Uluslararası Kamu Diplomasisi Bağlamında Çin ve Türkiye Arasındaki Kültürel Etkileşimin Temsili Olarak Konfüçyüs Enstitüsü

Öz

Savunma sanayii başta olmak üzere teknolojik gelişmeler, ülkelerin uluslararası ilişkiler alanında büyük dönüşümler yaratmaktadır. Bu dönüşümler ekseninde de dış politika da kimi zaman çatışmalara yol açacak süreçler yaşanabilmektedir. Ülkelerin uluslararası alanda bir dış politika aracı olan diplomasi olgusu bu noktada önem kazanmaktadır. Küresel devletler başta olmak üzere birçok ülke diplomasi kavramına önem vererek; kamu diplomasisi, kültürel diplomasi, insani diplomasi, eğitim diplomasisi, istihbarat diplomasisi vb. alanında çalışmalarını da yoğunlaştırmaktadır. Bu çalışmada küresel bir güç, ekonomik bir dev ve kalabalık bir nüfusa sahip olan Çin Halk Cumhuriyeti’nin yumuşak güç aracı olan kültürel diplomasisi ele alınmıştır. 2004 yılında faaliyete başlayarak dünya genelinde ofislerinin sayısını hızla çoğaltan Konfüçyüs Enstitüsünün Türkiye’de iş birliği yaptığı üniversitelerdeki (Orta Doğu Teknik Üniversitesi, Boğaziçi Üniversitesi, İstanbul Okan Üniversitesi ve Yeditepe Üniversitesi) merkezleri ele alınmıştır. Çalışma, Konfüçyüs Enstitüsünün Türkiye’ye yönelik faaliyetleri ekseninde şekillenmekte olup ilgili enstitünün faaliyetlerinin daha çok eğitim ve Çincenin öğretilmesine ilişkin çalışma alanlarının olduğu anlaşılmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Konfüçyüs Enstitüsü
• Kültürel Diplomasi
• Yumuşak Güç
• Çin

Confucius Institute as a Representation of Cultural Interaction Between China and Turkey in the Context of International Public Diplomacy

Öz

Kaynakça

1. Akalın, A. (2023). Ulusların Cazibesi Yumuşak Güç Bağlamında Türkiye’de Uluslararası Kültür Enstitüleri (2. Basım). Ankara: Nobel Yayınları.
2. Akgün, A. C. (2024). Bir Yumuşak Güç Aracı Olarak Çizgi Film: Rafadan Tayfa Örneği. Kültür Araştırmaları Dergisi, (22), 209-234.
3. Institut Français de Turquie. (2024, 19 Aralık). Biz Kimiz. https://www.ifturquie.org/biz-kimiz/
4. Aral, E. A. (2014). Kültür Propagandasından Kültürel Diplomasiye: British Council’in Türkiye’deki Faaliyetlerinin 1940-1950 ve 2005-2014 Dönemlerinde Karşılaştırmalı İncelemesi (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
5. Boas, F. (1938). Introduction. In F. Boas (Ed.), General Anthrolopy. D C. Heath. Boğaziçi Üniversitesi Konfüçyüs Enstitüsü. (2024). Hakkımızda. https://confucius.bogazici.edu.tr/tr/hakkimizda
6. Bourse, M. & Yücel, H. (2021). Kültürel Çalışmaları Anlamak. İletişim Yayınları.
7. Bozkurt, S. G. (2022). Tarihi Türk ve Çin Bahçelerinin Kültürel ve Yapısal Özellikler Açısından Karşılaştırılması. Türkiye Peyzaj Araştırmaları Dergisi, 5(2), 62-72. Confucius Institute at Yeditepe University. (n.d.). About Us. https://confucius.yeditepe.edu.tr/en/about-us,
8. Confucius Institute. History. (2024, 22 Kasım). https://ci.metu.edu.tr/tr/amaclarimiz adresinden alındı.

