RESTRUCTURING CULTURAL DIVERSITY AND MULTICULTURALISM POLICIES IN THE POSTMODERN CONDITION

Öz

Undoubtedly, at no other time in human history has such a rapid process of change and transformation been experienced as in the present day. Although the origins of this accelerated transformation can be traced back to the modernity project initiated four centuries ago, the revolutionary developments brought about by contemporary science and technology—particularly in the field of communication—have become the primary driving forces intensifying this process. Postmodernism, characterized by features such as multiplicity of meanings, polyphony, fragmentation, heterogeneity, an emphasis on difference, the politics of recognition, and the questioning of established truths, has manifested its most pronounced effects in the cultural sphere. Globalization, in this sense, can be understood as a phenomenon that makes it possible to observe simultaneously the integrative structure of modernism and the fragmenting effects of postmodernism. Cultures have emerged from humanity’s struggle to sustain life in the face of nature; different cultural formations have developed across different states, and accordingly, approaches to cultural diversity have varied. This study examines the transformation of multiculturalism policies in 21 countries in conjunction with the globalization process and demonstrates that, in these countries, multiculturalism policies have shown a relative tendency toward decline compared to their initial levels.

Anahtar Kelimeler

• Globalization
• Postmodernism
• Culture
• Multiculturalism
• Global Culture

POSTMODERN DURUMDA KÜLTÜREL ÇEŞİTLİLİK ve ÇOKKÜLTÜRLÜLÜK POLİTİKALARININ YENİDEN YAPILANMASI

Öz

Hiç kuşkusuz insanlık tarihi, hiçbir dönemde günümüzdeki kadar hızlı bir değişim ve dönüşüm sürecine tanıklık etmemiştir. Bu hızlı değişimin kökenleri her ne kadar dört yüzyıl önceki modernlik projesine dayandırılsa da, günümüz bilim ve teknolojisinin—özellikle iletişim alanında—yarattığı devrim niteliğindeki gelişmeler, bu süreci ivmelendiren temel etkenler olmuştur. Çok anlamlılık, çok seslilik, parçalanma, heterojenlik, farklılık vurguları, tanınma siyaseti ve yerleşik doğruların sorgulanması gibi özelliklerle tanımlanan postmodernizm, etkisini en belirgin biçimde kültür alanında göstermiştir. Küreselleşme ise modernizmin bütünleştirici yapısıyla postmodernizmin parçalayıcı etkilerini aynı anda gözlemlemeyi mümkün kılan bir olgu olarak değerlendirilmektedir. Kültürler, insanın doğaya karşı yaşamı sürdürme çabasından doğmuş; farklı devletlerde farklı kültürel yapılar ortaya çıkmış ve buna paralel olarak kültürel çeşitliliğe yönelik yaklaşımlar da değişkenlik göstermiştir. Bu çalışma, 21 devlet örneği üzerinden çokkültürlülük politikalarının küreselleşme süreciyle birlikte geçirdiği dönüşümü incelemekte; söz konusu ülkelerde çokkültürlülük politikalarının, oransal olarak, başlangıç noktalarına kıyasla gerileme eğilimi gösterdiğini ortaya koymaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Küreselleşme
• Postmodernizm
• Kültür
• Çokkültürlülük
• Küresel Kültür

Kaynakça

1. Batkhina, A., Berry, J. W., Jurcik, T., Dubrov, D., & Grigoryev, D. (2022). “More Similarity if Different, More Difference if Similar: Assimilation, Colorblindness, Multiculturalism, Polyculturalism, and Generalized and Specific Negative Intergroup Bias”. Europe’s Journal of Psychology, 18(4), 369–390.
2. Bauman Z. (2000). Siyaset Arayışı, Çev. Tuncay Birkan, İstanbul: Metis Yayınları.
3. Berry, J. (2006). “Mutual Attitudes Among Immigrants and Ethnocultural Groups in Canada”. International Journal of Intercultural Relations, 30 (6), 719–734.
4. Berry, J. W. (1997). “Immigration, Acculturation and Adaptation”. Applied Psychology, 46(1), 5-34.
5. Berry, J. W. (2005). “Acculturation: Living Successfully in Two Cultures”. International Journal of Intercultural Relations, 29(6), 705.
6. Boratav, K. (1995). Ekonomi ve Küreselleşme, Küreselleşme Hikayesi, (Der. Işın Kansu). Dost Yayınları.
7. Bozkurt, V. (2000). Küreselleşmenin İnsani Yüzü. Alfa Basım Yayın.
8. Brown, R. (2020). The Social Identity Approach: Appraising the Tajfellian Legacy. British Journal of Social Psychology, 59(1), 5-25.

