Batılılaşma Dönemi Osmanlı Kışla Mimarisi Bağlamında Edirne Süvari Kışlası

Osmanlı İmparatorluğu’nda yoğun olarak 19. yüzyılda karşımıza çıkan kışla yapıları, genellikle simetrik bir plan anlayışı ile koridor boyunca dizilen mekanlar ile yapının köşelerinin vurgulandığı kütle düzenlemeleri şeklinde tasarlanıp, inşa edilmişlerdir. Askeri yapılarda, yapı türlerinde değişiklik olsa bile, plan ve cephe düzeninde çok fazla bir değişikliğe gidilmemiş, mevcut plan ve cephe anlayışının uygulanması tercih edilmiştir. Dönemin yapım teknolojisinin sunduğu olanaklar ve ihtiyaçlara bağlı olarak; tek, iki veya üç katlı olarak tasarlanıp, inşa edilmişlerdir. Batılılaşma Dönemi Osmanlı askeri mimarlığında karşımıza çıkan yeni yapı türlerinin bir diğer özelliği de, yalnızca işlevsel olmaları değil, aynı zamanda yeni inşa malzemeleri ve teknikleri, plan anlayışları ve mimari üsluplarını da kullanmış olmalarıdır. Özellikle Avrupa’da ortaya çıkan ve çağın gereklerine uygun yapım teknikleri olan volta döşeme, çelik putrel, ahşap makas, vd. diğer yapım ve süsleme teknikleri bu yeni yapı tiplerinde (kışlalarda) uygulanmıştır. Başkent İstanbul’dakiler kadar olmasa da, İmparatorluğun büyük ölçekli şehirlerinde (Edirne, Bursa, Selanik, Üsküp, Konya, Afyonkarahisar, vd.) askeri birliklerin kullanımı için çeşitli büyüklüklerde kışlalar inşa edilmiştir. İlk yapıldıklarında ahşap oldukları bilinen bu kışlalar, 19. yüzyıl Avrupa (Fransa, İngiltere, vd.) kışlalarına; plan, mimari, malzeme- teknik ve cephe düzenleri bakımlarından büyük benzerlikler göstermektedirler. Bu kışlalar, kare, dikdörtgen veya U planlı, büyük bir iç avluya sahip, kâgir (taş, tuğla) malzemeyle iki ya da üç katlı, cephe ortalarında simetrik kapıları bulunan bir plan anlayışıyla inşa edilmiştir.

Barracks, which appeared extensively in the Ottoman Empire during the 19th century, were generally designed and constructed with a symmetrical layout, featuring spaces arranged along a corridor and a massing scheme that emphasised the building’s corners. In military buildings, although there were variations in building types, there was little alteration to the layout and façade design; instead, the existing approach to layout and façade was preferred. Depending on the capabilities of the construction technology of the period and the specific requirements, they were designed and built as single, two or three-storey structures. Another characteristic of the new building types that emerged in Ottoman military architecture during the Westernisation Period is that they were not merely functional, but also incorporated new building materials and techniques, planning concepts and architectural styles. In particular, construction and decorative techniques that emerged in Europe and were suited to the needs of the age -such as vaulted ceilings, steel beams, timber trusses, and other similar methods - were applied in these new building types (barracks). Although not on the same scale as those in the capital, Istanbul, barracks of various sizes were constructed in the Empire’s major cities (Edirne, Bursa, Thessaloniki, Skopje, Konya, Afyonkarahisar, etc.) for the use of military units. Known to have been originally constructed of timber, these barracks bear a strong resemblance to 19th-century European (French, British, etc.) barracks in terms of layout, architecture, materials, construction techniques and façade arrangements. These barracks were constructed according to a design concept featuring square, rectangular or U-shaped plans, with a large inner courtyard; they were two or three storeys high, built of masonry (stone, brick), and had symmetrical entrances in the centre of the façades.