9. Çay, E. & Bozak, B. (2020). Bilimsel Dayanaklı Uygulamalardan Video İpucu Yönteminin Özel Eğitimde Kullanımına Yönelik Bir Betimsel Analiz Çalışması. Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 23(43), 31-62. https://doi.org/10.31795/baunsobed.718062
10. Demirkaya, Y. & Çelik, F. (2021). Kamu Destekli Sivil Örgütlenme Gücü: Yunus Emre Enstitüsü (YEE). Manas Sosyal Araştırmalar Dergisi, 10(ÖS), 137-156.
11. Doğan, O., & Işık, G. (2024). Türkiye’de İngiliz Kültürel Diplomasi Varlığı: British Council. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, 12(1), 1-36. Goethe Institut Türkei. (n.d.). Hakkımızda. https://www.goethe.de/ins/tr/tr/ueb/auf.html
12. Güngör, N. (2013). İletişim Kuramlar Yaklaşımlar. Siyasal Kitapevi.
13. Güngör, V. (2014). Kültür Diplomasisi, Sivil Toplum ve Bir Aktör Olarak Diaspora Grupları. 18 Aralık 2024 tarihinde http://www.turkevi.org/kultur-diplomasisisivil-toplum-ve-bir-aktor- olarak-diaspora-gruplari/ adresinden alındı.
14. Güzel, M. (2006). Küreselleşme, İnternet ve Gençlik Kültürü. Küresel İletişim Dergisi, 1, 1-16. İstanbul Okan Üniversitesi Konfüçyüs Enstitüsü. (2024). Hakkımızda. https://www.okan.edu.tr/ci/
15. Karakoyunlu, E. N. (2023). Türkiye’deki Yumuşak Güç Aktiviteleri Üzerinden Bir Kamu Diplomasisi Aracı Olarak Yunus Emre Enstitüsü (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Batman Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
16. Kılınç, E. P. (2024). Türkiye’de Somut Olmayan Kültürel Mirasın Medyaya Yansıması ve Kültür Endüstrisi Sorunu. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (54), 453-469. https://doi.org/10.52642/susbed.1476209
17. Kişi, E. (2024). 21. Yüzyılda Türkiye Cumhuriyeti ve Çin Halk Cumhuriyeti İlişkileri Üzerine, Tarihi ve Sosyo-Politik Bir İnceleme. Uluslararası Stratejik Boyut Dergisi, 3(1), 1-16.
18. Kroeber, A. L., & Van Evera, S. (2009). Public Diplomacy: Ideas fort the War of Ideas. Middle East Policy, 16(3), 106-137.
19. ODTÜ Konfüçyüs Merkezi. (2019). Hakkımızda. 24 Kasım 2024 tarihinde https://ci.metu.edu.tr/tr/amaclarimiz adresinden alındı.
20. Öğüt, G. (2009). Kültürel Dışa Açılımın Kurumsal Araçları olarak Uluslararası Dil- Kültür Enstitüleri ve Yunus Emre Enstitüsünün Yapılandırılması (Uzmanlık Tezi). Kültür ve Turizm Bakanlığı Kütüphaneler ve Yayımlar Genel Müdürlüğü. http://www.kulturturizm.gov.tr/Eklenti/31067,gungor-ogut--uzmanliktezipdf.pdf?0
21. Önal, B. (2020). Çin’in Kültürel Diplomasisi: Konfüçyüs Enstitüleri’nin Rolü ve Eleştiriler. International Journal of Politics and Security, 2(4) (Çin Özel Sayısı), 217-245.
22. Pamuk Öztürk, N. (2023). Tang Hanedanlığı Dönemi Çin Müziği ve Türk Kavimlerinin Çin Müziğine Etkileri. Bilig, 105, 55-78.
23. Popovic, M., Jenne, E. K., & Medzihorsky, J. (2020). Charm Offensive or Offensive Charm? An Analysis of Russian and Chinese Cultural Institutes Abroad. Europe-Asia Studies, 72(9), 1445-1467.
24. Purtaş, F. (2013). Türk Dış Politikasının Yükselen Değeri: Kültürel Diplomasi. Gazi Akademik Bakış, 13, 1-14.
25. Rawnsley, G. D. (2020). Communicating Confidence China’s Public Diplomacy, in Routledge Handbook of Public Diplomacy, (Ed.), Nancy Snow ve Nicholas J. Cull, İkinci Edisyon, (ss. 284-300). Routledge Yayınları.
26. Rawnsley, G. D. (2020). Communicating Confidence China’s Public Diplomacy. In N. Snow ve N. J. Cull (Ed.), Routledge Handbook of Public Diplomacy (İkinci Edisyon, ss. 284-300). Routledge Yayınları.
27. Savaş, C. (2020). Uluslararası İlişkilerde Yumuşak Gücün Temel Bir Birleşeni Olarak Kültürel Diplomasi ve Kültürel Etki Stratejileri? DSJOURNAL, 1(1) (Haziran), 21-35.
28. Smith, P. (2007). Kültürel Kuram. Babil Yayınları.
29. Starr, D. (2009). Chinese Language Education in Europe: the Confucius Institutes. European Journal of Education, 44(1), 65-82.
30. Tao, Z. (2022). Çin-Türkiye Arasındaki Manevi Bağ: Tarih ve İmgelem. (Çev. Aylin Yılmaz Şaşmaz ve Çile Maden Kalkan). Asya Araştırmaları Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, 6(1), 17-40.
31. Tavkul, U. (2007). Kültürel Etkileşim Açısından On İki Hayvanlı Türk Takviminin Yayılışı. Modern Türklük Araştırmaları Dergisi, 4(1), 25-45.
32. Tokmak, M. C. (2020). Kültürel Diplomasi Perspektifinden Uluslararası İletişim Stratejilerinin Değerlendirilmesi: Türkiye’de Faaliyet Gösteren Yabancı Temsilcilikler Üzerine Bir İnceleme (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
33. Ünalmış, A. N. (2019). Yumuşak Gücün Tesis Edilmesinde Kültürel Diplomasinin Önemi ve Bir Uygulayıcı Olarak Yunus Emre Enstitüsü. Bilig, 91, 137-159. Web Sitesi Kaynakları
34. Williams, R. (1993). Kültür. İmge Kitapevi.
35. Yağmurlu, A. (2019). Kamu Diplomasisi Aracı Olarak Kültür Enstitüleri: Yunus Emre Kültür Enstitüsü. In Ç. Edgücan, Z. Karacagil, & Ş. Bozgun (Ed.) Current Debates on Social Sciences 2 Law, Political Sciences and Economy (12-22).
36. Yağmurlu, A. (2019). Kültürel Diplomasi: Kuram ve Pratikteki Çerçevesi. Selçuk İletişim, 12(2), 1210-1238.
37. Yıldırım, A., & Şimşek, H. (2008). Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemleri (6. Basım). Seçkin Yayıncılık.
38. Yıldırım, G. ve Koç Kaplan, S. M. (2023). Ülke Tanıtımında Kültürel Diplomasinin Önemli Bir Aracı Olarak Ulusal Kültür Enstitülerinin Rolü. Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 59, 203-221.
39. Yıldırımçakar, E. (2019). Kuşak ve Yol Girişimi Bağlamında Çin’in Normatif Güç İnşası ve Türkiye-Çin İlişkileri. Ulisa: Uluslararası Çalışmalar Dergisi, 3(2), 145-169.
40. Yıldırımçakar, E. (2022). Türkiye-Çin İlişkilerine Etki Eden İç ve Dış Faktörler. Türk Dünyası İncelemeleri Dergisi, 22(1), 155-184.