Araştırma Makalesi

Dünden Bugüne Türkiye’de Sektörel Yayıncılık

Cilt: 5 Sayı: 1 27 Mart 2025
PDF İndir
TR EN

Dünden Bugüne Türkiye’de Sektörel Yayıncılık

Öz

Sektörel yayıncılık, uluslararası literatürde B2B (business to business) kavramı ile de ifade edilen, “trade publishing” tanımları içinde yer alan, ekonomi içinde belirli bir endüstriyel alanı kapsayan, bir meslek kolu ve grubunu hedef kitle olarak belirlemiş, hem yazılı ve görsel, hem işitsel ve elektronik ortamın kullanılması suretiyle yayıncılık faliyetlerinin sürdürülmesini ifade etmektedir. İçinde bulundukları sektörün gelişmelerinin hedef kitle ile paylaşılması, spesifik anlamda sektör içi iletişimin sağlanması, birbiriyle alakalı sektörlerin bilgi alışverişini mümkün kılması başta olmak üzere pek çok fayda üreten sektörel yayıncılığın Türkiye’deki gelişimine odaklanan bu çalışma, erken dönem mesleki yayıncılığı da içine alan bir yaklaşımla, sektörel yayıncılığa giden yolda atılan adımları takip etmiştir. Bu bağlamda, çalışma, dünden bugüne sektörel yayıncılık özellikleri gösteren ilk örneklerden bugüne gelen süreci, siyaset yapıcıların ekonomik kararları ve akabinde yaşanan dönüşümlerin yayıncılığa etkisi, sektörel yayıncılığın bel kemiğini oluşturan ve 2000 yılında kurulan SEYAD, üyeleri ve sektörel yayıncılığı konvansiyonel yayıncılıktan ayıran özellikler, bu yayıncılığa dair örnekler, dijitalleşmenin sektörel yayıncılığa etkileri bağlamında değerlendirilerek gerekli literatür araştırmaları ve niletiksel içerik analizi yöntemi ile kaleme alınmıştır.

Anahtar Kelimeler

Sektörel yayıncılık , B2B , SEYAD , Mesleki Yayıncılık , Dijitalleşme

Kaynakça

  1. Abadan Unat, N. (1961). Gazeteciliğin Gelişim Safhaları. Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 16(01), 177-203.
  2. Akün, Ö. F. (1998). Hayrullah Efendi. TDV İslam Ansiklopedisi. İstanbul: TDV yayınları.
  3. Altıner, A. T. (2001). Mimarlık Dergilerinin BAbıali Serüveni. Mimarlık, (300), 44-45.
  4. Altıntaş, A., Dinç, G. ve Başaoğlu, İ. (2001). Basılı Tıp Yayınları Alanının Öncülerinden Biri “Tuhfetü’l-Tıb”. Tıp Tarihi Araştırmaları-History of Medicine Studies içinde (Eds: Hüsrev Hatemi, Aykut Kazancıgil., ss. 21-37). İstanbul: Yüce Yayım.
  5. Apak, D. (2022). Türkiye’de Dijitalleşen Sektörel Yayıncılık Üzerine Bir Araştırma. Disiplinlerarası Boyutlarıyla Hizmet İşletmeleri içinde (Ed: Yusuf Yıldırım., ss. 89-102). İstanbul: Eğitim Yayınevi.
  6. Aslanoğlu, M. (1983). Ahmet Hamdi Başar ve Kooperatifçilik. Cumhuriyet Dönemi Türkiye Ansiklopedisi.
  7. Atıcı, E. ve Burnak, T. M. (2021). Mimar Dergisi’nin Arkitekt Dergisi’ne Evrilmesi Sürecinin (1931-1934) İçerik Analizi. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 22(1), 277-292.
  8. Aydın, Ç. ve Aydın, C. (2019). Türkiye Turizminin Tanıtılmasında Öncü Bir Süreli Yayın: Turizm Mecmuası (1957-1987). Anatolia: Turizm Araştırmaları Dergisi, 30(2), 35-44.
  9. Basın Kanunu. f 2. http://www.tbmm.gov.tr/kanunlar/k5187.html adresinden erişildi. “Basının Doğuşu ve Gelişimi”. Milli Eğitim Bakanlığı Gazetecilik Alan Modül Belgesi. (2011). Milli Eğitim Bakanlığı. Ankara.
  10. Batur, A. (1983). Cumhuriyet Döneminde Türk Mimarlığı. Cumhuriyet Dönemi Türkiye Ansiklopedisi. İstanbul: İletişim Yayınları.

Kaynak Göster

APA
Tosun Durmuş, B. (2025). Dünden Bugüne Türkiye’de Sektörel Yayıncılık. İletişim ve Toplum Araştırmaları Dergisi, 5(1), 106-139. https://doi.org/10.59534/jcss.1599268