Sürücü Eğitiminde İnformal Öğrenmenin Rolü: Türkiye Örneği
Öz
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Aziz, A. (1990). Araştırma Yöntemleri-Teknikleri ve İletişim. Ankara: A.Ü. Siyasal Bilgiler Fakültesi ve Basın-Yayın Yüksekokulu Basımevi.
- Balcı, A. (2006). Sosyal Bilimlerde Araştırma. Ankara: Pegem Yayıncılık.
- Blacker, H. (2005). “Learning From Experience”. Eds. Richardson, L., D., & Wolfe, M. Principles and Practice of Informal Education, 85-91. London-New York: Routledge Falmer. Böke, K. (Edt.). Özdoğan, A., Sevinç, B., Gürer, C., Büker, H., Demir, H. (2009). Sosyal Bilimlerde Araştırma Yöntemleri (1. Basım). Ankara: Alfa Yayınları.
- Cross, J. (2007). Informal Learning (Rediscovering The Natural Pathways that Insprire Innovation and Performance). San Francisco: Wiley Imprint.
- Davis, A., & Quimby, A. (2003). DFID - Promoting Road Safety in Developing Countries Through Community Education Programme. Unpublished Project Report. Transport Research Laboratory January2003-http://www.transportlinks.org/transport_links/filearea/documentstore/302_Literature %20Review%20-%20Draft.pdf-adresinden 17.12.2010’da alınmıştır.
- Drago-Severson, E. (2004). Becoming Adult Learners. New York & London: Teachers College.
- DTMR. (2013). http://www.tmr.qld.gov.au/Safety/Driver-guide/Driver-education.asp-adresinden 10 Aralık 2013’de alınmıştır.
- Erdoğan, İ. (2003). Pozitivist Metodoloji. Ankara: ERK.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
Eğitim Sosyolojisi
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Kahan İnal
Bu kişi benim
Türkiye
Yayımlanma Tarihi
30 Haziran 2014
Gönderilme Tarihi
1 Ocak 2014
Kabul Tarihi
1 Şubat 2014
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2014 Cilt: 4 Sayı: 1
