KAMU DİPLOMASİSİ LİTERATÜRÜNÜN BİBLİYOMETRİK ANALİZİ: TEORİK ÇERÇEVE VE AKADEMİK EĞİLİMLER

Raci Kılavuz

doi:10.55774/mikad.1595091

KAMU DİPLOMASİSİ LİTERATÜRÜNÜN BİBLİYOMETRİK ANALİZİ: TEORİK ÇERÇEVE VE AKADEMİK EĞİLİMLER

Öz

Küreselleşme, teknolojik dönüşüm ve uluslararası ilişkilerdeki değişimler, kamu diplomasisinin uluslararası ilişkilerdeki rolünü artırmıştır. Kamu diplomasisi, devletlerin yabancı kamuoylarıyla doğrudan etkileşim kurarak politikalarını, değerlerini ve kültürlerini tanıtma amacıyla kullanılan stratejik bir iletişim aracıdır. Bu çalışma, kamu diplomasisi literatürünü kapsamlı bir şekilde analiz ederek, bu alandaki araştırma eğilimlerini ve tematik çeşitliliği bibliyometrik analiz yöntemiyle incelemektedir. Web of Science veri tabanında “Public Diplomacy” başlığıyla yer alan toplam 839 makale, başlık, özet, anahtar kelimeler ve referanslar temelinde değerlendirilmiştir. Araştırma kapsamında kullanılan veriler Excel ve VOSviewer yazılımları ile analiz edilerek yıllara, ülkelere ve anahtar kelimelere göre dağılımları görselleştirilmiştir. Analiz sonuçları, kamu diplomasisi literatürünün son on yılda kayda değer bir artış gösterdiğini ve bu artışın özellikle dijitalleşme ve sosyal medya platformlarının kamu diplomasisi üzerindeki etkileriyle ilişkili olduğunu ortaya koymaktadır. Literatürün büyük ölçüde ABD, İngiltere ve Çin gibi ülkeler tarafından domine edildiği ve bu ülkelerin kamu diplomasisi çalışmalarında lider konumda olduğu görülmüştür. Anahtar kelime analizi, kamu diplomasisinin disiplinler arası bir alan olduğunu ve dokuz tematik gruba ayrıldığını göstermektedir. Bu temalar arasında dijital bilgi yönetimi, sosyolojik dinamikler, güç stratejileri ve liderlik gibi konular öne çıkmaktadır. Çalışmanın bulguları, kamu diplomasisi literatürünün teorik altyapısını ve metodolojik çeşitliliğini güçlendirmeye yönelik gelecekteki araştırmalara ışık tutmaktadır. Özellikle dijitalleşme, liderlik ve bölgesel dengesizlikler gibi konularda daha fazla empirik çalışmanın yapılması önerilmektedir.

Anahtar Kelimeler

Kaynakça

Castells, M. (2008). The new public sphere: Global civil society, communication networks, and global governance. The Annals of the American Academy of Political and Social Science, 616(1), 78–93. https://doi.org/10.1177/0002716207311877
Cho, S. Y., Claus-Kim, D., Lee, E. J., & Lee, S. (2023). The rise of South Korea's soft power in Europe: A survey analysis of public diplomacy. Korea Observer, 54(2).
Cull, N. J. (2008). Public diplomacy: Taxonomies and histories. The Annals of the American Academy of Political and Social Science, 616(1), 31–54. https://doi.org/10.1177/0002716207311952
Cull, N. J. (2009). Public diplomacy: Lessons from the past. CPD Perspectives on Public Diplomacy. USC Center on Public Diplomacy, Los Angeles: Figueroa Press.
Cull, N. J. (2013). The long road to public diplomacy 2.0: The Internet in US public diplomacy. International Studies Review, 15(1), 123–139. https://doi.org/10.1111/misr.12023
Çiçek, A. (2022). Soft power, public diplomacy and public diplomacy techniques: A conceptual evaluation. Turkish Business Journal, 3(6), 103-119. https://doi.org/10.51727/tbj.1203804
Çiçek, A. (2023). Sivas Cumhuriyet Üniversitesi’nin uluslararası öğrenci politikası ve Türk kamu diplomasisine katkıları. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 24(1), 56-90. https://doi.org/10.17494/ogusbd.1206301
Donthu, N., Kumar, S., Mukherjee, D., Pandey, N., & Lim, W. M. (2021). How to conduct a bibliometric analysis: An overview and guidelines. Journal of Business Research, 133, 285–296. https://doi.org/10.1016/j.jbusres.2021.04.070

