The Economy of Roman Syria

Öz

The earliest records pertaining to Syria indicate that the region comprised independent kingdoms before transitioning through Assyrian, Babylonian, and Persian dominions, ultimately coming under the rule of the Seleucid Empire following Alexander the Great’s conquest. During the Hellenistic period, the region governed by the Seleucids acquired strategic significance amid Rome’s eastward expansion. During the Hellenistic period, the region governed by the Seleucids acquired strategic significance in the course of Rome’s eastward expansion. With Pompey’s eastern campaign, Syria emerged as the strategic hub for military operations against the Parthian and Ptolemaic kingdoms; from the Late Republican period onward, legions and auxilia were systematically deployed in the region. Beyond its military functions, Syria occupied a pivotal position as a strategic crossroads linking Europe, Asia, and Africa, serving as the central nexus of both regional and transcontinental trade networks. Since antiquity, north-south trade routes traversing the region have reinforced its strategic significance. The well-developed urban centers, fostered by affluent Hellenistic and local kingdoms, enabled Syria to function as a natural trade corridor connecting Egypt in the south with Asia Minor and Mesopotamia in the north. The transit of goods from Egypt and Iran through Syria to the western provinces of the Roman Empire significantly enhanced the region’s economic importance and revenue streams. Through port cities such as Antioch, Seleuceia Pieria, Laodicea, Tyre, and Sidon, Syrian merchants conducted extensive commercial activities across the Mediterranean basin and beyond. Caravan routes centered on Palmyra, alongside the production of fruit, wine, livestock, glass, ceramics, textiles, and woodcraft, reflect the region’s economic diversity, while the slave trade amplified its socio-economic impact, establishing it as a pivotal actor within the Roman world. This commercial network rendered Syria one of the most dynamic and strategically significant provinces in the eastern Empire.

Anahtar Kelimeler

• Syria
• Roman Period
• Trade
• Palmyra
• Slave
• Craftsman

Roma Dönemi'nde Suriye Ekonomisi

Öz

Suriye’ye ilişkin en eski kayıtlar, bölgenin bağımsız krallıklardan oluştuğunu; Asur, Babil ve Pers egemenliklerinin ardından Büyük İskender’in fethiyle Seleukos Krallığı’nın yönetimine geçtiğini göstermektedir. Hellenistik dönemde Seleukoslar tarafından yönetilen bölge, Roma’nın doğuya yayılma sürecinde stratejik önem kazanmıştır. Pompeius’un doğu seferiyle birlikte Suriye, Parth ve Ptolemaios krallıklarına karşı yürütülen operasyonların merkezi olmuş; Geç Cumhuriyet Dönemi’nden itibaren bölgeye lejyonlar ve auxilialar konuşlandırılmıştır. Askerî işlevinin ötesinde Suriye, Avrupa, Asya ve Afrika kıtalarının kesiştiği stratejik bir kavşak olarak bölgesel ve denizaşırı ticaret ağlarının merkezi konumundaydı. Eski dönemlerden itibaren kuzey-güney doğrultusundaki ticaret yolları, buradan geçerek bölgenin stratejik önemini pekiştirmiştir. Zengin Hellenistik ve yerel krallıklar sayesinde gelişmiş kent yapıları, Suriye’nin güneyde Mısır ile kuzeyde Küçük Asya ve Mezopotamya arasında doğal bir ticaret koridoru işlevi görmesini sağlamıştır. Mısır ve İran’dan gelen malların buradan Roma İmparatorluğu’nun batısına ulaşması, Suriye’nin ekonomik önemini ve gelir kaynaklarını önemli ölçüde güçlendirmiştir. Antiokheia, Seleukeia Pieria, Laodikeia, Tyre ve Sidon gibi liman kentleri vasıtasıyla Suriyeli tüccarlar, Akdeniz havzası ve ötesinde yoğun ticari faaliyet yürütmüştür. Palmyra merkezli kervan yolları ile meyve, şarap, hayvancılık, cam, seramik, dokuma ve ahşap işçiliği bölgenin ekonomik çeşitliliğini yansıtırken, köle ticareti sosyo-ekonomik etkisini güçlendirerek Roma dünyasında belirleyici bir aktör olmasını sağlamıştır. Bu ticaret ağı, Suriye’yi imparatorluğun doğusundaki en dinamik ve stratejik eyaletlerden biri haline getirmiştir.

