Rotavirüs-adenovirüs pozitifliğinin prevalansı: 5 yıllık retrospektif değerlendirme

Öz

Amaç: Çalışmamızda, hastanemize başvuran hastalarda rotavirüs ve adenovirüs sıklığını belirlemeyi amaçladık. Materyal ve Metot: Malatya Eğitim ve Araştırma Hastanesi Mikrobiyoloji Laboratuvarına Ocak 2015-Aralık 2019 tarihleri arasında gelen gaita örneklerinde rotavirüs ve adenovirüs antijenleri immünokromatografik kaset test yöntemi ile çalışıldı, sonuçlar retrospektif olarak değerlendirildi. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen toplam 126124 gaita örneğinin 15288’inde (%12,1) viral antijenler saptandı. Pozitif örneklerin 13706’sı (%89,7) rotavirüs, 1582’si (%10,3) adenovirüs olarak tespit edildi. Adenovirüs ve rotavirüs pozitiflik oranları incelendiğinde cinsiyetler arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlı değildi (p>0.05). Adenovirüs pozitifliği 0-2 yaş arasında, 2 yaşından yüksek hastalara göre anlamlı olarak yüksek bulundu (p<0,001). Sonuç: İshal etyolojisinin doğru ve hızlı bir şekilde belirlenmesi sonucunda uygulanacak uygun tedavi, mortalite ve morbidite oranlarını önemli ölçüde düşüreceği kanaatindeyiz.

Anahtar Kelimeler

• Rotavirüs
• Adenovirüs
• Prevelans

Prevalence of rotavirus-adenovirus positivity: 5-year retrospective evaluation

Öz

Background: In our study, we aimed to determine the frequency of rotavirus and adenovirus in patients admitted to our hospital. Materials and Methods: Rotavirus and adenovirus antigens were studied with the immunochromatographic cassette test method in stool samples that came to Malatya Training and Research Hospital Microbiology Laboratory between January 2015 and December 2019, and the results were evaluated retrospectively. Results: Viral antigens were detected in 15288 (12.1%) of 126124 stool sample in the study. 13706 (89.7%) were detected as rotavirus and 1582 (10.3%) as adenovirus in the positive samples. When the adenovirus and rotavirus positivity rates were examined, the difference between the genders was not statistically significant (p>0.05). Adenovirus positivity was found significantly higher in between 0-2 years of age compared to patients that older than 2 years (p<0.001). Conclusions: We believe that the appropriate treatment to be applied as a result of the accurate and rapid determination of the etiology of diarrhea will significantly reduce the mortality and morbidity rates.

Anahtar Kelimeler

• Rotavirüs
• adenovirüs
• prevalence

Kaynakça

1. Bates, P.R., Bailey, A.S., Wood, D.J., Morris, D.J. & Couriel, J.M. (1993). Comparative epidemiology of rotavirus, subgenus F (types 40 and 41) adenovirus and astrovirus gastroenteritis in children. Journal of Medical Virology, 39(3), 224-228.
2. Bányai, K., Estes, M.K., Martella, V. & Parashar, U. D. (2018). Viral gastroenteritis. The Lancet, 392(10142), 175-186.
3. Biçer, S., Sahin, G.T., Koncay, B., Gemici, H., Siraneci, R., Ozturk, N.Y. & Sevketogˇlu, E. (2011). Incidence assessment of rotavirus and adenovirus associated acute gastroenteritis cases in early childhood. Infez Med., 19(2), 113-9.
4. Bozok, T. & Şimşek, T. (2021). Üçüncü basamak bir hastanede rotavirüs, enterik adenovirüs ve enterik parazit enfeksiyonlarının prevalansı ve demografik özellikleri: Altı yıllık retrospektif kesitsel çalışma. Mersin Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi, 14(2), 199-207.
5. Bresee, J., Fang, Z.Y., Wang, B., Nelson, E.A.S., Tam, J., Soenarto, Y., ... & members of the Asian Rotavirus Surveillance Network. (2004). First report from the Asian rotavirus surveillance network. Emerging Infectious Diseases, 10(6), 988.
6. Bulut, Y., İşeri, L., Ağel, E. & Durmaz, B. (2003). Akut gastroenterit ön tanılı çocuklarda rotavirüs pozitifliği. Journal of Turgut Ozal Medical Center, 10(3).
7. Ceyhan, M. & Kanra, G. (2000). Viral gastroenteritler. Katkı Pediatri Derg., 21(30), 34-64.
8. Dağı, H.T. & Fındık, D. (2014). Akut gastroenteritli hastalarda rotavirüs ve adenovirüs antijenlerinin araştırılması. Journal of Clinical and Experimental Investigations, 5(2), 256-260.

