Kentlerin İklim Değişikliğine Uyum Sağlanmasında Yerel Yönetimlerin Rolü

Öz

Kentler, endüstriyel faaliyetlerden üretilen küresel enerjinin büyük bir kısmını (%60-80 arasında) aydınlatma, ısıtma, soğutma ve ulaşım gibi faaliyetler sebebiyle tüketmektedir. Kentlerdeki geçirimsiz yüzeylerin fazlalığı, güneş enerjisini absorbe eden koyu renkli malzemelerin kullanımı, açık ve yeşil alanların azalması gibi nedenler kent iklimi üzerinde değişikliklere ve kentin çevresinde bulunan kırsal alanlara göre, ortalama 3.5-4.5 Co daha sıcak olmasına sebep olmaktadır. Bu durum, kentlerin yaşam kalitesini olumsuz etkileyerek taşkın ve sel oluşumlarının daha sık görülmesi, aşırı hava olaylarının artması, halk sağlığı ve temiz gıdaya erişim gibi sorunlara neden olmaktadır. İklim değişikliğinin kentler üzerindeki olumsuz etkileri, iklim değişikliğinin büyüklüğüne ve toplumun tepki verme ve önlem alma kapasitesine göre belirlenmektedir. IPCC (2007), iklim değişikliğinin etkilerini ele alırken, azaltım ve uyum önlemleri tamamlayıcı ve bölünmez yaklaşımlar olarak karar alma süreçlerine dahil edilmesi gerekmektedir. Bu doğrultuda makalede, bölgesel ve yerel ölçeklerde iklim değişikliğine uyum sağlama ve etkilerini minimize etmeye ilişkin kentlerde yapılması gereken stratejiler ele alınmıştır.

Anahtar Kelimeler

• İklim değişikliği
• İklim değişikliğine uyum
• Yerel yönetimler.

The Role of Local Governments in Adapting Cities to Climate Change

Öz

Cities consume a large portion (between 60-80%) of the global energy produced from industrial activities for activities such as lighting, heating, cooling and transportation. Reasons such as the excess of impermeable surfaces in cities, the use of dark-coloured materials that absorb solar energy, and the decrease in open and green areas cause changes in the microclimate and cause the city to be 3.5-4.5 °C warmer on average than the surrounding rural areas. These effects negatively affect cities, increasing the frequency of floods and extreme weather events, and threatening urban life, including public health and food distribution systems. The negative effects of climate change on cities are determined by the magnitude of climate change and the society's capacity to react and take precautions. IPCC (2007), when addressing the impacts of climate change, mitigation and adaptation measures need to be included in decision-making processes as complementary and indivisible approaches. In this regard, the article discusses the strategies that need to be implemented in cities to adapt to climate change and minimize its effects at regional and local scales.

Anahtar Kelimeler

• Climate change
• Adaptation to climate change
• Local governments.

Kaynakça

1. Adger, W. N., Arnelle, W. N., Tompkin, E. L. (2005). Successful adaptation to climate change across scales. Global Environmental Change, Volume 15, Issue 2, July 2005, p. 77-86.
2. Araos, M., Berrang-Ford, L., Ford, J.D., Austin, S. E., Biesbroek, R. & Lesnikowski, A. (2016). Climate change adaptation planning in large cities: A systematic global assessment. Environmental Science & Policy, Volume 66, December 2016, p. 375-382.
3. Belediye Başkanları Küresel iklim ve Enerji Sözleşmesi. (2024). Belediye Başkanları Küresel iklim ve Enerji Sözleşmesi, https://www.globalcovenantofmayors.org/, Erişim Tarihi:25.05.2024.
4. Bulkeley, H., Schroeder, H., Janda, K., Zhao, J., Armstrong, A., Chu, SY & Ghosh, S. (2009). Cities and Climate Change: The role of institutions, governance and urban planning. 5th Urban Research Symposium: Cities and Climate Change Change 28-30 June 2009, Marseille.
5. Bulkeley, H. (2010). Cities and the governing of climate change. Annual Review of Environment and Resources, 35, 229–253. doi:10.1146/annurev-environ072809-101747
6. Burton, I., Huq, S., Lim, B., Pilifosova, O. & Schipper, E. L. (2002). From impacts assessment to adaptation priorities: The shaping of adaptation policy. Climate Policy 2 (2002) 145–159.
7. Büyük Kentler İklim Liderliği. (2024). Büyük Kentler İklim Liderliği, https://www.c40.org/ Erişim Tarihi: 25.05.2024.
8. Carter, JG, Cavan, G., Connelly, A., Guy, S., Handley, J. & Kazmierczak, A. (2015). Climate change and the city: Building capacity for urban adaptation. Progress in Planning, Volume 95, January 2015, p. 1-66.

