Görsel Teknoloji Destekli Beden Eğitimi Derslerinin Ortaokul Öğrencilerinin Durumsal Güdülenme ve Öz Yeterlik Düzeyleri Üzerindeki Etkisi

Öz

Bu araştırmanın amacı, beden eğitimi derslerinde kullanılan adımsayar (pedometre), dijital kronometre ve elektronik tabela (skorboard) kullanımının öğrencilerin durumsal güdülenme ve öz yeterlik düzeyleri üzerindeki etkisini incelemektir. Araştırmada yarı deneysel araştırma desenlerinden ön test–son test kontrol gruplu desen kullanılmıştır. Araştırmanın örneklemi, Sakarya ilinde bir ortaokulda öğrenim gören 38 öğrenciden (deney=19, kontrol=19; yaş ort.=12,24±0,43) oluşmuştur. Araştırmada veri toplama araçları olarak Beden Eğitimi Dersi İçin Durumsal Güdülenme Ölçeği ve Çocuklar İçin Öz yeterlik Ölçeği kullanılmıştır. Elde edilen verilerin analizinde tanımlayıcı istatistikler ve 2×2 tekrarlı ölçümler (ANOVA) kullanılmış; analizler SPSS 27 paket programı aracılığıyla gerçekleştirilmiştir. Araştırma bulguları, ön testlerde deney ve kontrol grupları arasında durumsal güdülenme ve öz yeterlik alt boyutlarında anlamlı bir fark bulunmadığını ortaya koymuştur (p>,05). Durumsal güdülenme açısından dışsal düzenleme ve güdülenmeme alt boyutlarında ölçüm × grup etkileşimi anlamlı bulunmuştur (sırasıyla p=,038; p=,018). Özdeşimle düzenleme alt boyutunda ise gruplar arası fark anlamlı olup deney grubu lehine seyretmiştir (p=,022). Öz yeterlik düzeyleri açısından ise ölçüm etkisi, gruplar arası etki ve ölçüm × grup etkileşimi istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p>,05). Sonuç olarak, beden eğitimi derslerinde görsel teknolojik araç kullanımının öğrencilerin dışsal düzenleme ve güdülenmeme düzeyleri üzerinde anlamlı bir etkileşim etkisi yarattığı; ancak içsel güdülenme ve öz yeterlik üzerinde istatistiksel olarak anlamlı bir değişim oluşturmadığı söylenebilir.

Anahtar Kelimeler

• Beden Eğitimi
• Teknoloji
• Güdülenme

Destekleyen Kurum

Tübitak

Etik Beyan

Bu araştırma için etik kurul onayı Sakarya Uygulamalı Bilimler Üniversitesi’nden 22.04.2024 tarih ve E.123603 no’lu sayı ile alınmıştır.

Teşekkür

Destekleri için Tübitak'a teşekkür ederiz.

The Effect of Visual Technology-Supported Physical Education Lessons on the Situational Motivation and Self-Efficacy Levels of Secondary School Students

Öz

The aim of this study was to examine the effects of the use of pedometers, digital stopwatches, and electronic scoreboards in physical education classes on students’ situational motivation and self-efficacy levels. A quasi-experimental pretest–posttest control group design was employed in the study. The sample of the study consisted of 38 students (experimental group = 19, control group = 19; mean age = 12.24 ± 0.43 years) enrolled in a middle school in Sakarya, Türkiye. The Situational Motivation Scale for Physical Education and the Self-Efficacy Scale for Children were used as data collection instruments. Descriptive statistics and a 2×2 repeated measures (ANOVA) were employed for data analysis using SPSS 27 software. The findings indicated that there were no statistically significant differences between the experimental and control groups in the pre-test measurements across situational motivation and self-efficacy sub-dimensions (p>.05). Regarding situational motivation, the measurement × group interaction was significant for external regulation (p=.038) and amotivation (p=.018). A significant between-group difference in favour of the experimental group was found for identified regulation (p=.022). In terms of self-efficacy, neither the measurement effect, the between-group effect, nor the measurement × group interaction reached statistical significance (p>.05). In conclusion, the integration of visual technological tools in physical education produced a significant interaction effect on students' external regulation and amotivation levels; however, no statistically significant changes were observed in intrinsic motivation or self-efficacy.

