Bir Viral İstisna Hali Olarak Pandeminin Etik-Politik Yorumu

Toplumsal anlamda bir öteki olarak patlak veren virüs, immünolojik eşiklerin, karantina gerçeğinin ve sınırların kapatılması gibi birçok istisnai durumların tartışılmasına imkân vermektedir. Bu süreç, patlamaya hazır ideolojik virüslerin, paranoyak komplo teorilerinin yayılmasına sebebiyet vermesi bir yana viral olağanüstü bir halin yaşanmasına ve yaşanması muhtemel yarının yenidünyasına göz kırpmaktadır. Artık dillendirilmesi gereken epidemik toplum tipi, ölümden tüketime, siyasetten ekonomi ve aile kurumuna kadar birçok alanı yeniden tartışmaya açmaktadır. Tartışmalar, pandeminin, gerekçesiz bir acil durumun yarattığı istisna hali söylemlerinden koronavirüsün çözümünü küresel komünizme bağlayan anlayışlara kadar çeşitli iddialar barındırmaktadır. Bu çıkışlar, istisna halini normal bir yönetim paradigması olarak kullanma eğilimi gibi bir kuramla iktidarları bilinçli ve çıkar sahibi aygıtlar yerine koysa da topluluğun ölüm korkusu, panik havası ve gündelik yaşamındaki devrimi açıklamamaktadır. Bu durumda çalışma, pandemiyi bir viral istisna hali olarak değerlendirme amacını taşırken, Agamben tarzı ideal bahane sunan bir araçsal süreç anlayışına karşı çıkmaktadır. Dolayısıyla egemen güçlerin, pandemiyi biyopolitik uygulamaların ve olağandışı hallerin kalıcılaşmasının provası ve bahanesi haline getirebileceği söylemleri eleştirilmekte; komünizmden ikomünizme, ölümden tüketim kültürüne, pandeminin viral bir istisna haline dönüşmesine neden olan kavramlar ele alınmaktadır.