Determining the Information Needs of Institutional Personnel Working with Children Regarding Child Abuse and Neglect

Öz

The purpose of this study was to determine the information needs of institution personnel working with children regarding child abuse and neglect. This study was designed as a qualitative phenomenological study. The study group consisted of 17 institution personnel working with children, including prosecutors, lawyers, doctors, nurses, Child Monitoring Center personnel, teachers, school principals, police officers, social workers, psychologists, and psychological counselors, selected through criterion sampling. Data were collected using a semi-structured interview form and analyzed using content analysis and constant comparison techniques. Five themes emerged: "Types of Abuse, Reporting Process, Need for Professional Development, Collaboration with the Family, and Professional Sensitivity." The themes consist of categories coded according to the content of the participants' statements. The research revealed the most codes under the theme "Need for Professional Development" (63), while themes related to information needs related to "Types of Abuse" (33) and "Reporting Process" (20) were also prominent themes in the study. Participants were found to have significant knowledge gaps regarding distinguishing types of abuse, their implementation, the reporting process, and case-based interventions. Furthermore, their most pressing needs for information were regarding the types of abuse, trauma-focused approaches, communication with the child, and the stages of the reporting process.

Anahtar Kelimeler

• Child abuse
• personnel
• health knowledge
• public health

Destekleyen Kurum

No such actions were found.

Proje Numarası

Bulunmamaktadır.

Etik Beyan

In this study, I declare that the rules stated in the "Higher Education Institutions Scientific Research and Publication Ethics Directive" were followed, and that no actions contrary to "Scientific Research and Publication Ethics" were carried out.

Teşekkür

No such actions were found.

Çocuklarla Çalışan Kurum Personellerinin Çocuk İstismarı ve İhmali Konusunda Bilgi Gereksinimlerinin Belirlenmesi

Öz

Bu araştırmanın amacı, çocuklarla çalışan kurum personellerinin çocuk istismarı ve ihmali konusunda bilgi gereksinimlerinin belirlenmesidir. Çalışma nitel desende tasarlanmış, bir olgu bilim araştırmasıdır. Çalışma grubunu ölçüt örnekleme ile belirlenen; savcı, avukat, doktor, hemşire, Çocuk İzlem Merkezi personeli, öğretmen, okul müdürü, polis, sosyal hizmet uzmanı, psikolog, psikolojik danışman gibi çocuklarla çalışan 17 kurum personeli oluşturmaktadır. Araştırmada veriler yarı yapılandırılmış görüşme formu ile toplanmış, içerik analizi ve sürekli karşılaştırma tekniği ile çözümlenmiştir. Bu doğrultuda “İstismar Türleri, Bildirim Süreci, Mesleki Gelişim İhtiyacı, Aile ile İş Birliği, Mesleki Duyarlılık” olmak üzere beş adet tema ortaya çıkmıştır. Temalar, katılımcı ifadelerinin içeriklerine göre kodlanan kategorilerden oluşmaktadır. Araştırma sonucunda en fazla kod Mesleki Gelişim İhtiyacı (63) temasında yer alırken, İstismar Türleri (33) ve Bildirim Süreci (20) bilgi gereksinimlerini içeren temalar da çalışmada öne çıkan diğer temalar olmuştur. Katılımcıların istismar türlerini ayırt etme, uygulama, bildirim süreci ve vaka temelli müdahalelerde önemli bilgi eksiklikleri yaşadıkları saptanmıştır. Ayrıca en yoğun bilgi gereksinimleri istismarın türleri, travma odaklı yaklaşım, çocukla iletişim ve bildirim sürecinin aşamaları olarak öne çıkmıştır.

Anahtar Kelimeler

• Çocuk istismarı
• kurum personeli
• bilgi gereksinimi
• halk sağlığı

Destekleyen Kurum

Bu çalışmada finansal destek alınmamıştır.

Proje Numarası

Bulunmamaktadır.

Etik Beyan

Bu çalışmada “Yükseköğretim Kurumları Bilimsel Araştırma ve Yayın Etiği Yönergesi”nde belirtilen kurallara uyulduğunu ve “Bilimsel Araştırma ve Yayın Etiğine Aykırı Eylemler”e dayalı hiçbir işlem yapılmadığını beyan ederim.

