Elit Kadın Futbolcularda Farklı Şiddetlerde Uygulanan Post Aktivasyon Potansiyelinin Sürat ve Çevikliğe Etkilerinin İncelenmesi

Bu çalışma, elit kadın futbolcularda farklı yoğunluklarda uygulanan post aktivasyon potansiyelinin (PAP) sürat ve çeviklik performansına etkilerini araştırmayı amaçlamıştır. Deneysel tasarım kapsamında, üç hafta süresince farklı PAP protokolleri uygulanmış ve testler arasında bir dakikalık dinlenme süreleri verilmiştir. Katılımcıların bireysel back squat 1 bir tekrar maksimumu (RM ) değerlerine göre %60, %80 ve %100 şiddetinde yüklemeler yapılarak çeşitli tekrar ve setler uygulanmıştır. Sonuçlar, çeviklik testlerinde gruplar arasında bazı anlamlı farklar olduğunu göstermiştir. Özellikle %80 şiddetinde uygulanan protokol ile kontrol grubu arasında anlamlı farklar saptanmış, bu da orta şiddette PAP uygulamalarının çeviklik üzerinde olumlu etkiler sağlayabileceğini düşündürmektedir. Ancak düşük ve yüksek şiddetli uygulamalar arasında belirgin farklar gözlemlenmemiştir. Dikey sıçrama ve sürat testlerinde ise genel olarak anlamlı bir gelişme elde edilememiştir. Bu durum, PAP uygulamalarının her bireyde benzer performans etkisi göstermediğini ve bireysel faktörlerin (biyomekanik yapı, nöromüsküler yanıtlar vb.) önemli olduğunu ortaya koymaktadır. Araştırma, PAP’ın çeviklik gibi karmaşık becerilerde sınırlı etkiler oluşturabileceğini ve bu tür becerilerin gelişimi için farklı antrenman yaklaşımlarının da gerekli olduğunu vurgulamaktadır.

This study aimed to investigate the effects of post-activation potentiation (PAP) applied at different intensities on speed and agility performance in elite female football players. Within the framework of an experimental design, different PAP protocols were applied over a three-week period, with 1-minute rest intervals between tests. Based on each participant’s individual back squat 1 Repetition Maximum(RM) values, load intensities of 60%, 80%, and 100% were used with varying repetitions and sets. The results showed some significant differences between groups in agility test performances. Notably, a significant improvement was observed in the group that performed the 80% intensity protocol compared to the control group, suggesting that moderate-intensity PAP applications may positively influence agility performance. However, no significant differences were found between the low- and high-intensity groups. Furthermore, no meaningful improvements were recorded in the vertical jump and speed tests. These findings indicate that PAP does not yield consistent performance effects across all individuals and that individual factors (such as biomechanical structure and neuromuscular responses) play a crucial role. The research highlights that PAP may have limited effects on complex skills such as agility and that the development of such abilities may require the integration of various training strategies beyond PAP.