Politik Yeteneğin Öğrenci ve Çalışanların Girişimcilik Niyeti Üzerindeki Mediatör (Aracı) Etkisi: Görgül Bir Çalışma
Öz
Girişimcilik niyeti, bireyin kendi işini kurmak ve çalıştırmak için istekli olması veya bu konuda kararlılık göstermesidir. Yaratıcılık ve politik yetenek ise girişimcilik niyetini etkileyen önemli faktörlerden bazılarıdır. Özellikle dört temel boyutu (iletişim ağı yeteneği, belirgin samimiyet, sosyal zekâ ve kişiler arası etkileşim) üzerinden tanımlanan politik yeteneğin; girişimcilik niyeti üzerinde etkisi olduğu düşünülmektedir. Politik yeteneğin yaratıcılık üzerinden girişimcilik niyetine aracı bir etkisi olup olmadığı araştırmanın temel amacıdır. Mevcut araştırmada Gazi Üniversitesi 120 lisans öğrencisi ve özel veya kamu sektöründe çalışan ve aynı zamanda yüksek lisans yapan toplam 123 kişiden elde edilen verilerle, politik yeteneğin yaratıcılık üzerinden girişimcilik niyetine aracı bir etkisi olup olmadığı incelenmiştir. Araştırma sonuçlarına göre hem lisans hem de çalışan yüksek öğrencilerinde yaratıcılığın girişimcilik niyetini etkilediği, politik yeteneklerinin de girişimcilik niyetine etkisinin olduğu ancak yaratıcılık üzerinden politik yeteneğin girişimcilik niyetine aracılık etkisinin bulunmadığı tespit edilmiştir. Gelecekteki çalışmalarda, farklı meslek ve sektörlerde ve farklı değişkenlerle girişimcilik niyetine olan aracı etki incelenerek literatüre katkıda bulunulabilir.
Anahtar Kelimeler
Anahtar Kavram: Politik yetenek, Girişimcilik Niyeti, Yaratıcılık, Aracı Etki.
Kaynakça
- Amabile, T. M. (1997), “Motivating Creativity in Organizations: On Doing What You Love and Loving What You Do”, California Management Review, 40 (1); 39-58.
- Baron, R., Markman, G. (2003), “Beyond Social Capital: The Role of Entrepreneur’s Social Competence in Their Financial Success”, Journal of Business Venturing, 18 (1); 41-60.
- Baron, R. M., Kenny, D.A. (1986), “The Moderator-Mediator Variable Distinction in Social Psychological Research: Conceptual, Strategic, and Statistical Considerations”, Journal of Personality and Social Psychology, 51(6); 1173-1182.
- Bennett, J.A. (2000), “Mediator and Moderator Variables in Nursing Research: Conceptual and Statistical Differences”, Research in Nursing&Health,23;415-420.
- Bird, B. (1988), “Implementing Entrepreneurial Ideas: The Case for Intention”, Academy of Management Review,13(3); 442-453.
- Chandler, G.N., Lyon, D.W. (2001), “Issues of Research Design and Construct Measurement in Entrepreneurship Research: The Past Decade” Entrepreneurship: Theory & Practice, 25 (4); 101-113. Douglas, E.J., Shepherd, D.A. (2000), “Entrepreneurship as a Utility Maximizing Response”, Journal of Business Venturing,15(3); 231-251.
- Ferris, G.R., Treadway, D.C., Kolodinsky, R.W., Hochwarter, W.A., Kacmar, C.J., Douglas, C., Ve Frınk, D.D. (2005), “Development and Validation of the Political Skill Inventory”. Journal of Management, 31(1), 126-152.
- Ferris, G.R., Treadway, D.C., Perrewe, P.L., Brouer, R. L., Douglas, C., Ve Lux, S. (2007), “Political Skill in Organizations”, Journal of Management, 33(3); 290–320.
- Gird, A., Bagraim, J. (2008), “The Theory of Planned Behavior as Predictor of Entrepreneurial Intent Amongst Final Year University Students”, South African Journal of Psychology, 38(4); 711-724.
- Hamidi, D.Y., Wennberg, K.Ve Berglund, H. (2008), “Creativity in Entrepreneurship Education”, Journal of Small Business and Enterprise Development, 15(2); 304-320.