Otomotiv Sektöründe Örgütsel Sürdürülebilirlik Boyutlarının Organizasyonlara Etkisi

Öz

Sürdürülebilirlik kavramı, günümüzde çokça tekrarlanan ve önem verilen bir kavram olarak bilinmektedir. Sürdürülebilirlik, meydana geldiği ilk dönemden itibaren kapsamı sürekli olarak genişleyen ve bugün pek çok alanda farklı boyutlarıyla değerlendirilen bir kavram olarak karşımıza çıkmaktadır. Sürdürülebilirliğe gereken öneminin verilmeye başlanmasıyla birlikte, sürdürülebilirlik stratejilerinin yalnızca devlet tarafından değil, özel sektör tarafından da değerlendirilmesi gerektiği anlaşılmış ve işletmeler tarafından da bazı sorumluluklar yüklenmeye başlanmıştır. Bu çerçevede işletmelerin değişen koşullara uyum sağlaması ve sürdürülebilir içerikler üretmesi bir zorunluluk haline gelmiştir. Bu çalışmanın amacı, sürdürülebilirlik kavramı çerçevesinde, organizasyonlarda sürdürülebilirliği etkileyen unsurları açıklayarak, bu unsurların organizasyonlara etkisini değerlendirmektir. Sürdürülebilirliğin organizasyonlar üzerinde büyük bir etkiye sahip olduğu ve çevresel krizlerin doğru bir şekilde yönetildiğinde sürdürülebilirlik fırsatlarına dönüştürülebileceği sonucuna ulaşılmıştır. Konya Sanayi Bölgesinde faaliyet gösteren otomotiv sektöründe çalışanlara uygulanan bu araştırmada, sürdürülebilirlik faktörleri arasındaki ilişki incelendiğinde çevresel sürdürülebilirlik ile yönetsel sürdürülebilirlik arasındaki ilişki hariç (o=0,15>0,05) tüm ilişkilerin (Kültürel, Sosyal ve Ekonomik Sürdürülebilirlik) istatistiksel olarak anlamlı olduğu (diğer p değerleri < 0,05) görülmektedir. Otomotiv sektöründe çalışanlara uygulanan bu çalışma, organizasyonların sürdürülebilirlik uygulamalarının toplum ve çevre üzerindeki etkilerini anlamamız açısından önem arz etmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Sürdürülebilirlik
• Organizasyonlar
• Otomotiv Endüstrisi

The Impact of Organizational Sustainability Dimensions on Organizations in the Automotive Sector

Öz

As the concept of sustainability has become widespread, it has become clear that sustainability strategies need to be evaluated in some areas and sectors, and businesses have begun to bear some responsibilities in this regard. Within this framework, it has become an obligation for enterprises to adapt to changing conditions and produce sustainable contents. The aim of this study is to explain the factors affecting sustainability within organizations in the context of the concept of sustainability and to evaluate the impact of these factors on organizations. It has been concluded that sustainability has a significant impact on organizations and that environmental crises can be transformed into sustainability opportunities if managed correctly. In this study conducted with employees working in the automotive sector operating in the Konya Industrial Zone, it was found that all relationships among sustainability factors except for the relationship between environmental sustainability and managerial sustainability (p = 0.15 > 0.05) were statistically significant (other p-values < 0.05), including cultural, social, and economic sustainability. This study, which is conducted with employees in the automotive sector, is significant in terms of understanding the impact of organizational sustainability practices on society and the environment.

Anahtar Kelimeler

• Sustainability
• Organizations
• Automotive Industry

Kaynakça

1. Argon and Gültekin (2020). Development of Organizational Sustainability Scale, Sakarya University Journal Of Education, Original Research, 10(3), 507-531.
2. Bastas, A. and Liyanage, K. (2019). Integrated quality and supply chain management business diagnostics for organizational sustainability improvement, Sustainable Production and Consumption, Volume 17, s. 11-30.
3. Baumgärtner, S., and Quaas, M. (2010). What is sustainability economics? Ecological Economics, 69(3), 445-450. https://doi.org/10.1016/j.ecolecon.2009.11.019
4. Benton, R. (2008). Review of Business, Ethics, and the Environment: Imagining a Sustainable Future, by Joseph R. DesJardins, Business Ethics Quarterly, 18(4), 567–581, http://www.jstor.org/stable/27673256
5. Büyüköztürk, Ş. (2005). Sosyal Bilimler İçin Veri Analizi El Kitabı, Pegema Yayıncılık, 5. Baskı, Ankara.
6. Cagnin, C. H., Loveridge, D., and Butler, J. (2005). Business Sustainability Maturity Model PREST, Institute of Innovation of the University of Manchester, UK, 4-6.
7. Corin, L. (2016). Job demands, job resources, and consequences for managerial sustainability in the public sector–a contextual approach, University of Gothenburg, Gothenburg Studies in Work Science, No. 15, s. 1-162.
8. Demirel, E. S. (2023). Sürdürülebilirliğin Kurumsal İtibar Üzerine Etkisi: Sosyal ve Çevresel Sürdürülebilirlik Kapsamında Tüketiciler Üzerine Bir Araştırma [Yayınlanmamış Doktora Tezi], Marmara Üniversitesi.