9. Chen, Y., Li, X., Zheng, Y., Guan, Y. & Liu, X. (2011). Estimating the relationship between urban forms and energy consumption: A case study in the Pearl River Delta, 2005–2008. Landscape and Urban Planning, Volume 102, Issue 1, 30 July 2011, p. 33-42.
10. Demirci, M. (2015), Kentsel iklim değişikliği yönetişimi. Erciyes Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, Sayı: 46, 75-100.
11. Enerji Kentleri Birliği. (2024). Enerji Kentleri Birliği, www.jkbb.org.tr, Erişim Tarihi: 25.05.2024.
12. Hebbert, M. & Jankovic, V. (2013). Cities and climate change: The precedents and why they matter. Urban Studies, Volume 50, Issue 7.
13. Huntjens, P., Lebel, L., Pahl-Wostl, C., Camkin, J., Schulze, R. & Kranz, N. (2012). Institutional design propositions for the governance of adaptation to climate change in the water sector. Global Environmental Change, 22 ( 1), 67–81.
14. IPCC. (2001). The Intergovernmental Panel on Climate Change. https://www.ipcc.ch/report/ar3/wg1/, Erişim Tarihi:25.05.2024.
15. İklim ve Enerji için Belediye Başkanları Sözleşmesi. (2024). İklim ve Enerji için Belediye Başkanları Sözleşmesi, https://eu-mayors.ec.europa.eu/en/home, Erişim Tarihi:25.05.2024.
16. İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi. (2024). İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi. https://iklim.gov.tr/bm-iklim-degisikligi-cerceve-sozlesmesi-i-33, Erişim Tarihi:25.05.2024.
17. İklim Değişikliğine Uyum Stratejisi ve Eylem Planı. (2024). İklim Değişikliğine Uyum Stratejisi ve Eylem Planı. https://iklim.gov.tr, Erişim Tarihi:25.05.2024.
18. Kammen, D. M. & Sunter, D. A. (2016). City-integrated photovoltaics sustainably satisfy urban transportation energy needs. 352 (6288), 922–928.
19. Kight, S. W. & Lysik, T. (2022). The human race at 8 billion. Axios.
20. Matthews, T., Lo, A. Y. & Byrne, J. A. (2015). Reconceptualising green infrastructure for climate change adaptation: Barriers to adoption and drivers for uptake by spatial planners. Landscape and Urban Planning, Volume 138, June 2015, p. 155-163.
21. Metin, A. E. (2023). Uşak kent merkezinde yılın sıcak döneminde termal konfor koşullarının mekânsal dağılışının belirlenmesi ve gelecek projeksiyonları, Anadolu Orman Araştırmaları Dergisi, 9(1) 123-131.
22. Metin, A. E. & Çağlak, S. (2022). Assessment of the effect of land use change on bioclimatic comfort conditions in Uşak Province, Turkish Journal of Agriculture and Forestry. Vol. 46, 5, Article 4.
23. Norton, B. A., Coutts, A. M., Livesley, S. J., Harris, R. J., Hunter, A. M. & Williams, N. S. (2015). Planning for cooler cities: A framework to prioritise green infrastructure to mitigate high temperatures in urban landscapes. Landscape and Urban Planning, 134 127-138.
24. Richardson, K., Steffen, W. & Liverman, D. (2011). Climate Change: Global Risks, Challenges and Decisions. Cambridge University Press.
25. Solecki, W., Seto, K.C., Balk, D., vd. (2015). A conceptual framework for an urban areas typology to integrate climate change mitigation and adaptation. Urban Climate, Volume 14, Part 1, December 2015, p. 116-137.
26. Sürdürülebilirlik Kentler Birliği. (2024). Sürdürülebilirlik Kentler Birliği, https://iclei.org/, Erişim Tarihi:25.05.2024.
27. Türkeş, M. (2008). Küresel iklim değişikliği nedir? Temel kavramlar, nedenleri, gözlenen ve öngörülen değişiklikler, İklim Değişikliği ve Çevre, 1, 26-37.
28. Uluslararası Enerji Ajansı. (2008). Uluslararası Enerji Ajansı, https://www.iea.org/reports/world-energy-outlook-2008, Erişim Tarihi: 25.05.2014.
29. Vijaya Venkata Raman, S., Iniyan, S. & Goic, R. (2012). A review of climate change, mitigation and adaptation. Renewable and Sustainable Energy Reviews, Volume 16, Issue 1, January 2012, Pages 878-897.
30. Watson, R. T, Zinyowera, M. C, Moss, R. H, & Dokker, D. J. (1996). Climate change 1995: impacts, adaptations and mitigation of climate change: scientific-technical analyses. Contribution of Working Group II to the Second Assessment Report of the Intergovernmental Panel on Climate Change. United Kingdom: N. p.