COMMUNICATION WITH ADOLESCENTS UNDER INSTITUTIONAL CARE

Öz

Adolescence can be defined as the period of the most stormy and conflicting experiences of human life. In this period, the individual is in a significant change and development in terms of physiological, social, cognitive, spiritual, moral, emotional, sexual, behavioral and relational aspects. While multidimensional changes provide advantages for adolescents, they also bring some disadvantages. Adolescents' bodily changes increase, conflicts related to positive or negative perceptions about body image and the potential to take risks increase, their level of engagement in conflicting interactions, experiencing intrapsychic and interpersonal conflicts, being more questioning, and being more fragile are increasing. It is also possible for adolescents under institutional care to experience conflicting interactions with role model care staff or the institutional structure. In this process, they may exhibit positive and negative social and problematic behaviors. Adolescents in institutional care may show maladaptive behaviors such as peer bullying, depression, substance use, school dropout or truancy, not obeying the rules, and not fulfilling their individual responsibilities. In this process, communication with adolescents is important. The use of effective communication skills by institutional staff working with adolescents helps them cope with these conflicting interactions. In this study, the difficulties in controlling the mood of the young people who experience emotional confusion during adolescence and their problems in expressing them due to the fact that they are under institutional care, the communication processes between the staff of the institution serving the youth living with these problems and the communication processes between both groups were examined. In addition, the study also aimed to address effective communication skills for staff working with adolescents under institutional care.

Anahtar Kelimeler

• Adolescent
• Institutionalized Child
• Communication
• Problem Behavior

KURUM BAKIMI ALTINDAKİ ERGENLERLE İLETİŞİM

Öz

Ergenlik, insan yaşamının en fırtınalı ve çatışmalı deneyimlerin yaşandığı dönem olarak tanımlanabilir. Bu dönemde birey, fizyolojik, sosyal, bilişsel, ruhsal, ahlaki, duygusal, cinsel, davranışsal ve ilişkisel açıdan önemli bir değişim ve gelişim içindedir. Çok boyutlu değişimler ergen için avantaj sağlarken aynı zamanda bazı dezavantajları da beraberinde getirmektedir. Ergenlerin bedensel değişimleri artmakta, beden imajıyla ilgili olumlu veya olumsuz algıya ilişkin çatışmalar ve risk alma potansiyelinde artış görülmekte, çatışmalı etkileşimlere girme, intrapsişik ve interpersonel çatışmalar yaşama, daha fazla sorgulayıcı olma, daha kırılgan olma düzeyleri artmaktadır. Kurum bakımı altında olan ergenlerin rol model niteliğindeki bakım personeli ile ya da kurumsal yapıyla çatışmalı etkileşimler yaşaması da olasıdır. Bu süreçte, olumlu ve olumsuz sosyal ve problemli davranışlar sergileyebilirler. Kurum bakımında olan ergenlerin zaman zaman akran zorbalığı, depresyon, madde kullanımı, okul terki veya okuldan kaçma, kurallara uymama, bireysel sorumluluklarını yerine getirmeme gibi uyumsuz davranışlar gösterebilmektedir. Bu süreçte, ergenlerle kurulan iletişim önemlidir. Ergenlerle çalışan kurum personelinin etkili iletişim becerileri kullanılması bu çatışmalı etkileşimlerle başetmelerinde onlara yardımcı olur. Bu çalışmada, ergenlik döneminde duygu karmaşası yaşayan gençlerin ayrıca kurum bakımı altında olmaları nedeniyle duygu durum kontrolü yapmakta zorlanmaları ve bunları dile getirmedeki problemleri, bu problemlerle yaşayan gençlere hizmet sunan kurum personeli ve her iki grup arasındaki iletişim süreçleri irdelenmiştir. Bununla birlikte çalışma kurum bakımı altında olan ergenlerle çalışan personele yönelik etkili iletişim becerilerine de değinmeyi hedeflemiştir.