Anahtar Kelimeler

• Suriye
• Roma Dönemi
• Ticaret
• Palmyra
• Köle
• Zanaatkâr

Kaynakça

1. Aliquot J. 2020. “The Port of Astronoe in Tyre.” BAAL Hors-Série 18, 61–70.
2. Aliquot J. 2023. Inscriptions grecques et latines de la Syrie. Tome VIII/1: Beyrouth et sa région. Cilt 1 (BAH 225). Beyrouth.
3. Blömer M., Görkay K., Uzunaslan A. & Winter W. 2022. “Klasik Çağlarda Gaziantep ve Çevresi: Dini, Kültürel ve Siyasi Yapı.” Eds. A. Engin & K. Görkay, Prehistorik Dönemlerden Geç Antik Döneme Gaziantep Arkeolojisi (Türk Arkeoloji ve Kültürel Miras Enstitüsü Yayınları 020). İstanbul, 267–300.
4. Bowersock G. W. 1989. “Social and Economic History of Syria under the Roman Empire.” Eds. J.-M. Dentzer & W. Orthmann, Archéologie et histoire de la Syrie, Cilt II: La Syrie de l'époque achéménide à l'avènement de l'Islam. Saarbrücken, 63–80.
5. Butcher K. 2003. Roman Syria and the Near East. London.
6. Dąbrowa E. 1991. “Dromedarii in the Roman Army: A Note.” Eds. V. A. Maxfield & M. J. Dobson, Roman Frontier Studies 1989: Proceedings of the XVth International Congress of Roman Frontier Studies. Exeter, 364–366.
7. Dussaud R. 1920. “Un nom nouveau de verrier sidonien.” Syria 1/3, 230–234. DOI: 10.3406/syria.1920.2843
8. Dyer T. H. 1857. “Syria (IV).” Ed. W. Smith, Dictionary of Greek and Roman Geography II. London, 1076–1080.

9. Errington M. 2017. Hellenistik Dünya Tarihi (M.Ö. 323–30). Çev. G. Günata. İstanbul.
10. Faulkner N. 2015. Roma: Kartalların İmparatorluğu. İstanbul.
11. Feissel D. 2006. Chroniques d’épigraphie byzantine 1987–2004 (Monographies du Centre de Recherche d’Histoire et Civilisation de Byzance 20). Paris.
12. Grainger J. D. 2010. The Syrian Wars. Leiden.
13. Grainger J. D. 2017. Great Power Diplomacy in the Hellenistic World. London–New York.
14. Honigmann E. 1932. “Syria.” RE IV A2, 1549–1727.
15. Isaac B. 1990. The Limits of Empire: Roman Army in the East. Oxford.
16. Jones A. H. M. 1971². The Cities of the Eastern Roman Provinces. Oxford.
17. Kaegi E. 2003. Bizans ve İlk İslam Fetihleri. İstanbul.
18. Kennedy D. L. 1980. The Auxilia and Numeri Raised in the Roman Province of Syria. Yayımlanmamış Doktora Tezi, University of Oxford, Balliol College.
19. Matthews J. F. 1984. “The Tax Law of Palmyra: Evidence for Economic History in a City of the Roman East.” JRS 74, 157–180. DOI: 10.2307/299013
20. Millar F. 1993. The Roman Near East, 31 BC – AD 337. Cambridge, Mass.
21. Parker S. T. 2015. “Strata Diocletiana.” Ed. Y. Le Bohec, The Encyclopedia of the Roman Army III. Chichester, 929–933.
22. Pollard N. 2001. Soldiers, Cities, and Civilians in Roman Syria. Ann Arbor.
23. Renan E. 1864. Mission de Phénicie (J. Penel & M. Thobois ile birlikte). Paris.
24. Ruprechtsberger E. M. 2001. “Syrien (IV–V).” DNP 11, 1173–1181.
25. Seyrig H. 1941. “Antiquités Syriennes.” Syria 22/3–4, 218–270. DOI: 10.3406/syria.1941.4244
26. Teixidor J. 1963. “Deux inscriptions palmyréniennes du Musée de Bagdad.” Syria 40/1–2, 33–46. DOI: 10.3406/syria.1963.5671
27. Tentea O. 2012. Ex Oriente ad Danubium: The Syrian Auxiliary Units on the Danube Frontier of the Roman Empire. Bucureşti.
28. Uzunaslan A. & Artuç N. 2023. “Suriye’de Hellenistik-Roma ve İslamiyet Dönemlerine Ait Kültürel Eserler.” Eds. Z. Özlü et al., Türkiye–Suriye: Ortak Kültür, Ortak Tarih ve Göç. Gaziantep, 20–38.
29. Uzunaslan A. & Kaya E. 2025. “Roma’nın Doğu Sınır Birliklerinde Lojistik Unsur Olarak Yük ve Binek Hayvanlarının Temin Yöntemleri ve Kullanım Alanları.” Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 24/1, 178–196. DOI: 10.21547/jss.1583845
30. West L. C. 1924. “Commercial Syria under the Roman Empire.” TAPA 55, 159–189. DOI: 10.2307/283014