2023 GENEL SEÇİMLERİNDE İTTİFAKLARIN KENTLEŞME VAATLERİ: KARŞILAŞTIRMALI BİR İÇERİK ANALİZİ

Öz

1969 seçimlerinden itibaren Türkiye'de kent ve kentleşme siyasi söylemlerde önemli bir yer edinmiştir. Dünya nüfusunun yarısının kentsel alanlarda yaşamasıyla birlikte planlı ve sürdürülebilir kentleşme kavramları Türkiye'de de daha fazla tartışılmaya başlanmıştır. Siyasi partilerin seçim beyannamelerinde bu konulara ne ölçüde yer verdikleri ve ne tür vaatlerde bulundukları demokratik toplumlarda seçimlerin önemli bir unsuru olarak kabul edilmektedir. Bu çalışmada Türkiye Cumhuriyeti'nin 100. yılında, 2023 Türkiye Milletvekili Genel Seçimleri öncesinde Cumhur ve Millet İttifaklarının kentleşme ve kent planlama konularındaki vaatleri metin analizi ve içerik çözümlemesi yöntemleriyle incelenmiştir. Amaç bu vaatlerin benzerlik ve farklılıklarını ortaya koyarak kentsel gündem sorunlarına uygunluğunu değerlendirmektir.

Anahtar Kelimeler

• 2023 Türkiye Seçimleri
• Kent Planlama
• Kentleşme
• Seçim Beyannamesi
• Içerik Analizi

URBANISATION PLEDGES OF THE ALLIANCES IN THE 2023 TURKISH GENERAL ELECTIONS: A COMPARATIVE CONTENT ANALYSIS

Öz

Since the 1969 elections, the city and urbanisation have gained an important place in political discourse in Türkiye. With half of the world's population living in urban areas, the concepts of planned and sustainable urbanisation have been discussed more widely in Türkiye. The extent to which political parties address these issues in their election manifestos is regarded as an important element of elections in democratic societies. This study analyses the pledges of the Millet (Nation) and Cumhur (People) Alliances on urbanisation and urban planning before the 2023 Parliamentary General Elections, held in the 100th anniversary of the Republic of Türkiye, through textual and content analysis. The aim is to reveal the similarities and differences of these pledges and to evaluate their relevance to the urban agenda.

Anahtar Kelimeler

• 2023 Turkish Elections
• Urban Planning
• Urbanisation
• Election Manifesto
• Content Analysis

Kaynakça

1. Adalet ve Kalkınma Partisi [AK Parti]. (2023). 2023 siyasal vizyon. https://www.akparti.org.tr/parti/2023-siyasal-vizyon/
2. Arklan, Ü. ve Tanacı, F. (2020). Seçim kampanyalarına beyannameler bağlamında bir bakış: 31 Mart 2019 yerel seçimleri örneğinde karşılaştırmalı bir inceleme. Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi, 11(26), 1-29.
3. Atmış, E. ve Günşen, H. B. (2011). 2011 genel seçimlerinde siyasi partiler ve ormancılık ilişkileri. Kastamonu Üniversitesi Orman Fakültesi Dergisi, 11(2), 191-204.
4. Aymankuy, Y., Güdü Demirbulat, Ö. ve Aymankuy, Ş. (2016). Türkiye'de siyasi partilerin seçim beyannamelerinde turizmin yeri: Haziran 2015 genel seçimleri örneği. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 8(16), 292-309.
5. Aytaç, S. E. (2017). Türkiye'de siyasi partilerin seçim beyannamelerindeki politika öncelikleri 2002-2015. Siyasal: Journal of Political Sciences, 26(2), 7-26.
6. Balcı, Ş. (2006). Negatif siyasal reklamlarda ikna edici mesaj stratejisi olarak korku çekiciliği kullanımı [Yayımlanmamış doktora tezi]. Selçuk Üniversitesi.
7. Barut, B. ve Altundağ, C. S. (2005). Globalleşen dünyada bir siyasal ikna unsuru olarak vaatler (3 Kasım 2002 Türkiye milletvekili genel seçimleri ile 2 Kasım 2004 ABD başkanlık seçimleri karşılaştırmalı örneğiyle). Selçuk İletişim, 4(1), 80-90.
8. Berber, Ş. (2001). Türkiye'deki siyasi partiler ve eğitim politikaları. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu Dergisi, 4(2), 1-34.

