Psikodrama Grup Uygulamasının Üniversite Öğrencilerinin Öznel İyi Oluş Düzeyleri Üzerinde Etkisi

Öz

Bu araştırmanın amacı, psikodrama yaşantı grubunun üniversite öğrencilerinin öznel iyi oluş düzeyleri üzerindeki etkisini incelemektir. Öznel iyi oluş; bireyin yaşam doyumu ile olumlu ve olumsuz duygulanım düzeylerinin bileşimi olarak ele alınmıştır. Araştırma, nicel araştırma yöntemlerinden tek gruplu ön test–son test yarı deneysel desenle yürütülmüştür. Çalışma grubunu, bir vakıf üniversitesinin psikoloji bölümünde öğrenim gören ve psikodrama yaşantı grubuna katılan 12 üniversite öğrencisi oluşturmuştur. Müdahale süreci, haftada bir gün olmak üzere toplam 16 oturumdan oluşan psikodrama yaşantı grubunu kapsamaktadır. Veri toplama araçları olarak Yaşam Doyumu Ölçeği ile Olumlu ve Olumsuz Duygu Ölçeği kullanılmış; katılımcıların öznel iyi oluş puanları bu ölçümler doğrultusunda hesaplanmıştır. Ön test ve son test puanları arasındaki farkın anlamlılığı, bağımlı gruplar için Wilcoxon işaretli sıralar testi ile analiz edilmiştir. Analiz sonuçları, psikodrama yaşantı grubuna katılan öğrencilerin öznel iyi oluş puanlarında istatistiksel olarak anlamlı bir değişim olmadığını göstermiştir. Bununla birlikte, öznel iyi oluş puan ortalamalarında düşüş yönünde bir değişim gözlenmiştir. Elde edilen bulgular, psikodrama yaşantı gruplarının üniversite öğrencilerinin öznel iyi oluşu üzerindeki etkilerinin daha geniş örneklemler ve kontrol gruplu deneysel desenlerle yeniden ele alınması gerektiğine işaret etmektedir. Araştırma sonuçları, psikodramanın nicel yöntemlerle değerlendirilmesine yönelik literatüre katkı sağlamayı amaçlamaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Psikodrama
• öznel iyi oluş
• üniversite öğrencileri
• yaşam doyumu
• olumlu ve olumsuz duygulanım

The Effect of Psychodrama Group Intervention on the Subjective Well-Being Levels of University Students

Öz

The aim of this study is to examine the effect of a psychodrama experiential group on the subjective well-being levels of university students. Subjective well-being was conceptualized as a combination of life satisfaction and positive and negative affect. The study was conducted using a quantitative research method with a single-group pretest–posttest quasi-experimental design. The study group consisted of 12 university students enrolled in the psychology department of a foundation university who participated in the psychodrama experiential group. The intervention process included a psychodrama experiential group conducted once a week over a total of 16 sessions. The Life Satisfaction Scale and the Positive and Negative Affect Scale were used as data collection tools, and participants’ subjective well-being scores were calculated based on these measures. The significance of the difference between pretest and posttest scores was analyzed using the Wilcoxon signed-rank test for dependent samples. The results indicated that there was no statistically significant change in the subjective well-being scores of the students who participated in the psychodrama experiential group. However, a decrease was observed in the mean subjective well-being scores.The findings suggest that the effects of psychodrama experiential groups on the subjective well-being of university students should be re-examined using larger samples and experimental designs with control groups. The results of the study aim to contribute to the literature on the quantitative evaluation of psychodrama.

Anahtar Kelimeler

• Psychodrama
• subjective well-being
• university students
• life satisfaction
• positive and negative affect