Anahtar Kelimeler

• Ergenlik
• Bakım Kurumuna Yerleştirilmiş Çocuk
• İletişim
• Problem Davranış

Kaynakça

1. Kulaksızoğlu A. Ergenlik psikolojisi. 12. Baskı, İstanbul: Remzi Kitapevi; 2011.
2. Sarıçam H, Yılmaz E, Gülbahçe A, vd. The investigation of relation between elementary school second grade students’ self-esteem, different skills and assertiveness levels. Int J of Human Sciences. 2013;10(1):1702-1718.
3. Steinberg L, Silk JS. Parenting adolescents. In: Bornstein MH. (Ed.), Handbook of parenting: Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum Associates; 2002;1:103-133.
4. Sosyal Hizmetler Kanunu. 2828 Sayılı Kanun, 27.05.1983 ve 18059 sayılı Resmi Gazete.
5. Şimşek Z, Erol N, Öztop D, Özer Ö. Kurum bakımındaki çocuk ve ergenlerde davranış ve duygusal sorunların epidemiyolojisi; Ulusal örneklemde karşılaştırmalı bir araştırma. Türk Psikiyatri Dergisi. 2008;19(3):235-246.
6. Kesen NF, Deniz ME, Durmuoğlu N. Ergenlerde saldırganlık ve öfke düzeyleri arasındaki ilişki: Yetiştirme yurtları üzerine bir araştırma. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi. 2007;17:353-364.
7. Şen M. Türkiye’de ergen profili. Başbakanlık Aile ve Sosyal Araştırmalar Genel Müdürlüğü Yayını. Genel Yayın No: 147, 2008.
8. Tümkaya S. Ailesi yanında ve yetiştirme yurdunda kalan ergenlerin umutsuzluk düzeylerinin karşılaştırılması. Türk Eğitim Bilimleri Dergisi. 2005;3:445-459.

