, 2(1), 53–68.
24. Pan American Health Organization. (2019, April 13). Earthquakes. https://www.paho.org/en/topics/earthquakes
25. Pelling, M., Özerdem A., & Barakat S. (2002). The macro-economic impact of disaster. Progress in Development Studies, 2(4), 283–305.
26. Rikitake T. (1991). Assessment of earthquake hazard in the Tokyo Area, Japan. Tectonophysics, 199(1), 121–131.
27. Scholz, C. H.. (2007). The Scaling of geological faults. In A. Carpinteri & G. Lacidogna (Eds.). Earthquakes and accoustic emission (pp. 3–8). Taylor & Francis.
28. Shimazaki K. (2002). Long-term probabilistic forecast in Japan and time-predictable behavior of earthquake recurrence. In Y. Fujinawa and A. Yoshida (Eds.), Seismotectonics in Convergent Plate Boundary, (pp. 37–43).
29. Sykes L., Nishenko S. (1984). Probabilities of occurrence of large plate rupturing earthquakes for the San Andreas, San Jacinto, and Imperial faults, California, 1983-2003. Journal of Geophysical Research, 89, 5905–5927.
30. Thomas, D. S. K., Mitchell, J. T., Scott, M. S., & Cutter, S. L. (1999). Developing a digital atlas of environmental risks and hazards. Journal of Geography, 98(5), 201–207. https://doi.org/10.1080/00221349908978886
31. Udias A, Rice J. (1975). Statistical analysis of microearthquake activity near San Andreas geophysical observatory, Hollister, California. Bulletin of the Seismological Society of America, 6, 809–827.
32. Utsu T. (1984). Estimation of parameters for recurrence models of earthquakes. Bulletin Earthquake Research Institute Univ. Tokyo, 59, 53–66.
33. Ülgen, E. (2017). Akademik tefsir araştırmalarında interdisipliner yöntem ve önemi. Bingöl Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 5(10), 11–32.
34. Yalçın, C., & Sabah, L. (2018). Cbs tabanlı bulanık mantık ve AHP yöntemleri kullanılarak adıyaman ilçelerinin deprem tehlike analizinin oluşturulması. Adıyaman Üniversitesi Mühendislik Bilimleri Dergisi, 5(8), 101-113.
35. Yıldız, M. (2000). Teachers in primary schools before and after the earthquake with learning and teaching achievements changes that may occur after earthquakes. Unpublished Postgraduate Thesis. Marmara University. Institute of Educational Sciences, İstanbul