9. Dicken, P. (2011). “Wheels of Change: The Automobile İndustry,” Dicken, Peter. (Ed.), Global Shift: Mapping the Changing Contours of the World Economy (pp.331- 366), 6. baskı, New York: Sage Publishing.
10. DesJardins, J. (2016). Is it Time to Jump off the Sustainability Bandwagon? Business Ethics Quarterly, 26(1), 117-135. https://doi.org/10.1017/beq.2016.12
11. Eijnatten, F. M. V., Balkin, D. B. and Kira, M. (2010). Crafting sustainable work: Development of personal resources, Journal of Organizational Change Management, 23(5), s.616-632.
12. Ehnert, I. (2006). Sustainability issues in human resource management: Linkages, theoretical approaches and outlines for an emerging field. 21st EIASM SHRM Workshop, March 28-29, Aston, 1-22.
13. Garza, F.A. (2013), Framework for Strategic Sustainability in Organization A Three-Pronged Approach, Journal of Comparative International Management, Volume 16, Number 1, URI: https://id.erudit.org/iderudit/1019115ar, ISSN: 1481-0468 (print), 1718-0864 (digital). (Date accessed: 05.08.2024).
14. Henson, R. K. and Roberts, J. K. (2006). Use of exploratory factor analysis in published research: Common errors and some comment on improved practice. Educational and Psychological Measurement, 66(3), 393-416.
15. Horak, S. Arya, B. and Ismail, K. M. (2018). Organizational Sustainability Determinants in Different Cultural Settings: A Conceptual Framework, Business Strategy and the Environment, Bus. Strat. Env., Published online in Wiley Online Library. https://www.tim.org.tr, (Date accessed.09.10.2024).
16. Kalaycı, Ş., Albayrak, A. S., Eroğlu, A., Küçüksille, E., Ak, B., Karaatlı, M., et al., (2010). SPSS Uygulamalı Çok Değişkenli İstatistik Teknikleri, Asil Yayın Dağıtım, Ankara.
17. Kalkınma Bakanlığı, (2018). “On Birinci Kalkınma Planı, Çalışma Grubu Raporu (2019-2023),” Otomotiv Sanayii Çalışma Grubu Raporu, s.1-123.
18. Karagöz, Y. (2016). SPSS ve AMOS 23 Uygulamaları, Nobel Yayıncılık, Ankara.
19. Kayar, İ. and Kutlu, S. Z. (2022). Kentsel Dirençlilik ve Çevresel Sürdürülebilirlik İlişkisi Üzerine Bir Değerlendirme, TroyAcademy, 7(2), 178-204.
20. Ketprapakorn, N. and Kantabutra, S. (2022). Toward an organizational theory of sustainability culture, Sustainable Production and Consumption, 32, 638-654. https://doi.org/10.1016/j.spc.2022.05.020
21. Köşker, Z. and Gürer, A. (2020). Sürdürülebilirlik Çerçevesinde Yeşil Örgüt Kültürü, Ekonomi İşletme Siyaset ve Uluslararası İlişkiler Dergisi (JEBPIR), 6(1), 88-109.
22. McKenzie, S. (2004). Social Sustainability: Towards Some Definitions, Hawke Research Institute, Working Paper Series, No. 27, St. Bernards Road Magill, University of South Australia.
23. Morelli, J. (2011). Environmental Sustainability: A Definition for Environmental Professionals, Journal of Environmental Sustainability, 1(1), 1-10.
24. OSD (Otomotiv Sanayii Derneği), (2020). Otomotiv Sanayii Dış Ticaret Raporu, s. 1-9.
25. Öymen, G. and Ömeroğlu, M. (2020). Yenilenebilir Enerjinin Sürdürülebilirlik Üzerindeki Rolü, İstanbul Ticaret Üniversitesi, Sosyal Bilimler Dergisi, 19(39), 1069-1087.
26. Özdamar, K. (2015). SPSS ile Biyoistatistik, Nisan Kitabevi, Ankara.
27. Özden, A., Seheri, Ö. and Ersan, Ö. (2020). Otomotiv Sektörü Ekonomik Araştırmalar Departmanı, A&T Bank, Haziran. (Date accessed: 10.09.2024).
28. Özgül, B., Bozkurt, S. and Gürel, Y. (2020). Sürdürülebilirlik Perspektifinden İnsan Kaynakları Uygulamalarının İncelenmesi: Görgül Bir Çalışma, İstanbul Business Research, 49(1), 117-145.