Ellegaard, O., & Wallin, J. A. (2015). The bibliometric analysis of scholarly production: How great is the impact? Scientometrics, 105(6), 1809–1831. https://doi.org/10.1007/s11192-015-1645-z
Entman, R. M. (2008). Theorizing mediated public diplomacy: The US case. The International Journal of Press/Politics, 13(2), 87–102. https://doi.org/10.1177/1940161208314657
Fuchs, C. (2014). Social media: A critical introduction. Sage.
Gilboa, E. (2001). Diplomacy in the media age: Three models of uses and effects. Diplomacy & Statecraft, 12(2), 1–28. https://doi.org/10.1080/09592290108406201
Gilboa, E. (2008). Searching for a theory of public diplomacy. The Annals of the American Academy of Political and Social Science, 616(1), 55–77. https://doi.org/10.1177/0002716207312142
Gilboa, E. (2023). Moving to a new phase in public diplomacy research. In A. Sevin, & C. S. Hayden (Eds.), A research agenda for public diplomacy (pp. 1–23). Edward Elgar Publishing.
Gilboa, E. (Ed.). (2021). Media and conflict: Framing issues, making policy, shaping opinions. Brill. Golan, G. J., Manor, I., & Arceneaux, P. (2019). Mediated public diplomacy redefined: Foreign stakeholder engagement via paid, earned, shared, and owned media. American Behavioral Scientist, 63(12), 1665–1683. https://doi.org/10.1177/0002764219835261
Gregory, B. (2008). Public diplomacy: Sunrise of an academic field. The Annals of the American Academy of Political and Social Science, 616(1), 274–290. https://doi.org/10.1177/0002716207312303
Ingenhoff, D., Calamai, G., & Sevin, E. (2021). Key influencers in public diplomacy 2.0: A country-based social network analysis. Social Media + Society, 7(1), 2056305120981053. https://doi.org/10.1177/2056305120981053
Kim, Y., & Akıllı, E. (2023). COVID-19 and South Korea: Focusing on cultural public diplomacy with Hallyu. In Diplomacy, Society and the COVID-19 Challenge (pp. 110-121). Routledge.
Lahrenn, O., & Bilgin, K. U. (2023). Importance of soft power in digital diplomacy. Third Sector Social Economic Review, 58(2), 1467-1493.
Leonard, M. (2002). Public diplomacy. The Foreign Policy Center.
Lord, K. M., & Lynch, M. (2010). America’s extended hand: Assessing the Obama administration’s global engagement strategy. Washington, DC: Center for a New American Security.
Malone, G. D. (1985). Managing public diplomacy. The Washington Quarterly, 8(3), 199–213. https://doi.org/10.1080/01636608509450302
Manor, I. (2023). Digital public diplomacy. In A Research Agenda for Public Diplomacy (pp. 267-280). Edward Elgar Publishing.
Melissen, J. (2005). The new public diplomacy: Between theory and practice. In J. Melissen (Ed.), The new public diplomacy: Soft power in international relations (pp. 3–27). Palgrave Macmillan. https://doi.org/10.1057/9780230554931
Merigó, J. M., & Yang, J.-B. (2017). A bibliometric analysis of operations research and management science. Omega, 73, 37–48. https://doi.org/10.1016/j.omega.2016.12.004
Morgan, W. J. (2023). Soft power, public diplomacy, and modernity in China and Russia. Eurasian Geography and Economics, 1–7. https://doi.org/10.1080/15387216.2023.2225069
