EĞİTİM BİLİMLERİ PERSPEKTİFİNDE SOSYAL MEDYANIN SOSYAL DEĞİŞİME KAZANDIRDIĞI BOYUT

Öz

Sosyal medya, günümüzde bireylerin iletişim aracı olarak hayatlarını derinden etkileyen bir fenomen haline gelmiştir. Bu dijital platform, sadece iletişim aracı olmanın ötesinde, eğitim ve ilişkiler üzerinde de önemli bir etkiye sahiptir. Bu makale, sosyal medyanın eğitim bilimleri perspektifinden incelenerek, bu platformun eğitim ve ilişkilere olan etkilerini açıklığa kavuşturmayı amaçlamaktadır. Sosyal medya, bireylerin sürekli etkileşim içinde olmalarını sağlayarak dijital medya dünyasında kendilerine yer bulmalarını kolaylaştırmaktadır. Ancak, bu durum iletişim alışkanlıklarını dönüştürmekte ve bireylerin sosyal medyaya bağımlılıklarını artırmaktadır. Geniş kitlelere ulaşma gücü, farklı kültürleri etkisi altına almakta ve davranış değişikliklerine yol açmaktadır, bu da ilişkileri karmaşıklaştırmaktadır. Sosyal medya, sadece bireyler arasındaki etkileşimi değil, aynı zamanda sosyal, kültürel ve siyasal hareketleri etkileyerek küresel bir güç haline gelmiştir. Ancak, bu kontrol aynı zamanda manipülasyon amacıyla kullanılabilen bir araç olma potansiyelini beraberinde getirmiştir. Bu durum, bilgi akışını ve değerleri şekillendirme potansiyelini artırmakla birlikte, riskleri de beraberinde getirmektedir. Sosyal medyanın eğitimdeki rolü, bilgi paylaşımı, öğrenci etkileşimi ve global öğrenme fırsatları gibi avantajlar sunmaktadır. Ancak, bu avantajlarla birlikte öğrencilerin dikkat dağınıklığı, bilgi güvenilirliği ve sanal zorbalık gibi sorunlara karşı da duyarlılık gerekmektedir. Bu çalışma, sosyal medyanın eğitim bilimleri perspektifinden incelenerek, iletişim aracı olarak sosyal medyanın eğitim ve ilişkilere olan etkilerini anlamaya yönelik bir çaba içermektedir. Sosyal medyanın eğitimdeki avantajları ve dezavantajları göz önüne alındığında, bilinçli bir şekilde kullanılması ve bu platformun sağladığı fırsatların en iyi şekilde değerlendirilmesi için toplumsal farkındalığın artırılması gerekmektedir. Bu bilinç, sosyal medyanın eğitimde olumlu etkilerini güçlendirirken, olası riskleri minimize etmeye katkı sağlayabilir.

Anahtar Kelimeler

• Değişim
• eğitim bilimleri
• etkileşim
• gelişim süreci
• iletişim
• sosyal medya

Kaynakça

1. Aktan, E. (2017). Sosyal medya ve siyasal katılım. Eğitim Yayınevi.
2. Alav, O. (2020). Kitle iletişim araçları medya: Medyanın birey ve toplumsal yapıya etkileri. Hiperlink Yayınları.
3. Aydın M. S., Erdoğan M., Sarıbay A. Y., Bolay S. H., & Altan M. (2002). Küreselleşme: Siyasi, ekonomik ve kültürel boyutlarıyla küreselleşmeye genel bir bakış. Sosyal Bilimler Dizisi, (3. Baskı). Ufuk Kitapları.
4. Aziz A., & Sungur S. (2014). İletişim, (1. Baskı). Hiperlink Yayınları.
5. Barloewen, Constantin (2001). Modernleşme ve küreselleşme sürecinde kültürel kimlik. Konrad Adenauer Vakfı Yayınları.
6. Bostancı, M. (2015). Sosyal medya ve siyaset. Palet Yayınları.
7. Boyd, D. M. (2008). American teen sociality in networked publics. (Doktora Tezi). Berkeley Üniversitesi.
8. Crook, C. (2013). Learning as cultural practice. In Distributed Learning (pp. 152-169). Routledge.

9. Davran, İ. (2020). Üniversite öğrencilerinin sosyal medya tutumlarının akademik güdülenmeye etkisi. Hiperlink Yayınları.
10. Durna, T., Binark, M., & Bayraktutan, G. (2019). İletişim hakkı ve yeni medya tehditler ve olanaklar, (1. Baskı). Medya ve Gazetecilik Dizisi.
11. Genç, H. (2010). İnternetteki etkileşim merkezi sosyal ağlar ve Eeş 2.0 uygulamaları. Akademik Bilişim 10 – XII. Akademik Bilişim Konferansı Bildirileri.
12. Gezgin, S. (2018). Dijital çağda iletişim. Eğitim Yayınevi.
13. Gezgin, S. (2018). Medya ve iletişime diyalektik bakış, (1. Baskı). Eğitim Yayınevi.
14. Gezgin, S., & İralı A. E. (2017). Yeni medya analizleri. Eğitim Yayınevi.
15. Gümüş, S., Güngör, S., & Bilim, H. G. G. (2014). İnternet reklamlarının tüketicinin satın alma davranışlarına etkileri. Hiperlink Yayınları.
16. Haviland, W. A. (2004). Cultural anthropology. Paperback.
17. Işık, M. (2014). Medyada yeni yaklaşımlar. Eğitim Kitabevi.
18. Kırel, Ç., Kayaoğlu, A., & Gökdağ, R. (2004). Sosyal psikoloji. Anadolu Üniversitesi Web-Ofset.
19. Köksal, A. (2003). Dil yetisi ve sanatsal yaratıcılık için anadilin önemi. Dil ve Dilimiz Türkçe Sempozyum Bildirileri, Tömer Yayınları.
20. Luckin, R., Bligh, B., Manches, A., Ainsworth, S., Crook, C., & Noss, R. (2012). Decoding learning: The proof, promise and potential of digital education. Nesta Report.
21. Mengü, S. Ç. (2012). Halkla ilişkiler- Bir kültür politikası. Eğitim Kitabevi.
22. Özüpek, M. N. (2018). İmaj ve türleri – İmaja dair her şey -. Eğitim Yayınevi.
23. Safko, L. (2012). The social media bible: Tactics, tools, and strategies for business success. (3rd ed.). Wiley Publishing.
24. Sayar, T. E. (2019). Dijitalleşen dil: Emoji ve kısaltmalar dilimizi değiş(geliş)tirecek mi?. Mehmet Gökhan
25. Genel (Ed.). İletişim çağında dijital kültür. Eğitim Yayınevi.
26. Sayılgan, Ş., Bilgili C., & Tan N. (2018). Küreselleşme sürecinde Türkiye’de yabancı sermayenin medyaya girişi: Medya eleştirileri. Beta Yayınları.
27. Şengül, O. (2017). 2 Saatte A’dan Z’ye dijital pazarlama. Ceres Yayınları.
28. Turan, Ş. (2003). Kültürün korunması açısından anadilin önemi. Dil ve dilimiz Türkçe Sempozyum Bildirileri. Tömer Yayınları.
29. Uçak, O. (2018). Dijital medya ve gazetecilik. Eğitim Yayınevi.
30. Yang, Y., Crook, C., & O'Malley, C. (2014). Can a social networking site support afterschool group learning of Mandarin?. Learning, Media and Technology, 39(3), 267-282. https://doi.org/10.1080/17439884.2013.839564
31. Yıldız, Ş. (2005). Dil, kültür, iletişim ve medya. Sinemis Yayınları.