Vitiligo Hastalarında Topikal Kortikosterid Kulanımının Serum IL-17 Düzeyine Etkisi
Öz
Vitiligo edinsel depigmentasyon hastalıklarının en sık görüleni olup prevelansı %1-2’dir. Hastalık melanositlerin kaybı ile oluşmaktadır. Yıllardır vitiligo patogenezini açıklamaya yönelik biyokimyasal, immünolojik, genetik ve biyolojik çalışmalar yapılmaktadır. Ancak bugüne kadar, vitiligonun etyopatogenezi ve mekanizmaları tam olarak anlaşılamamıştır. Yakın zamana kadar vitiligo Th1 odaklı otoimmuninflamatuar bir hastalık olarak kabul edilmekteydi. Ancak yapılan son çalışmalar Th17’nin de vitiligo patogenezinde önemli bir rol aldığını ortaya koymuştur. Vitiligo hastalarında IL-17 düzeyinin arttığı birçok çalışmada gösterilmekle birlikte vitiligo hastalarında topikal kortikosteroid kullanımının IL-17 düzeyine etkisini araştıran bir çalışma yapılmamıştır. Bu çalışmada vitiligo hastalarında topikal kortikosteroid kullanımının IL-17 serum düzeyine etkisinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Çalışma kapsamında Bülent Ecevit Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Dermatoloji bölümünde kortikosteroid tedavisi gören 68 vitiligo hastası ile herhangi bir tedavi almayan 16 vitiligo hastasında serum IL-17 düzeyleri belirlenmiştir. Serum IL-17 düzeyleri topikal kortikosteroid tedavisi alan ve almayan hastalar arasında karşılaştırıldığında topikal kortikosteroid kullanımı ile serum IL-17 düzeyleri arasında anlamlı bir ilişki bulunamamıştır (p>0.05). Daha önceki çalışmalarda vitiligo hastalarında serum IL-17 düzeyinde farklılık görülmesi bu sitokinin vitiligo patogenizinde rol oynadığını göstermekle birlikte çalışmamızda topikal kortikosteroid kullanımının serum IL-17 düzeyine etki etmediği gösterilmiştir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- 1. Dunn JF. Vitiligo. Am Fam Physician. 1986;33(5):137-43.
- 2. Schwart RA. Vitiligo. Cutis 1997;60(5):239-44.
- 3. Mosher DB, Fitzpatrick TB, Ortanne JB. Disorders of Pigmentation, Hipomelanoses and Hypermelanoses. In: Freedberg IM, Eisen AZ, Wolff K, Austen KF, Goldsmith LA, Katz SI, Fitzpatrick TB, eds. Fitzpatrick’s Dermatology in General Medicine, 5th ed. New York, Mc Graw Hill, 1999:936-45.
- 4. Bahadır S, Yaylı S. Childhood vitiligo: epidemiology and etiology. Türkderm. 2006; 40(3):81-6.
- 5. Schallreuter KU, Bahadoran P, Picardo M, et al. Vitiligo pathogenesis: autoimmune disease, genetic defect, excessive reactive oxygen species, calcium imbalance, or what else? Exp Dermatol. 2008;17(2):139-40.
- 6. Taïeb A, Picardo M. Clinical practice. Vitiligo. N Engl J Med. 2009;360(2):160-9.
- 7. Kyriakis KP, Palamaras I, Tsele E, Michailides C, Terzoudi S. Case detection rates of vitiligo by gender and age. Int J Dermatol. 2009;48(3):328-9.
- 8. Plettenberg H, Assmann T, Ruzicka T. Childhood vitiligo and tacrolimus: immunomodulating treatment for an autoimmune disease. Arch Dermatol. 2003;139(5):651-4.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
İç Hastalıkları
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Nilgün Solak
0000-0002-6572-9615
Türkiye
Tuba Edgünlü
Bu kişi benim
0000-0002-9300-9324
Ümmühani Özel Türkçü
Bu kişi benim
0000-0003-2244-7965
Türkiye
Yayımlanma Tarihi
4 Aralık 2018
Gönderilme Tarihi
27 Temmuz 2018
Kabul Tarihi
22 Ekim 2018
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2018 Cilt: 5 Sayı: 3