İmâmiyye Fıkhında İmâmî Olmayan Müslümanlar

Öz

Yazar bu makalede İmâmî kaynaklarda, özellikle İmâmî fıkıh metinlerinde İmâmî olmayan

Müslümanların durumunu ele almaktadır. Ona göre İmâmî fıkhında İmâmiyye dışındaki

topluluklar Nasıba ve ehlü’l-hilaf gibi bazı kavramlarla tanımlanır. İmâmî bakış açısına

göre bunlar içerisinde en kötüsü Nasîba’dır. Nasiba, ayrıca “Ali’nin, Ebu Bekir ve Ömer’e

üstün olduğu anlayışını reddedenler”; “Ali’nin peygamberden sonra halife olma hakkını

inkâr edenler”; “Ali’den veya tüm ehl-i beyt’ten ya da tüm İmâmiyye Şia’sından nefret

edenler” gibi farklı şekillerde tanımlanmaktadırlar. Ehl-i hilafın ve Nasıba’nın konumu ile

ilgili tartışmalar, taharet, namaz, defin, zekât gibi başlıklar altında ele alınmıştır.

Anahtar Kelimeler

• İmâmiye,İmami Olmayan Müslümanlar,Nasıba,Ehlü’l-Hilaf

Kaynakça

1. Ali et-Tebrizî el-Garavi, et-Tenkîh fi Şerhi’l-Urveti’l-Vüska, II, Necef, 1381/1961.
2. el-Burûcerdî, Tevhîdü’l-Mesâil, Kum, tsz.
3. Haşim el-Bahrani, Kitabu’l-burhan, Kum, 1393/ 1973.
4. el-Hilli, Cafer b. Hasan, Şeraiü’l-İslam, Necef, 1389/1969.
5. el-Hillî, İbn Muhtar, Muhtelifu’ş-Şia, Tahran, 1323/1905-6.
6. el-Himyeri, Kurbu’l-İsnad, Necef, 1369/1950.
7. Hur el Amili, Vesâilü’ş-Şia, Tahran, 1378-89/1958-69.
8. Hüseyin el-Tabatabi, el-Mizan fi tefsiri’l-Kur’ân, Tahran, 1377/1957.

9. İbn Babeveyh, ‘Ilelü’ş- Şerâ‘i, Necef, 1385/1966.