Kaynakça

1. Arnett, J. J. (2014). Emerging adulthood: The winding road from the late teens through the twenties (2nd ed.). Oxford University Press.
2. Blatner, A. (2002). Foundations of psychodrama: History, theory, and practice (4th ed.). Springer Publishing Company.
3. Bostan, B. C., & Duru, E. (2019). Ergenlerde algılanan psikolojik istismar ile öznel iyi oluş ilişkisinde psikolojik sağlamlık ve sosyal bağlılığın rolü. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 47, 205-224. https://doi.org/10.9779/pauefd.568123
4. Diener, E. (2000). Subjective well-being: The science of happiness and a proposal for a national index. American Psychologist, 55(1), 34-43. https://doi.org/10.1037/0003-066X.55.1.34
5. Diener, E., Emmons, R. A., Larsen, R. J., & Griffin, S. (1985). The Satisfaction With Life Scale. Journal of Personality Assessment, 49(1), 71-75. https://doi.org/10.1207/s15327752jpa4901_13
6. Diener, E., Suh, E. M., Lucas, R. E., & Smith, H. L. (1999). Subjective well-being: Three decades of progress. Psychological Bulletin, 125(2), 276-302. https://doi.org/10.1037/0033-2909.125.2.276
7. Dökmen, Ü. (2017). Psikodrama: Grup psikoterapisinin sahnesi (10. bs.). Remzi Kitabevi.
8. Gençöz, T. (2000). Positive and negative affect schedule: A study of validity and reliability. Türk Psikoloji Dergisi, 15(46), 19-28.

9. Karataş, Z., & Gökçakan, Z. (2011). Psikodrama teknikleri kullanılarak yapılan grup uygulamasının ergenlerin çatışma çözme becerilerine etkisinin incelenmesi. Kuram ve Uygulamada Eğitim Bilimleri, 11(2), 601-614.
10. Lykken, D., & Tellegen, A. (1996). Happiness is a stochastic phenomenon. Psychological Science, 7(3), 186-189. https://doi.org/10.1111/j.1467-9280.1996.tb00355.x
11. Orkibi, H., & Feniger-Schaal, R. (2019). Integrative systematic review of psychodrama psychotherapy research: Trends and methodological implications. Plos One, 14(2), 1-26. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0212575
12. Razı, G. S. (2017). Psikodrama yöntemi ile kuşaklararası ileti çalışmanın yaratıcılık ve problem çözme becerileri üzerine etkisi (Tez No. 179) [Yayımlanmamış psikodrama yeterlilik tezi, Abdülkadir Özbek Psikodrama Enstitüsü]. İstanbul Psikodrama Derneği. https://istanbulpsikodramadernegi.org/tezler/
13. Sheldon, K. M., & Bettencourt, B. A. (2002). Psychological need‐satisfaction and subjective well‐being within social groups. British Journal of Social Psychology, 41(1), 25-38. https://doi.org/10.1348/014466602165036
14. Terzioğlu, Z. A., & Çakır, S. G. (2020). Üniversite öğrencilerinde öznel iyi oluş ve stres belirtilerinin yordayıcılarının incelenmesi. Mehmet Akif Ersoy University Journal of Education Faculty, 55, 206-225. https://doi.org/10.21764/maeuefd.662923
15. Torun, F. (2009). Annelik rolünün psikodrama sürecinde dile gelişi (Tez No. 102) [Yayımlanmamış psikodrama yeterlilik tezi, Abdülkadir Özbek Psikodrama Enstitüsü]. İstanbul Psikodrama Derneği. https://istanbulpsikodramadernegi.org/tezler/
16. Watson, D., Clark, L. A., & Tellegen, A. (1988). Development and validation of brief measures of positive and negative affect: The PANAS scales. Journal of Personality and Social Psychology, 54(6), 1063-1070. https://doi.org/10.1037/0022-3514.54.6.1063
17. Wood, D., Crapnell, T., Lau, L., Bennett, A., Lotstein, D., Ferris, M., & Kuo, A. (2018). Emerging adulthood as a critical stage in the life course. In N. Halfon, C. Forrest, R. Lerner, & E. Faustman (Eds.), Handbook of life course health development (pp. 123-143). Springer. https://doi.org/10.1007/978-3-319-47143-3_7
18. Yılmaz, A. (2020). Üniversite öğrencilerinde psikodramanın psikolojik sağlamlık üzerindeki etkisi (Tez No. 263) [Yayımlanmamış psikodrama yeterlilik tezi, Abdülkadir Özbek Psikodrama Enstitüsü]. İstanbul Psikodrama Derneği. https://istanbulpsikodramadernegi.org/tezler/