Teşekkür

Bulunmamaktadır.

Kaynakça

1. Ajzen, I. (2020). The theory of planned behavior: Frequently asked questions. Human Behavior and Emerging Technologies, 2(4), 314–324
2. Aktay, M. (2020). Effects and treatment of abuse and neglect on children. Journal of Development and Psychology, 1(2), 169-184.
3. Alanka, D. (2024). Nitel bir araştırma yöntemi olarak içerik analizi: teorik bir çerçeve. Kronotop İletişim Dergisi, 1(1), 64-84.
4. Al Azri, Z., Jabri, W. A. L., Al Hashmi, I., Alnaamani, A., & Al Zaabi, O. (2025). Predictors of schoolteachers’ intention to report suspected child abuse and neglect cases in Oman: A national study. Acta Psychologica, 252, 104649. https://doi.org/10.1016/j.actpsy.2024.104649
5. Al-Saif, D. M., Al-Eissa, M., Saleheen, H., Al-Mutlaq, H., Everson, M. D., & Almuneef, M. A. (2018). Professionals’ attitude toward reporting child sexual abuse in Saudi Arabia. Journal of Child Sexual Abuse, 27(1), 22–37. https://doi.org/10.1080/10538712.2017.1360429
6. Ataç, Ö., Altundal, C., Karakuş, A., Firidin, S., & Hayran, O. (2022). Öğretmenlerde çocuk istismar ve ihmal farkındalığının belirlenmesi. Gazi Medical Journal, 33(1), 20–24. https://doi.org/10.12996/gmj.2022.05
7. Attrash-Najjar, A., & Katz, C. (2023). Child sexual abuse studies in Arab societies: A systematic review and directions for future research. Trauma Violence & Abuse, 24 (3), 1300–1324.
8. Aylan, F. K., & Sezgin, M. (2021). Sorumlu turizmin destinasyon rekabetçiliği ve yerel halkın yaşam kalitesi ile ilişkisinin incelenmesi. Turizm Akademik Dergisi, 8(2), 207-227.

