Siyasetin Kişiselleşmesi ve Kolektif Temsiliyetin Krizi: Teorik ve Pratik Yaklaşımlar
Öz
Siyasetin kişiselleşmesi üzerine ilk araştırmalar, 20. yüzyılın ortalarına doğru, özellikle kitle iletişim araçlarının yaygınlaşmasıyla birlikte, siyaset bilimciler tarafından yürütülmeye başlanmıştır. Daha geniş anlamda ise 20. yüzyılın sonlarına doğru, siyasetin kişiselleşmesi teorik bir çerçeveye oturtulmuş ve hem Batı demokrasilerindeki lider merkezli siyasetin yükselişi hem de bu eğilimin demokratik süreçler üzerindeki etkileri sistematik olarak incelenmeye alınmış; “aday merkezli siyaset” tarzı siyasetin kişiselleşmesi kavramıyla tanımlanmıştır. Günümüzde ise siyasetin kişiselleşmesi demokratik kurumlar bağlamında, liderlerin bireysel niteliklerinin ve popüler algılarının karar alma süreçlerini yönlendirdiği bir süreç olarak tanımlanmakta
ve demokratik sistemlerde kolektif temsilin zayıflaması, denetim ve denge mekanizmalarının işlevsizleşmesi, parti disiplininin veya ideolojisinin geri planda kalması üzerinden eleştirel bir perspektifte değerlendirilmektedir. Bu bağlamda araştırmanın konusu siyasetin kişiselleşmesi ve demokratik kurumlar ile arasındaki ilişkinin teorik olarak tanımlanması; amacı ise demokratik kurumlar için bir tehdit olup olmadığının ampirik ve pratik araştırmalar üzerinden tartışılması olarak belirlenmektedir.
Anahtar Kelimeler
Siyasetin Kişiselleşmesi , Karizmatik Liderlik , Demokratik Siyasal Sistem
Kaynakça
- Adair-Toteff, C. (2005). Max Weber’s Charisma. Journal of Classical Sociology, 5(2), 189-204. https://doi.org/10.1177/1468795X05053499
- Adair-Toteff, C. (2014). Max Weber and the Objectivity of the Social Sciences. Journal of Classical Sociology, 14(1), 10-25. https://doi.org/10.1177/1468795X13494191
- Akkerman, T. (2011). Friend or foe? Right-wing populism and the popular press in Britain and the Netherlands. Journalism, 12(8), 931–945. https://doi.org/10.1177/1464884911415972
- Balmas, M., Rahat, G., Sheafer, T., ve Shenhav, S. R. (2014). Two routes to personalized politics: Centralized and decentralized personalization. Party Politics, 20(1), 37–51. https://doi.org/10.1177/1354068811436037
- Bennett, W. L. (2012). The personalization of politics: Political identity, social media, and changing patterns of participation. The Annals of the American Academy of Political and Social Science, 644(1), 20-39. https://doi.org/10.1177/0002716212451428
- Breuilly, J. (2011). Max Weber, Charisma and Nationalist Leadership. Nations and Nationalism, 17(3), 477–499.
- Destradi, S., ve Plagemann, J. (2019). Populism and International Relations: Unpredictability, personalisation, and the reinforcement of existing trends in world politics. Review of International Studies, 1–20. https://doi.org/10.1017/S0260210519000184
- Driessens, O., Raeymaeckers, K., Verstraeten, H., ve Vandenbussche, S. (2010). Personalization according to politicians: A practice theoretical analysis of mediatization. Communications, 35, 309-326.
- Fantuzzo, J. (2015). A course between bureaucracy and charisma: A pedagogical reading of Max Weber’s social theory. Journal of Philosophy of Education, 49(1), 45-64. https://doi.org/10.1111/1467-9752.12123
- Farkas, X., ve Bene, M. (2020). Images, politicians, and social media: Patterns and effects of politicians’ image-based political communication strategies on social media. The International Journal of Press/Politics, 25(1), 1–24. https://doi.org/10.1177/1940161220959553