9. Eskin M, Ertekin K, Harlak H. vd. Lise öğrencisi ergenlerde depresyonun yaygınlığı ve ilişkili olduğu etmenler. Türk Psikiyatri Dergisi. 2008;19(4):382-389.
10. Jeammet P. Ergenlik: Anne babalar ve uzmanlar için nirengi noktalar. İstanbul: Bağlam Yayıncılık; 2012.
11. Gül S.K, Güneş İ.D. Ergenlik dönemi sorunları ve şiddet. Sosyal Bilimler Dergisi. 2009;11(1):79-101.
12. Flannery D. Violence and mental health in everyday life. Lanham, MD, USA: Alta Mira Press; 2006.
13. Türnüklü A, Şahin İ. 13-14 Yaş grubu öğrencilerin çatışma çözme stratejilerinin incelenmesi. Türk Psikoloji Yazıları. 2004;7(13):45-61.
14. Patton DD, Harris JR. Ergenlik gelişimi ve tarama. İçinde: Current Aile Hekimliği Tanı ve Tedavi (Çev.edt. Kut A, Tokalak İ, Eminsoy MG). Ankara: Güneş Tıp Kitabevleri. 2007;129-138.
15. Pataki CS. Normal ergenlik. İçinde: Kaplan&Sadock. Comprehensive Textbook of Psychiatry. (Çev ed) Aydın H, Bozkurt A. Ankara: Güneş Kitabevi. 2007;3035-3043.
16. Geldard K, Geldard D. Ergenler ve gençlerle psikolojik danışma. (3. baskı. İstanbul: Nobel Akademi; 2013.
17. Derman O. Ergenlerde psikososyal gelişim. “Adolesan Sağlığı, II. İ.Ü. Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Sürekli Tıp Eğitimi Etkinlikleri” Sempozyum Dizisi. 2008;(63):9-21.
18. Korkmaz Y. Lise öğrencilerinin depresyon, anksiyete, stres ve internet bağımlılığı ilişkisinin bazı değişkenlere göre yordanması. Hasan Kalyoncu Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, 2013.
19. Kaya A. Kişilerarası ilişkiler ve etkili iletişim. İçinde: İletişime giriş: Temel kavramlar ve süreçler. 3. Baskı, Ankara: Pegem Akademi Yayınları; 2011.
20. Öngören B. Resmi yazışma türleri ve ilkeleri. İçinde: Sosyal Hizmette Kayıt Tutma ve Rapor Yazma İlke ve Teknikleri. Anadolu Üniversitesi Yayınları, Yayın No: 4164, 2020.
21. Yeşilyaprak B. Gelişim ve öğrenme. Ankara: Pegem Yayıncılık, 2004.
22. Sayar K. Ruh hali. İstanbul: Timaş Yayınları, 2006.
23. Yörükoğlu A. Gençlik çağı (12. Baskı) İstanbul: Özgür Yayınları, 2004.
24. Seifert KL, Hoffnung RJ, Child and adolescent development (2 th Edition). USA, Houghton Mifflin Company, 1991.
25. Cüceloğlu D. Yeniden insan insana (49. Baskı). İstanbul: Remzi Kitapevi; 2016.
26. Gültekin A. Psikolojik danışmanlık ve rehberlik öğrencilerinin problem çözme becerilerinin incelenmesi. Yüksek lisans tezi, Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, Erzurum, 2006.
27. Yüksel Şahin F. Kişilerarası ilişkiler ve etkili iletişim. İçinde: İletişim becerilerine genel bir bakış. 3. Baskı. Anakara: Pegem Akademi Yayınları; 2011.
28. Bulut I, Özdemir U. Yetiştirme yurtları ve gençlik liderliği. Sosyal Hizmetler Dergisi. 1998;1(7):20-25.
29. Hampleman R. Comparison of listening and reading comprehension ability of 4th and 6th grade pupils. Elemantary English, XXXI, 49-53,1958.
30. Doğan Y. Dinleme eğitimi. 2. Baskı, Ankara: Pegem Akademi Yayınları; 2012.
31. Cihangir Çankaya Z. Kişilerarası ilişkiler ve etkili iletişim. İçinde: Kişilerarası ilişkiler ve iletişimde dinleme. 3. Baskı, Ankara: Pegem Akademi Yayınları; 2011.
32. McKay M, Davis M, Fanning P. İletişim becerileri. Ankara: HYB Yayıncılık, 2012:3-4.
33. Taşer S. Konuşma eğitimi. (3.baskı). İstanbul: Papirüs Yayınevi, 1995.
34. Dökmen Ü. İletişim çatışmaları ve empati (62. Baskı). İstanbul: Sistem Yayıncılık; 2021.
35. Devito J. The interpersonal communication book. New York: Harper and Row Publisher Inc.; 1992.
36. Şahin M, Özbay Y. Üniversite öğrencilerinin empatik sınıf atmosferine ilişkin algıları. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi. 1999;15:74-83.
37. Grief EB, Hogan R. The theory and measue of emphaty. J of Counseling Psychology, 1973;20:280-284.
38. Shapiro L.E. Yüksek EQ’lu çocuk yetiştirmek. İstanbul: Varlık Yayınları; 2013.
39. Barber N. Doğanın duygusu. İstanbul: Güncel Yayınları; 2005.
40. Hackney H, Cormier S. Psikolojik Danışma İlke ve Teknikleri. Ankara: Mentis Yayıncılık; 2008.
41. Acar V. Terapötik iletişim. Ankara: Onur Ofset; 1998.
42. Selçuk Z. Üniversite öğrencilerinin kendini açma davranışları. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Doktora Tezi. Ankara, 1989.
43. Kunkle S, Gerrity DA. Gender, expressiveness, instrumentality, and group social environment as predictors of self-disclosure. J for Specialist in Group work. 1997; 22 (3):214-225.
44. Ersever OG. İlköğretim müfettiş adaylarının kendini açma davranışlarının bazı değişkenlere göre incelenmesi. Uludağ Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi. 1995;10(1):113-120.
45. Atlı Aslan G. Sarıtaş Atalar D. Kurum bakımındaki ergenlerin olumlu sosyal ve problemli davranışları ile ilişkili faktörlerin karşılaştırmalı örneklemle incelenmesi. AYNA Klinik Psikoloji Dergisi. 2020;7(2):167-188.
46. Kuzgun Y. İlköğretimde rehberlik. (6.baskı). Ankara: Nobel Yayın Dağıtım; 2004.
47. Gordon T. Etkili ana baba eğitiminde uygulamalar. İstanbul: Sistem Yayıncılık; 2001.
48. McWhirter N. Voltan Acar N. Çocukla iletişim. Ankara: Nüve Matbaası;1985.
49. James J. Beden dili. İstanbul: Alfa Basım Yayın Dağıtım Ltd.Şti.; 1999.
50. Gordon T. Aile iletişim dili. İstanbul: Sistem Yayıncılık, 2003.