9. Aytekin, Ç., Dulic, M. Pulat, Z. (2021). Hukuk fakültesi öğrencilerinin çocuk istismarı ve ihmaline yönelik farkındalık düzeylerinin incelenmesi. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, (60), 96–121.
10. Bakır, E., & Kapucu, S. (2017). Çocuk ihmali ve istismarının Türkiye’de yapılan araştırmalara yansıması: Bir literatür incelemesi. Hacettepe Üniversitesi Hemşirelik Fakültesi Dergisi, 4(2), 13-24.
11. Barth, J., Bermetz, L., Heim, E., Trelle, S. & Tonia, T. (2013). The current prevalence of child sexual abuse worldwide: A systematic review and meta-analysis. International Journal of Public Health, 58, 469- 83.
12. Batman, H., Kaya, Ç. S., & Korkman, H. (2024). Öğretmenlerin çocuk cinsel istismarını bildirmeye yönelik tutumları: Afyonkarahisar örneği. Kocatepe Beşerî Bilimler Dergisi, 3(1), 71-88. https://doi.org/10.61694/kbbd.1400275
13. Binford, W. (2023). What frontline professionals need to combat child maltreatment online. International Journal on Child Maltreatment: Research, Policy and Practice, 6(2), 333–339. https://doi.org/10.1007/s42448-023-00164-x
14. Bozkurt, G., & Bağ, Ö. F. (2021). Hemşirelerin çocuk ihmal ve istismarına ilişkin farkındalıklarını etkileyen faktörlerin incelenmesi. Journal of Anatolia Nursing and Health Sciences. 24(1), 17-24.
15. Büber, Ö., & Akyüz, İ. (2025). Hastanede görevli sosyal çalışmacıların çocuk istismarıyla ilgili deneyimleri: nitel bir analiz. Tıbbi Sosyal Hizmet Dergisi, 12(24), 195-218.
16. Büber, Ö., Beyenal, S., & Oksal, H. (2025). Türkiye’de Çocuk İhmali ve İstismarı: Öğretmen Farkındalığına İlişkin Tezlerin Bibliyometrik Analizi. Muş Alparslan Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 5(1), 1-18. https://doi.org/10.60107/maunef.1593248
17. Ceylan Çapar, M., & Ceylan, M. (2022). Durum çalışması ve olgubilim desenlerinin karşılaştırılması. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 22(Özel Sayı 2), 295- 312. https://doi.org/10.18037/ausbd.1227359
18. Cicchetti, D., & Toth, S. L. (2016). Child maltreatment and developmental psychopathology: A multilevel perspective. Developmental psychopathology, 1-56.
19. Çelik, H., Başer Baykal, N. & Kılıç Memur, H. N. (2020). Nitel veri analizi ve temel ilkeleri. Eğitimde Nitel Araştırmalar Dergisi, 8(1), 379- 406.
20. Darley, J. M., & Latané, B. (1968). Bystander intervention in emergencies: Diffusion of responsibility. Journal of Personality and Social Psychology, 8(4), 377–383. https://doi.org/10.1037/h0025589
21. Dirican, R. (2018). Tarihi süreçte çocukluk ve çocuk hakları. Çocuk ve Gelişim Dergisi, 2(2), 51- 62.
22. Gubbels, J., Assink, M., Prinzie, P., & van der Put, C. E. (2021). Why healthcare and education professionals underreport suspicions of child abuse: A qualitative study. Social Sciences, 10(3), 98. https://doi.org/10.3390/socsci10030098
23. Karakaş, B. & Çevik, Ö. C. (2016). Çocuk refahı: çocuk hakları perspektifinden bir değerlendirme. Gazi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 18(3),887- 906.
24. Kaytez, N., Yücelyiğit, S., & Kadan, G. (2018). Çocuğa Yönelik İstismar ve Çözüm Önerileri. Avrasya Sağlık Bilimleri Dergisi, 1(1), 18-24.
25. Korkman, J., Otgaar, H., Geven, L. M., Bull, R., Cyr, M., Hershkowitz, I., Mäkelä, J.-M., Mattison, M., Milne, R., Santtila, P., van Koppen, P., Memon, A., Danby, M., Filipovic, L., Garcia, F. J., Gewehr, E., Gomes Bell, O., Järvilehto, L., Kask, K., Körner, A., …Volbert, R. (2025). White paper on forensic child interviewing: Research-based recommendations by the European Association of Psychology and Law. Psychology, Crime & Law, 31(8), 987–1030. https://doi.org/10.1080/1068316X.2024.2324098
26. Kuşlu, S., & Bulut, A. (2021). Çocuk istismarı ve ihmaline yönelik hemşirelerin bilgi, tutum ve davranışları: literatür taraması. Disiplinlerarası Çocuk Hakları Araştırmaları Dergisi, 1(2), 73-84.
27. LaSelle, H. (2025). Reporting or refraining? Examining school social workers’ use of discretion and decision making in child maltreatment reporting tendencies. Child Protection and Practice. Advance online publication. https://doi.org/10.1016/j.chipro.2025.100223
