SİYASAL İLETİŞİMİN YENİ DOĞASI VE LİDERLİK

Öz

İkinci dünya savaşının sonrasında sosyal bilimlerin yapısını etkileyen birçok farklı gelişme yaşanmış ve bu durum farklı alanların ve disiplinlerin doğuşunu hızlandırmıştır. Siyasal iletişim kavramı da bu dönem içerisinde siyaset ve iletişim kavramlarının bir araya gelmesiyle oluşmuştur. Aslında siyasal iletişim kavramının tarihsel köklerini insanoğlunun yerleşik hayata geçmesi, ticaretin gelişimine kadar götürebilsek de kavramın kullanımı için asıl belirleyici olan zaman dilimi 20.yüzyıldır.  Savaş sonrasındaki süreçte yaşanan siyasal, ekonomik ve toplumsal dönüşümler sosyal bilimlerde yeni alanları ortaya çıkarırken yeni bir siyaset yapma biçiminin gelişmesini sağlamıştır. Siyasetin yeni biçiminin ise en önemli aktörleri liderlerdir.  Çalışmada siyasal iletişimin yeni doğası üç başlıkta özetlenecektir. Bunlardan birincisi yeni bir toplum yaratma düşüncesine paralel olarak özellikle sosyal refah devletinde siyasetin teknik bir alan olarak kavranılmasıdır. İkincisi neoliberal dönemde pazarlama mantığının siyasette yaygınlaşmasıdır. Üçüncü ve son olarak ise internet teknolojisinin gelişiminin sonucunda dijital bir ağa dönüşen siyasetin hem siyasetçilere hem de yurttaşlara sunduğu imkanlardır. Çalışma, üç eksen üzerinde siyasal iletişim yeni doğasını ve bu doğada liderin siyasal alandaki artan gücünü teorik bir çerçevede sunmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Siyasal İletişim,Yeni Siyaset,Liderlik

Kaynakça

1. AKDOĞAN, Yalçın (2004). AK Parti ve Muhafazakar Demokrasi. İstanbul: Alfa Yayıncılık.Aysel, Aziz (2003). Siyasal İletişim. Ankara: Nobel Yayınları.BAUDRILLARD, Jean (1996). Sessiz Yığınların Gölgesine ya da Toplumsalın Sonu. (çev. Oğuz Adanır). İstanbul: Ayrıntı Yayınları.BECK, Ulrich (1999). Siyasallığın İcadı. (çev. Nihat Ülner) İstanbul: İletişim Yayınları. ÇOŞKUN, Mustafa Kemal (2006). Süreklilik ve Kopuş Teorileri Bağlamında Türkiye’de Eski ve Yeni Toplumsal Hareketler. Ankara Üniversitesi SBF Dergisi. cilt 61,sayı 1,s.67-102.DALTON, Russell, J. (1996), Citizen Politics: Public Opinion and Political Parties in Advanced Industrial Democracies. Chatham, NJ: Chatham House.HABERMAS, Jürgen (2001). İletişimsel Eylem Kuramı. Yeni Türkiye 21.Yüzyıl Özel Sayısı. sayı:19.HARVEY, David (1997). Postmodernliğin Durumu. (çev. Sungur Savran) İstanbul: Metis Yayınları.KARAGÖZ, Kezban (2013), Yeni Medya Çağında Dönüşen Toplumsal Hareketler ve Digital Aktivizm Hareketleri. İletişim ve Diplomasi. Temmuz-Aralık 2013,sayı:1, s.131-156.KAPANİ, Munci, (2002), Politika Bilimine Giriş. Ankara: Bilgi Yayınevi.KESKİN, Fatih (2011). Politik Profesyoneller ve Uzmanlar. Ankara: De Ki Yayınları. KIRCHHEIMER, Otto (1996). The Transformation of Western European Party System. (der. L.Palmımbara, M. Weiner) Political Parties and Political Development. NJ: Princeton University, s.177-200
2. KÖKER, Eser (2007). Politikanın İletişimi İletişimin Politikası. Ankara: İmge Kitapevi, KYMLICKA Will (2004). Çağdaş Siyaset Felsefesine Giriş. İstanbul: İstanbul Bilgi Yayınları.MANCINI, Paolo, SWANSON, David L. (1998). Politics, Media, and Modern Democracy Introduction. (eds. David L. Swanson, Paolo Mancini) Politics, Media, and Modern Democracy an International Study of Innovations in Electrol Campaigning and Their Consequences. Westport: Preager Publishers.MANCINI, Paolo (2009). Politik Profesyonellikte Yeni Ufuklar. (der. Fatih Keskin, Pınar Özdemir) Halkla İlişkiler Üzerine. Ankara: Dipnot Yayınları.MAZZOLENİ, Gianpietro, SCHULZ, Winfred (2009). Politikanın Medyatikleşmesi: Demokrasiye Bir Meydan Okuyuş Mu?. (der. Fatih Keskin, Pınar Özdemir) Halka İlişkiler Üzerine. Ankara: Dipnot Yayınları.McNAIR, Brain (2005). An Introduction to Political Communication. New Yrok: Routledge.MEYER, Thomas (2004). Medya Demokrasisi. (çev. Ahmet Fethi) İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları. ÖZDEMİR, Süleyman (2007). Küreselleşme Sürecinde Refah Devleti. İstanbul: İTO Yayınları.ÖZDEMİR, Süleyman (2009). Küreselleşme ve Refah Devletleri Üzerindeki Etkileri, Sosyal Siyaset Konferansları Dergisi, sayı: 57, s.56-86ÖZKAZANÇ, Alev (2007). Siyaset Sosyoloji Yazıları: Yeni Sağ ve Sonrası. Ankara: Dipnot Yayınları.ÖZTÜRK, Bülent (2015). Siyasal İletişimde İdeolojik Söylem: 7 Haziran 2015 Genel Seçimleri Üzerine Bir İnceleme. Eğitim ve Toplum Araştırmaları Dergisi. Cilt 2, Sayı1, s.68-85.POSTMAN, Neil (2012). Televizyon: Öldüren Eğlence (Gösteri Çağında Kamusal Söylem). İstanbul: Ayrıntı Yayınları.STREET, John (1997). Remote Control? Politics, Technology and ‘Electronic Democracy. European Journal of Communication. s. 27-42.ŞENTÜRK, Ünal (2006). Küresel Yeni Sosyal Hareketler ve Savaş Karşıtlığı. Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi. Mayıs 2006 cilt : 30 no:1, s. 31-46WAKEFİELD, Robert, I. (2009). Uluslararası Halkla İlişkiler Teorisi, İnternet ve Aktivizm: Kişisel Bir Düşünce. der. Fatih Keskin, Pınar Özdemir) Halkla İlişkiler Üzerine. Özdemir, Ankara: Dipnot Yayınları.