This study aims to discuss how cinema documents architectural cultural heritage, which spatial layers it makes visible, and which it systematically leaves in the background. The research evaluates approaches that emphasize the role of documentation in the conservation process and the selective representations through which heritage is constructed. It considers film records not as complete documentation but as a complementary resource that supports conservation documentation with experiential and usage knowledge. Qualitative content analysis was chosen as the method; for this purpose, the films Russian Ark (2002) and The Great Beauty (2013) were analyzed at the sequence level using a visible/invisible coding matrix. The coding matrix consists of the following categories: spatial integrity, circulation and thresholds, atmosphere, usage practices, and preservation-critical invisibles. The study first conducted a pilot application to test whether the codebook was suitable for analysis, and then systematically analyzed the two films included in the study according to the coding matrix. The findings reveal that both films strongly convey architectural heritage, particularly through continuity of circulation, transitions between thresholds, atmosphere, and specific practices. In contrast, the systematic readability of measurement/scale setup, structure and service/infrastructure layers, and traces of deterioration-repair remains limited throughout most sequences. Consequently, it was concluded that while cinema offers meaningful contributions to conservation documentation in terms of experience, usage, and atmospheric information, it is not a sufficient documentation tool on its own due to its capacity to produce technical and measurable data. It can be considered a complementary layer added to purpose-driven document sets.
CULTURAL HERİTAGE CONSERVATION CINEMA AND SPACE QUALITIVE CONTENT ANALYSIS
Bu çalışma, sinemanın mimari kültürel mirasa ilişkin belgeleme şeklini, hangi mekansal katmanları görünür kıldığını ve hangilerini sistematik biçimde geri planda bıraktığını tartışmayı amaçlamaktadır. Araştırma, belgelemenin koruma sürecindeki rolü ile mirasın seçici temsiller aracılığıyla kurulduğunu vurgulayan yaklaşımları birlikte değerlendirerek, sinema kayıtlarını tam belgeleme değil, koruma dokümantasyonunu deneyim ve kullanım bilgisiyle destekleyen tamamlayıcı bir kaynak olarak ele almaktadır. Yöntem olarak nitel içerik analizi seçilmiş; bu amaçla Russian Ark (2002) ve The Great Beauty (2013) filmleri, görünür/görünmez kodlama matrisiyle sekans düzeyinde çözümlenmiştir. Kodlama matrisi; (i) mekânsal bütünlük, (ii) dolaşım ve eşikler, (iii) malzeme ve atmosfer, (iv) kullanım pratikleri ve (v) koruma-kritik görünmezler kategorilerinden oluşmaktadır. Çalışmada öncelikle kod kitabının analize elverişli olup olmadığını sınamak için pilot uygulama yapılmış daha sonra çalışma kapsamına alınan iki film kodlama matrisi doğrultusunda sistematik olarak çözümlenmiştir. Bulgular, her iki filmin de mimari mirası özellikle dolaşım sürekliliği, eşikler arası geçişler, atmosfer ve belirli pratikler üzerinden güçlü biçimde görünür kıldığını göstermektedir. Buna karşılık ölçü/ölçek kurulumu, strüktür ve servis/altyapı katmanları ile bozulma-onarım izlerinin sistematik okunabilirliği çoğu sekans boyunca sınırlı kalmaktadır. Sonuç olarak sinemanın, koruma dokümantasyonuna deneyim, kullanım ve atmosfer bilgisi bakımından anlamlı katkılar sunmakla birlikte, teknik ve ölçülebilir veriyi üretme kapasitesi nedeniyle tek başına yeterli bir belgeleme aracı olmadığı, amaç-odaklı belge setlerine eklemlenen tamamlayıcı bir katman olarak değerlendirilebileceği sonucuna ulaşılmıştır.
| Birincil Dil | İngilizce |
|---|---|
| Konular | İç Mimarlık , Mimari Miras ve Koruma, Mimari Tasarım |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 13 Ocak 2026 |
| Kabul Tarihi | 9 Şubat 2026 |
| Yayımlanma Tarihi | 31 Mart 2026 |
| IZ | https://izlik.org/JA87WY88JH |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2026 Cilt: 3 Sayı: 1 |