Anahtar Kelimeler

• Physical Education
• Technology
• Motivation
• Self-Efficacy

Destekleyen Kurum

Tübitak

Etik Beyan

Ethical approval for this study was obtained from Sakarya University of Applied Sciences with the decision dated April 22, 2024, and numbered E.123603.

Teşekkür

We would like to thank TÜBİTAK for their support.

Kaynakça

1. Balkaş, S. R., & Barış, M. F. (2015). Etkileşimli akıllı tahta kullanımının öğretmen rollerine, sınıf içi etkileşime ve öğrenci motivasyonuna etkisi. Electronic Journal of Education Sciences, 4(8), 206–222.
2. Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. W. H. Freeman and Company.
3. Bandura, A. (1989). Social cognitive theory. In R. Vasta (Ed.), Annals of child development (Vol. 6, pp. 1–60). JAI Press.
4. Büyüköztürk, Ş., Kılıç Çakmak, E., Akgün, Ö. E., Karadeniz, Ş., & Demirel, F. (2022). Bilimsel araştırma yöntemleri (29. baskı). Pegem Akademi.
5. Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences (2nd ed.). Lawrence Erlbaum Associates.
6. Daşdan Ada, N., Aşçı, F. H., Zişan Kazak, Ç. F., & Altıparmak, M. E. (2012). Durumsal güdülenme ölçeğinin (DGÖ) beden eğitimi ders ortamı için geçerlik ve güvenirliği. Spormetre Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 10(1), 7–12.
7. Deci, E. L., & Ryan, R. M. (1985). Intrinsic motivation and self-determination in human behavior. Plenum Press.
8. Deci, E. L., & Ryan, R. M. (2000). The "what" and "why" of goal pursuits: Human needs and the self-determination of behavior. Psychological Inquiry, 11(4), 227–268.

9. Goldman, R., Pea, R., Barron, B., & Derry, S. J. (2014). Video research in the learning sciences. Routledge.
10. Karadağ, Ö. (2023). Sekizinci sınıf beden eğitimi ve spor derslerinde dijital ve dijital olmayan teknoloji kullanımının öğrencilerin gelişim alanlarına etkisi: Bir karma desen araştırması [Yüksek lisans tezi]. Uludağ Üniversitesi.
11. Lee, L. L., Kuo, Y. C., Fanaw, D., Perng, S. J., & Juang, I. F. (2012). The effect of an intervention combining self-efficacy theory and pedometers on promoting physical activity among adolescents. Journal of Clinical Nursing, 21(7–8), 914–922.
12. Roblyer, M. D., & Doering, A. H. (2010). Integrating educational technology into teaching (5th ed.). Pearson.
13. Saraç, M. (2008). Beden eğitimi derslerinde araç gereç ve materyal kullanımın önemi [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Fırat Üniversitesi.
14. Sargent, J. (2018). Digital technologies and learning in physical education: Pedagogical cases. Routledge.
15. Sümer, S. (2020). Mobil uygulama teknolojisi destekli beden eğitimi ve spor dersinin 7. ve 8. sınıf öğrencilerinin hentbol performansları üzerine etkisinin incelenmesi [Yüksek lisans tezi]. Marmara Üniversitesi.
16. Telef, B. B., & Karaca, R. (2012). Çocuklar için öz-yeterlik ölçeğinin geçerlik ve güvenirlik çalışması. Dokuz Eylül Üniversitesi Buca Eğitim Fakültesi Dergisi, 32, 169–187.
17. Thornburg, R., & Hill, K. (2004). Using internet assessment tools for health and physical education instruction. TechTrends, 48(6), 53–55.
18. Yılmaz, E. B., Akşit, S., & Dalkıran, O. (2022). Beden eğitimi derslerinde teknoloji kullanımı ile ilgili yapılmış çalışmaların sistematik derlemesi. Akdeniz Spor Bilimleri Dergisi, 5(4), 1153–1170.