28. Loncar, L., Rostad, I. S., Saksvik-Lehouillier, I., & Langvik, E. (2025). Organisational support for police employees investigating child abuse in Norway. Nordic Journal of Studies in Policing, 12(1), 1–16. https://doi.org/10.18261/njsp.12.1.1
29. Mavili, A., & Altun, G. (2022). Aile hekimleri, hemşire ve ebelerin çocuk istismarı ve ihmali konusunda farkındalık düzeyleri: Burdur örneği. Turkish Journal of Social Work, 6(1),41-58.
30. Miles, M. B., & Huberman, A. M. (1994). Qualitative data analysis: An expanded sourcebook (2. baskı). Sage Publications.
31. Okur, A. & Parlak, S. (2024). Çocuk ihmal ve istismarında (ilk başvuru yerleri olarak) acil servislerin farkındalık ve yeterlilik düzeyleri. İstanbul Sabahattin Zaim Üniversitesi Eğitim Dergisi, 6(1), 97-114. 10.46423/izujed.1378968
32. Orhan, G. (2021). Çocuk koruma sistemi içerisinde jandarmanın işlevi ve mağdur çocuğa yaklaşımı. Güvenlik Bilimleri Dergisi, 2. Uluslararası Güvenlik Kongresi Özel Sayısı (İstihbarat ve Güvenlik), 53-76, doi:10.28956/gbd.1010869
33. Önder, N., & Öztürk Şahin, Ö. (2023). Hemşirelerin çocuk istismarı ve ihmalinin belirti ve risklerini belirleme durumları. Unika Sağlık Bilimleri Dergisi, 3(3), 578-587.
34. Özgen, H. & Seçer, İ (2024). Öğretmen ve okul idarecilerinin çocuk istismarı ile ilgili farkındalık düzeylerinin belirlenmesi: Bir olgubilim çalışması. Sürekli Eğitim Dergisi, 1(1), 58-72.
35. Öztürk, N. & Karasu, Y. S. (2025). Fiziksel istismar ve çocuk. İçinde G. Gültekin Akduman ve A. Özyürek (Der.), Çocuk ihmal ve istismarına bütüncül bakış (s.60). Nobel Akademik Yayıncılık.
36. Paslı, F. (2017). Çocuk istismarına sosyal hizmet yaklaşımı, Türkiye Klinikleri, 3(3), 209-213. Szojka, Z. A., Moussavi, N., Burditt, C., & Lyon, T. D. (2023). Attorneys’ questions and children’s responses referring to the nature of sexual touch in child sexual abuse trials. Child Maltreatment, 28(3), 438–449. https://doi.org/10.1177/10775595231161033
37. Şeker, P. T. (2025). Duygusal istismar ve çocuk. İçinde G. Gültekin Akduman ve A. Özyürek (Der.), Çocuk ihmal ve istismarına bütüncül bakış (s.60). Nobel Akademik Yayıncılık.
38. Tiryaki, E., & Güdücü Tüfekçi, F. (2023). Türkiye’de çocuk istismarı ve ihmali: çocuklar ebeveynler ve öğretmenler boyutuyla. YOBÜ Sağlık Bilimleri Fakültesi Dergisi, 4(3), 328-334.
39. Topuz, A. E. & Sarp, N. (2023). İzmir adliyesi'nde görülen çocuk istismarı vakalarının içerik analizi (cinsel istismar). Journal of Academic Perspective on Social Studies, (JAPPS), (1), 69-89.
40. Türkkan, T., Odacı, H. & Bülbül, K. (2021). Çocuk istismarı ve ihmalini anlamak: ekolojik bir yaklaşım. Toplum ve Sosyal Hizmet, 32(2), 709- 728. DOI: 10.33417/tsh.847467 Uçar, S., Yıldız, Y., Dursun Bilgin, M., & Baştemur, Ş. (2020).
41. Okul psikolojik danışmanlarının çocuk istismarıyla çalışma yeterliliklerine ilişkin nitel bir araştırma. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 35(2), 404–414. https://doi.org/10.16986/HUJE.2018044070
42. Üçok, D. I. (2020). Kurumlarda yaşanan ahlaki çözülme mekanizmasına ilişkin bir örnek olay incelemesi. Dokuz Eylül Üniversitesi İşletme Fakültesi Dergisi, 21(1), 95-124. https://doi.org/10.24889/ifede.469120
43. Üstündağ, A. (2022). Sağlık çalışanlarının çocuk istismarı ve ihmali konusundaki farkındalığı: Sağlıklı Hayat Merkezi örneği. STED/Sürekli Tıp Eğitimi Dergisi, 31(4), 241–253. https://doi.org/10.17942/sted.1033071
44. Walsh, K., Eggins, E., Hine, L., Mathews, B., Kenny, M. C., Howard, S., Ayling, N., Dallaston, E., Pink, E., & Vagenas, D. (2022). Child protection training for professionals to improve reporting of child abuse and neglect. Cochrane Database of Systematic Reviews, 2022(7), Article CD011775. https://doi.org/10.1002/14651858.CD011775.pub2
45. Yıldırım, A. & Şimşek, H. (2016). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri (10. b.). Ankara: Seçkin.