İSLÂM DİNİNDE UYGULANAN MÂLÎ KEFFÂRETLER VE SOSYO-EKONOMİK YÖNLERİ
Öz
İslâm dini temerküzü (servetin belli ellerde toplanmasını) reddeder. Bunun yerine infak (harcama) temelli bir toplumsal ve ekonomik yapı kurgular. Bu yapı bireylerin kendi iradeleriyle gerçekleştirdikleri ibadet ve görevlerle kurgulanır. İnfak temelli toplumun yapıtaşlarından birisi de keffâretlerdir. Keffâret, Allah'ın emrettiği bir ibadetin terki, ibadet esnasında bir yasağın çiğnenmesi, kasten veya bilmeyerek bir haramın işlenmesi sonucu bir yükümlülük olarak ortaya çıkar. Bir köle azad etmek, belli sayıda fakiri doyurmak ve giydirmek gibi yollarla bu yükümlülüğün yerine getirilmesi aynı zamanda sosyo-ekonomik neticeleri de ortaya çıkarır. Bu makalede keffâretlerin yerine getirilmesiyle ortaya çıkacak sosyo-ekonomik neticeler üzerinde durulacaktır.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Akyüz, Vecdi (1995). Mukâyeseli İbadetler İlmihali, İstanbul: İz Yayıncılık.
- Armağan, Servet (2009), “İslâm Dininde Sosyal Güvenliğin Temel Müesseseleri”, İslâm Hukuku Araştırmaları Dergisi, 14, 67-84.
- Ateş, Ali Osman (1996). İslâm’a Göre Cahiliyye ve Ehl-i Kitab Örf ve Adetleri, İstanbul: Beyan Yayınları.
- Ayengin, Tevhit (2003). “İslâm’da İktisadi Hayatın Ahlakî Boyutu”, İslâmî Araştırmalar Dergisi, 16 (4), s. 648-659.
- Bilmen, Ömer Nasuhi (1985). Hukûk-ı İslâmiyye ve Istılahât-ı Fıkhıyye Kâmûsu, İstanbul: Bilmen Yayınevi.
- Buhârî, Ebû Abdillah Muhammed b. İsmail (1987). Sahîhu’l-Buhârî, Beyrut: Dâr-u İbn Kesîr.
- Cerrahoglu, İsmail (1976). Tefsir Usûlü, Ankara: Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Yayınları.
- Çolak, Abdullah (2005). “Oruç Kefâretinin Dayandığı Hadislerin Tahlili”, EKEV Akademi Dergisi, 9 (23), s. 135-156.
- Debbağoğlu, Ahmet (1979). Ansiklopedik Büyük İslâm İlmihali, İstanbul: Dergah Yayınları.
- Ebû Dâvûd, Süleyman b. El-Eş’âs es-Sicistânî (1992). Sünen-i Ebû Dâvûd, İstanbul: Çağrı Yayınları.