Türkiye’de Geri Gönderme Merkezleri: CPT Bulguları ve Uluslararası İnsan Hakları Standartlarına Uyumu
Öz
Bu çalışma, Türkiye’deki geri gönderme merkezlerinin uluslararası insan hakları standartlarıyla ne ölçüde uyumlu olduğunu, geri göndermeme ilkesi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatları ve Avrupa İşkencenin Önlenmesi Komitesi (CPT) raporları çerçevesinde incelemektedir. Çalışma, geri gönderme merkezlerini yalnızca düzensiz göçün yönetimine hizmet eden idari yapılar olarak değil, aynı zamanda devletin güvenlik öncelikleri ile bireyin devredilemez haklarının kesiştiği kurumsal alanlar olarak ele almaktadır. Araştırma, nitel belge analizi yöntemine dayanmaktadır; bu kapsamda CPT’nin Türkiye’ye ilişkin raporları, AİHM kararları, uluslararası insan hakları belgeleri ve ilgili akademik literatür tematik olarak değerlendirilmiştir. İnceleme sonucunda, Türkiye’de geri gönderme merkezlerine ilişkin hukuki çerçevenin insan hakları normlarıyla belirli ölçüde uyumlu olduğu; ancak uygulamada tutma koşulları, hukuki yardıma erişim, sağlık hizmetleri, tercüman desteği, idari gözetim süresi ve etkili başvuru mekanizmaları bakımından önemli sorunların sürdüğü görülmüştür. Çalışma ayrıca, bu sorunların liberal insan hakları teorisinin öngördüğü insan onuru, usulü güvence ve sınırlı kamu gücü ilkeleriyle gerilim ürettiğini ortaya koymaktadır. Sonuç olarak, bağımsız denetim mekanizmalarının güçlendirilmesi, hukuki ve psikolojik destek hizmetlerinin yaygınlaştırılması ve idari gözetimin istisnai bir tedbir olarak sıkı biçimde denetlenmesi, hak temelli bir göç yönetimi açısından zorunlu görünmektedir.
Anahtar Kelimeler
Geri Gönderme Merkezi, Göçmen Hakları, İnsan Hakları, Uluslararası Huku
Kaynakça
- Anadolu Ajansı. (2022). Türkiye’deki yaklaşık 1,5 milyon yabancıya sosyal uyum eğitimi verildi.
- Aktel, M., & Kaygısız, Ü. (2018). Türkiye’de göç yönetimi. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 23(2), 579–604.
- Alemin, E., & Çavuş Bekce, F. Ö. (2021). Suriyeli göçmen çocukların eğitim gereksinimleri ve okula uyum süreçlerinde karşılaştıkları güçlükler. Disiplinlerarası Çocuk Hakları Araştırmaları Dergisi, 1(2), 55–72.
- Akakpo, C. E. G., & Lenard, P. T. (2014). New challenges in immigration theory: an overview. Critical Review of International Social and Political Philosophy, 17(5), 493–502. https://doi.org/10.1080/13698230.2014.919055
- Asar, A. (2017). Yabancılar hukuku (3. baskı). Seçkin Yayınları.
- Amnesty International. (2009). Amnesty International report: The state of the world’s human rights. Amnesty International.
- Anadolu Ajansı (AA). (2025, 31 Ocak). Son 5 yılda geçici koruma altındaki Suriyeli sayısı dörtte bir azaldı. Anadolu Ajansı. https://www.aa.com.tr/tr/gundem/son-5-yilda-gecici-koruma-altindaki-suriyeli-sayisi-dortte-bir-azaldi/3597992
- Avrupa Konseyi. (1987). İşkencenin ve gayriinsani veya küçültücü ceza veya muamelenin önlenmesine dair Avrupa Sözleşmesi (ETS No.126). Strasbourg: Avrupa Konseyi.
- Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi. (1950). Roma: Avrupa Konseyi.
- Aytekin, D. (2020). Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Komitesinin geri göndermeme ilkesi ile ilgili kararlarının incelenmesi. Yaşar Hukuk Dergisi, 2(1), 30–88.