9. Brubaker, R. (2001). “The Return of Assimilation?”, Ethnic and Racial Studies, 24 (4), 531-48.
10. Çırmın F. (2011). “Manuel Castells’i Yeniden Okumak: Küresel Ağ Hareketleri Yaklaşımının Eleştirel Bir Değerlendirmesi”, Sosyal Bilimler Dergisi, 4(2), 65-77.
11. Çuhacı A. (2007). “Ulrıch Beck’in Risk Toplumu Kuramı”, Sosyoloji Dergisi, 3(14), 129-157.
12. Doytcheva M. (2014). Çokkültürlülük, (Çev. Tuba Akıncılar). İletişim Yayınları.
13. Eniç D. (2019). “Karşıtlıktan Ortaklığa: Önyargıyı Azaltma Yolu Olarak Yeniden Sınıflandırma”, Nesne, 7(14), 102- 126.
14. Eşkinat R. (1998). Küreselleşme ve Türkiye Ekonomisine Etkisi. Anadolu Üniversitesi Yayınları.
15. Giddens A. (2000). Üçüncü Yol: Sosyal Demokrasinin Yeniden Dirilişi, (Çev. Mehmet Özay). Birey Yayıncılık.
16. Giddens, A. (1994). Modernliğin Sonuçlari, (Çev. Ersin Kuşdil). Ayrıntı Yayınları.
17. Giddens, A. (2010). Modernite ve Bireysel-Kimlik (Geç Modern Çağda Benlik ve Toplum), (Çev. Ümit Tatlıcan). Goodhart, G. (2013). The British Dream: Successes and Failures of Post‐war Immigration. Atlantic Books.
18. Günsoy B.(2006). Küreselleşme Bir Varoluş Çözümlemesi. Ekin Kitabevi.
19. Habermars, J.,( 2008). Küreselleşme ve Milli Devletin Akıbeti. Bakış Yayınları.
20. Hablemitoğlu Ş. (2005). Küreselleşme Düşlerden Gerçeklere. Toplumsal Dönüşüm Yayınları.
21. Heywood, A. (2007). Siyaset, (Çev. B.Berat. Özipek vd.). Liberte Yayınları.
22. Hornsey, M. J. (2008). “Social Identity Theory and Self‐categorization Theory: A Historical Review”, Social and Personality Psychology Compass, 2(1), 204-222.
23. https://www.bbc.com/turkce/haberler-dunya-59490801
24. https://www.queensu.ca/mcp/immigrant-minorities/resultsbycountry-im
25. Hui, B., Chen, S., Leung, C., & Berry, J. W. (2015). “Facilitating Adaptation and İntercultural Contact: The Role Of İntegration and Multicultural İdeology İndominant and Non-Dominant Groups”, International Journal of Intercultural Relations, (45), 70–84.
26. Joppke, C. (2004). “The Retreat of Multiculturalism in the Liberal State: Theory and Policy 1”, The British Journal of Sociology, 55(2), 237-257.
27. Kymlicka, W. (2018). “The Rise and Fall of Multiculturalism? New Debates on Inclusion and Accommodation in Diverse Societies”, International Social Science Journal, 61(199), 97-112.
28. Kymlicka, W., (2004). Çağdaş Siyaset Felsefesine Giriş, (Çev. Ebru Kılıç). İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
29. Kymlicka, W., (2011). Çok Kültürlülük: Başarı, Başarısızlık ve Gelecek, (Çev. Fatih Öztürk). İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Mecmuası.
30. Lebedeva vd. (2016). “Intercultural Relations Among Migrants From Caucasus and Russians in Moscow”, International Journal of Intercultural Relations, (52), 27–38.
31. Modood T. (2017). “Must Interculturalists misrepresent multiculturalism?”, Comparative Migration Studies, 5(1).
32. Özensel, E., (2012). “Çokkültürlülük Uygulaması Olarak Kanada Çokkültürlülüğü”, Akademik İncelemeler Dergisi, 7(1): 55-70.
33. Parekh, B. (2002). Çokkültürlülüğü Yeniden Düşünmek, (Çev: Bilge Tanrıseven). Phoenix Yayınları.
34. Plaut, V. C., Thomas, K. M., Hurd, K., & Romano, C. A. (2018). “Do Color Blindness and Multiculturalism Remedy or Foster Discrimination and Racism?”, Current Directions in Psychological Science, 27(3), 200–206.
35. Sarıbay, A.Y. (1998). Küreselleşme, Postmodern Uluslaşma ve İslam. Vadi Yayınları.
36. Smith , A. D. (1994). Milli Kimlik, (Çev. Bahadır Sina Şener). İletişim Yayınları.
37. Şan, M. K., & Tzampaz, S. (2021). Asimilasyonculuk Sonrası Dönemde Asimilasyon”, Akademik İncelemeler Dergisi, 16(2), 63-81.
38. Taylor C. (2005). Multiculturalizm Examınıng The Polıtıcs Of Recognıtıon. Princeton University Press. Yayınları.