Nye, J. S. (2004). Soft power: The means to success in world politics. Public Affairs. Pamment, J., Fjällhed, A., & Smedberg, M. (2023). The ‘logics’ of public diplomacy: In search of what unites a multidisciplinary research field. The Hague Journal of Diplomacy, 19(1), 49–83. https://doi.org/10.1163/1871191X-BJA10068
Passas, I. (2024). Bibliometric Analysis: The Main Steps. Encyclopedia, 4(2), 1014–1025. https://doi.org/10.3390/encyclopedia4020065
Pavón-Guinea, A., & Codina, M. (2024). Public diplomacy: A framework-based literature review and decentering research agenda. Place Branding and Public Diplomacy, 1-20.
Sevin, E., Metzgar, E. T., & Hayden, C. (2019). The scholarship of public diplomacy: Analysis of a growing field. International Journal of Communication, 13, 1699–1715.
Shani, M. (2024). Re-imaging a country beyond its conflict: evaluation of an Israeli public diplomacy intervention for youth in Germany. Place Branding and Public Diplomacy, 1-13.
Snow, N. (2020). Rethinking public diplomacy in the 2020s. In N. Snow & N. J. Cull (Eds.), Routledge handbook of public diplomacy (pp. 3–12). Routledge. https://doi.org/10.4324/9780429490917
Suratmi, A. (2024). Korean wave as a tool of public diplomacy: The impact of South Korean cultural globalization in Indonesia from 2018 to 2023. Eksekusi: Jurnal Ilmu Hukum dan Administrasi Negara, 2(1), 303-317.
Tam, L., & Kim, J. N. (2019). Who are publics in public diplomacy? Proposing a taxonomy of foreign publics as an intersection between symbolic environment and behavioral experiences. Place Branding and Public Diplomacy, 15(1), 28–37. https://doi.org/10.1057/s41254-018-0101-2
Taylor, M., & Kent, M. L. (2014). Dialogic engagement: Clarifying foundational concepts. Journal of Public Relations Research, 26(5), 384–398. https://doi.org/10.1080/1062726X.2014.956106
Tosun, N., & Yıldız, S. Y. (2021). Examining The Effects of Covid-19 On Health Services Marketing Research with A Bibliometric Analysis. International Journal of Health Management and Tourism, 6(3), 647-666.
Tuch, H. N. (1990). Communicating with the world: U.S. public diplomacy overseas. Palgrave Macmillan.
Van Dijk, T. A. (2001). Multidisciplinary CDA: A plea for diversity. In R. Wodak & M. Meyer (Eds.), Methods of critical discourse analysis (pp. 95–120). Sage.
Wiseman, G. (Ed.). (2015). Isolate or engage: Adversarial states, US foreign policy, and public diplomacy. Stanford University Press.
Yıldız, S. Y. (2021). 25 years of digital payment systems. Düzce Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 11(2), 282-298.
Yıldız, S. Y., & Tosun, N. (2021). Sosyal pazarlama literatüründe sağlık hizmetlerinin gelişimi. Uluslararası Sağlık Yönetimi ve Stratejileri Araştırma Dergisi, 7(3), 713-725.
Zaharna, R. S., Arsenault, A., & Fisher, A. (2013). Relational, networked and collaborative approaches to public diplomacy. Routledge.
Zreik, M. (2023). Navigating the dragon: China's ascent as a global power through public diplomacy. In Global Perspectives on the Emerging Trends in Public Diplomacy (pp. 50-74). IGI Global.
Zubair, B. (2023). Chinese soft power and public diplomacy in the United States. Palgrave Macmillan.

