KAĞIZMANLI RECEP HIFZI’NIN ŞİİRLERİNDE TABİAT ve MEKÂNA DÖNÜŞ

Öz

Recep Hıfzı şiirlerinde içinde yaşadığı coğrafya ve doğayı bir oluşlar mekânına olarak görür. Coğrafya ve tabiata ait değerleri kendi imgelem dünyasında yeniden anlamlı kılan Hıfzı, doğanın dili ve anlattıklarını simgesel göndergelerle ele alır. Şair bu simgesel göndergeler vasıtasıyla çiçeklerle dertleşir, turnalarla konuşur ve kuşlarla sohbet eder. Bu açıdan doğa onun vazgeçilmez kendi oluş evrenidir.

 Şairin şiirlerinde doğa, insanı kuran mimetik belleksel hafızadır. Hıfzı, evrenin düzensizliğini doğanın insanı kuran ikliminde bir sığınak olarak görür. Bu yüzden şairin şiirlerinde doğayla kurulan ilişki, görülenin ötesinde mekânsal birçok tasarımı içerir. Nitekim insanın içinde yaşadığı coğrafya onun kaderidir. Hıfzı bu kaderi içtenlik değerine dönüştürerek kendi oluş sürecine dönüştürür.

Recep Hıfzı’nın şiirlerinde doğanın içine gömülü yaşama bilinci, doğanın sağduyulu refleksi içinde çoğalan bir içtenlik evrenine dönüşür. Bu evren düşünsel çağrışımlı bir doğa ve mekân kurgusuna dönüşerek algısal bir boyut kazanır. Şairin şiirlerinde doğa ve tabiatın işlevselliği darlaşan ve genişleyen nitelikleriyle ön plana çıkar.

Hıfzı’nın şiirlerinde Kars, Kağızman, köy, bağ, bahçe, cennet, dağ, ağaç, su, toprak, kuş, turna, yel, çiçek gibi tabiat unsurlarıyla kendi değerler dünyasını açımlar.

Anahtar Kelimeler

• Kağızmanlı Recep Hıfzı,şiir,mekân,tabiat,Kars,bağ

Kaynakça

1. AKBAŞ, G. (2003). “Türkülerde Turna”. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi. S. 28. s. 3-29.
2. ALPTEKİN, A. B.- ŞİMŞEK, E. (1989). “Kağızmanlı Hıfzı Bibliyografyası Üzerine Bir Deneme”. Türk Folkloru Araştırmaları. s.141-162.
3. ALVER, K. (2013). Steril Hayatlar. Ankara: Hece.
4. BAKHTIN, M. (2001). Karnavaldan Romana. (Çev. Cem Soydemir), İstanbul: Ayrıntı.
5. BAUMAN, Z. (2000). Ölümlülük Ölümsüzlük ve Diğer Hayat Stratejileri. (Çev. Nilgün Demirören). İstanbul: Ayrıntı Yay.
6. BAYAT, F. (2006). “Türk Mitolojisinde Dağ Kültü”. Folklor/Edebiyat. S.46. s. 47-60.
7. GÖKA, E. (2001). Mekân ve İnsan, İstanbul: Pınar.
8. HEİDEGGER, M. (2008). Varlık ve Zaman. (Çev. Kaan H. Ökten), İstanbul: Agora Kitaplığı.

9. JAY, M. (2014). Diyalektik İmgelem Frankfurt Okulu’nun Tarihi ve Çalışmaları. (Çev. Sevgi Doğan), İstanbul: Ayrıntı.
10. KORKMAZ, R. (2002). İkaros’un Yeni Yüzü-Cahit Sıtkı Tarancı. Ankara: Akçağ.
11. KORKMAZ, R. (2007).“Romanda Mekânın Poetiği”, Edebiyat Ve Dil Yazıları Mustafa İsen’e Armağan. (Haz. Ayşenur Külhanlıoğlu İslam, Süer Eker), İstanbul: Grafiker.
12. KÜÇÜK, S. (2007). Kağızmanlı Hıfzı Hayatı- Sanatı-Şiirleri. Ankara: Ürün.
13. LEFEBVRE, H. (2014). Mekânın Üretimi. (Çev. Işık Ergüden). İstanbul: Sel.