9. Beriş, H. E. (2011). AK Parti 2007-2011 seçim beyannameleri: Süreklilik ve değişim. H. Turşucu ve H. E. Beriş (Ed.), Siyaset akademisi 10. dönem (Lider ülke Türkiye) ders notları içinde (ss. 109-141). AK Parti AR-GE Başkanlığı Yayınları.
10. Coşkun, A. K., Türker, M. F. ve Öztürk, A. (2015). Türkiye'de tek başına iktidar olan partilerin seçim beyannameleri ve hükümet programlarında ormancılık. Artvin Çoruh Üniversitesi Orman Fakültesi Dergisi, 16(1), 72-88.
11. Ertürk, K. Ö. ve Şeşen, E. (2017). Bir halkla ilişkiler aracı olarak seçim beyannameleri: 2000'li yıllar üzerine bir inceleme. Erciyes İletişim Dergisi, 5(1), 60-80.
12. Haspolat, E. (2015). Kadın, anne, yurttaş: Ana akım siyasal partilerin seçim bildirgelerinde kadın algısı: 1 Kasım 2015 genel seçimleri örneği. Toplum ve Demokrasi Dergisi, 9(19), 73-107.
13. Hatipoğlu, E. ve Luetgert, B. (2013). Türk siyasi partileri, seçim bildirgeleri ve Ortadoğu. Ortadoğu Analiz, 5(50), 41-54.
14. Keleş, R. (2012). Kentleşme politikası (12. baskı). İmge Kitabevi.
15. Korkmaz, F. (2018). Siyasi partilerin 2018 Cumhurbaşkanlığı seçimi ve genel seçimler bildirgelerinde eğitime yönelik görüşlerinin incelenmesi. Çağdaş Yönetim Bilimleri Dergisi, 5(3), 297-315.
16. Ortak Politikalar Mutabakat Metni [OPMM]. (2023). Millet İttifakı ortak politikalar mutabakat metni. https://chp.org.tr/yayin/ortak-politikalar-mutabakat-metni
17. Özcan, K. (2016). Kent planlamada sürdürülebilirlik gündemi: Bir kavramsallaştırma denemesi. Avrasya Terim Dergisi, 4(2), 7-17.
18. Özsoy, O. (2002). Türkiye'de seçmen davranışları ve etkili propaganda. Alfa Yayınları.
19. Polat, M. A. (2014). Sürdürülebilir kalkınmada elektrik tüketimi ve büyüme ilişkisi [Yayımlanmamış doktora tezi]. İnönü Üniversitesi
20. Polat, C., Akkaya, M. A. ve Binici, K. (2015). 7 Haziran 2015 Türkiye genel seçimleri parti bildirgelerinde bilgi ve belge yönetimi ve kütüphanecilik. Türk Kütüphaneciliği, 29(2), 296-309.
21. Sayın, U. ve Sakallı Gümüş, S. (2016). 7 Haziran 2015 milletvekilliği genel seçimleri parti seçim beyannamelerinin engelli kavramı temelinde içerik olarak incelenmesi. Toplum ve Demokrasi, 10(21), 69-89.
22. Tan, A. (2002). İlke ve uygulamalarıyla politik pazarlama. Papatya Yayıncılık.
23. Terkan, B. (2010). Siyasi partilerin kadına ilişkin söylem ve politikaları (AKP ve CHP örneği). Selçuk İletişim, 6(2), 115-136.
24. Tiryaki, S. (2016). Seçim beyannamelerinde siyasal iletişimin izlerini sürmek: 7 Haziran 2015 ve 1 Kasım 2015 genel seçimleri. Ş. Balcı (Ed.), 7 Haziran'dan 1 Kasım'a Türkiye'de siyasal iletişim uygulamaları içinde (ss. 521-578). Literatürk Academia Yayınları.
25. Tiyek, R. (2015). Sosyal politika kapsamında seçim bildirgelerinin değerlendirilmesi. Hak İş Uluslararası Emek ve Toplum Dergisi, 4(9), 36-63.
26. Tiyek, R. (2023). Seçim bildirgelerinin sosyal politika açısından değerlendirilmesi. Kent Akademisi, 16(1), 496-517. https://doi.org/10.35674/kent.1213990
27. Tok, T. N. (2012). Türkiye'deki siyasal partilerin eğitim söylemleri ve siyasaları. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 18(2), 273-312.
28. Topuz, H. (1991). Siyasal reklamcılık: Dünyadan ve Türkiye'den örneklerle. Cem Yayınevi.
29. Türkiye İstatistik Kurumu. (2023, 6 Şubat). Adrese dayalı nüfus kayıt sistemi sonuçları, 2022 (Haber Bülteni No. 49685). https://data.tuik.gov.tr/Bulten/Index?p=Adrese-Dayali-Nufus-Kayit-Sistemi-Sonuclari-2022-49685
30. Uygun, A. G. (2021). Uluslararası göçün seçim bildirgelerindeki yeri: 24 Haziran 2018 genel seçimine ilişkin bir değerlendirme. Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 23(4), 207-230.
31. Uztuğ, F. (2004). Siyasal iletişim yönetimi. MediaCat Yayınları.
32. Yaşın, C. (2006). Siyasal kampanya yönetiminde bütüncül yaklaşım. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (15), 631-650.