9. Diarrhoeal diseases (updated February 2009). World Health Organization - World Health Organization, Geneva. Ehlken, B., Laubereau, B., Karmaus, W., Petersen, G., Rohwedder, A., Forster, J. & RoMoD Study Group*. (2002).
10. Prospective population‐based study on rotavirus disease in Germany. Acta Paediatrica, 91(7), 769-775.
11. Essa, S.G., Zaki, M., Elmansoury, E.A., Hassan, R. H. & El Kheir, N. (2022). Molecular study of adenovirus genotypes 40 and 41 in children with acute gastroenteritis. Infectious Disorders Drug Targets, https://doi.org/10.2174/1871526522666220509054535.
12. Farkas, T. & Jiang, X. (2007). Rotaviruses, caliciviruses, astro¬ viruses, enteric adenoviruses and other diarrheic viruses,” Murray PR, Jorgensen JH, Landry ML, Pfaller MA (eds). Manual of Clinical Microbiology, (9th edition) 1453-69.
13. Gül, M., Garipardıç, M., Çıragil, P., Aral, M., Karabiber, H. & Güler, İ. (2005). 0-5 yaş arası gastroenteritli çocuklarda rotavirüs ve adenovirüs tip 40/41 araştırılması. Ankem Dergisi, 19(2), 64-67.
14. Lynch, M., O’Halloran, F.I.O.N.A., Whyte, D., Fanning, S., Cryan, B. & GLASS, M.R.I. (2001). Rotavirus in Ireland: national estimates of disease burden, 1997 to 1998. The Pediatric Infectious Disease Journal, 20(7), 693-698.
15. Ozsari, T., Bora, G., Kaya, B. & Yakut, K. (2016). The prevalence of rotavirus and adenovirus in the childhood gastroenteritis. Jundishapur Journal of Microbiology, 9(6). Parashar, U.D., Gibson, C.J., Bresee, J.S. & Glass, R.I. (2006). Rotavirus and severe childhood diarrhea. Emerging Infectious Diseases, 12(2), 304.
16. Rad, A.Y. & Gözalan, A. (2010). Detection of rotavirus and enteric adenovirus antigens in outpatients with gastroenteritis. Türkiye Klinikleri Tıp Bilimleri Dergisi, 30(1), 174-179.
17. Roman, E., Wilhelmi, I., Colomina, J., Villar, J., Cilleruelo, M. L., Nebreda, V., ... & Sánchez-Fauquier, A. (2003). Acute viral gastroenteritis: proportion and clinical relevance of multiple infections in Spanish children. Journal of Medical Microbiology, 52(5), 435-440.
18. Saderi, H., Roustai, M.H., Sabahi, F., Sadeghizadeh, M., Owlia, P. & De Jong, J.C. (2002). Incidence of enteric adenovirus gastroenteritis in Iranian children. Journal of Clinical Virology, 24(1-2), 1-5.
19. Şimşek, Y., Bostancı, İ., Bozdayı, G., Öner, N., Kamruddin, A. & Rota, S. (2007). Frequency and serotype features of rotavirus in 0-5 age children with acute gastroenteritis. Turkiye Klinikleri J Pediatr., 16, 165-170.
20. Tekin, A. (2010). Mardin'deki akut gastroenteritli çocuklarda rotavirüs ve enterik adenovirüs sıklığı. Journal of Clinical and Experimental Investigations, 1(1), 41-45.
21. Troeger, C., Blacker, B.F., Khalil, I. A., Rao, P.C., Cao, S., Zimsen, S.R., ... & Reiner Jr, R.C. (2018). Estimates of the global, regional, and national morbidity, mortality, and aetiologies of diarrhoea in 195 countries: a systematic analysis for the Global Burden of Disease Study 2016. The Lancet Infectious Diseases, 18(11), 1211-1228.