Ayrıntılar

Birincil Dil

Türkçe

Konular

Yönetim Sosyolojisi

Bölüm

Araştırma Makalesi

Yazarlar

Raci Kılavuz ^*
0000-0002-6330-6029
Türkiye

Erken Görünüm Tarihi

27 Aralık 2024

Yayımlanma Tarihi

31 Aralık 2024

Gönderilme Tarihi

2 Aralık 2024

Kabul Tarihi

26 Aralık 2024

Yayımlandığı Sayı

Yıl 2024 Cilt: 8 Sayı: 2

DOI

https://doi.org/10.55774/mikad.1595091

IZ

https://izlik.org/JA79KE52KN

Kaynak Göster

RIS / Bibtex

APA

Kılavuz, R. (2024). KAMU DİPLOMASİSİ LİTERATÜRÜNÜN BİBLİYOMETRİK ANALİZİ: TEORİK ÇERÇEVE VE AKADEMİK EĞİLİMLER. Milli Kültür Araştırmaları Dergisi, 8(2), 178-193. https://doi.org/10.55774/mikad.1595091

AMA

1.Kılavuz R. KAMU DİPLOMASİSİ LİTERATÜRÜNÜN BİBLİYOMETRİK ANALİZİ: TEORİK ÇERÇEVE VE AKADEMİK EĞİLİMLER. MİKAD. 2024;8(2):178-193. doi:10.55774/mikad.1595091

Chicago

Kılavuz, Raci. 2024. “KAMU DİPLOMASİSİ LİTERATÜRÜNÜN BİBLİYOMETRİK ANALİZİ: TEORİK ÇERÇEVE VE AKADEMİK EĞİLİMLER”. Milli Kültür Araştırmaları Dergisi 8 (2): 178-93. https://doi.org/10.55774/mikad.1595091.

EndNote

Kılavuz R (01 Aralık 2024) KAMU DİPLOMASİSİ LİTERATÜRÜNÜN BİBLİYOMETRİK ANALİZİ: TEORİK ÇERÇEVE VE AKADEMİK EĞİLİMLER. Milli Kültür Araştırmaları Dergisi 8 2 178–193.

IEEE

[1]R. Kılavuz, “KAMU DİPLOMASİSİ LİTERATÜRÜNÜN BİBLİYOMETRİK ANALİZİ: TEORİK ÇERÇEVE VE AKADEMİK EĞİLİMLER”, MİKAD, c. 8, sy 2, ss. 178–193, Ara. 2024, doi: 10.55774/mikad.1595091.

ISNAD

Kılavuz, Raci. “KAMU DİPLOMASİSİ LİTERATÜRÜNÜN BİBLİYOMETRİK ANALİZİ: TEORİK ÇERÇEVE VE AKADEMİK EĞİLİMLER”. Milli Kültür Araştırmaları Dergisi 8/2 (01 Aralık 2024): 178-193. https://doi.org/10.55774/mikad.1595091.

JAMA

1.Kılavuz R. KAMU DİPLOMASİSİ LİTERATÜRÜNÜN BİBLİYOMETRİK ANALİZİ: TEORİK ÇERÇEVE VE AKADEMİK EĞİLİMLER. MİKAD. 2024;8:178–193.

MLA

Kılavuz, Raci. “KAMU DİPLOMASİSİ LİTERATÜRÜNÜN BİBLİYOMETRİK ANALİZİ: TEORİK ÇERÇEVE VE AKADEMİK EĞİLİMLER”. Milli Kültür Araştırmaları Dergisi, c. 8, sy 2, Aralık 2024, ss. 178-93, doi:10.55774/mikad.1595091.

Vancouver

1.Raci Kılavuz. KAMU DİPLOMASİSİ LİTERATÜRÜNÜN BİBLİYOMETRİK ANALİZİ: TEORİK ÇERÇEVE VE AKADEMİK EĞİLİMLER. MİKAD. 01 Aralık 2024;8(2):178-93. doi:10.55774/mikad.1595091