29. Özmehmet, E. (2008). Dünyada ve Türkiye Sürdürülebilir Kalkınma Yaklaşımları, Yaşar Üniversitesi E-Dergisi, 3(12), 1853-1876. Sangwan, K.S., Bhakar, V. and Digalwar, A.K. (2018), "Sustainability assessment in manufacturing organizations: Development of assessment models", Benchmarking: An International Journal, 25(3), s. 994-1027. Sarmento, R. P. and Costa, V. (2019). Confirmatory factor analysis--a case study, arXiv preprintarXiv:1905.05598. Saylan, T. (2008). Çalışanların İş Tatminini Etkileyen Faktörlerin Belirlenmesine Yönelik Bir Alan Araştırması, [Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi], Gazi Üniversitesi. Seçilmiş, C. and Köz, E. N. (2015). Sürdürülebilir Kültür Turizmi Algısının Nesillere Göre Tekrar Gelme Niyetine Etkisi, Journal of Tourism and Gastronomy Studies, 3(3), s.69-77.
30. Sjtsma, K. (2009). On the use, the miuse, and the very limited usefulness on Cronbach’s alpha, Psychomterika, 74(1), 107-120.
31. Tavşancıl, E. (2005). “Tutumların ölçülmesi ve SPSS ile veri analizi”, Nobel Yayıncılık, Ankara.
32. Tepe, Küçükoğlu, M. (2014). Sürdürülebilirlik ve Yeşil Yenilik Perspektifinde Türk İşletmelerinin İncelenmesi, [Yayınlanmamış Doktora Tezi], İstanbul Üniversitesi.
33. Thakhathi, A., Le Roux, C. and Davis, A. (2019). Sustainability leaders’ influencing strategies for institutionalising organisational change towards corporate sustainability: a strategy-as-practice perspective, Journal of Change Management, 19(4), 246-265. https://doi.org/10.1080/14697017.2019.1578985
34. Thangavel, P. and Sridevi, G. (Ed.). (2015). Environmental Sustainability: Role of Green Technologies, Springer India. https://doi.org/10.1007/978-81-322-2056-5
35. Tokgöz, N. and Önce, S. (2009). Şirket Sürdürülebilirliği: Geleneksel Yönetim Anlayışına Alternatif, Afyon Kocatepe Üniversitesi, İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 11(1), 249-275.
36. Turhan, E., Kartum, G. and Özdemi̇r, Y. (2018). Sürdürülebilir Üretim ve İşletme Uygulamaları, Bucak İşletme Fakültesi Dergisi, 1(1), 1-15. TÜBİTAK (Türkiye Bilimsel ve Teknolojik Araştırma Kurumu), (2004). “Ulusal Bilim ve Teknoloji Politikaları 2003-2023 Strateji Belgesi”.
37. Tüyen, Z. (2020). İşletmeler Sürdürülebilirlik Kavramı ve Sürdürülebilirliği Etkileyen Etmenler, İstanbul Ticaret Üniversitesi, Sosyal Bilimler Dergisi, 19(37), 91-117.
38. Ünsal, S. (2023). İşletmelerin Çevresel Sürdürülebilirlik Uygulamaları ve Rekabet Gücüne Yönelik Bir Vaka Analizi, [Yayınlanmamış Doktora Tezi], Süleyman Demirel Üniversitesi.
39. Vezzoli, C. and Manzini, E. (2008). Design for Environmental Sustainability, Springer London, https://doi.org/10.1007/978-1-84800-163-3
40. Yalçın, B. (2024). İşletmelerin Başarı Dinamikleri: Sürdürülebilirlik, Etik ve Kurumsal Sosyal Sorumluluk, içinde, Sürdürülebilirlik Odaklı İş Modelleri: İşletmeler İçin Çevresel ve Ekonomik Stratejiler, Eğitim Yayınevi. Yangil, F. M. (2016). Bilgi Toplumunda Liderlik: Sürdürülebilir Liderlik, Dumlupınar Üniversitesi, Sosyal Bilimler Dergisi, 48, 128-143.
41. Yıldırım, Z. and Akkaya, M. A. (2020). Kütüphaneler ve Sürdürülebilirlik İlişkisi: Genel Bir Değerlendirme, KAREFAD, ÇAKÜ Edebiyat Fakültesi Dergisi, 8(1), 18-46.
42. Wang, L. and Lin, L. (2007). A methodological framework for the triple bottom line accounting and management of industry enterprises, International Journal of Production Research, 45(5), 1063-1088.
43. Weis D. and Schank M.J. (1997). Toward building an international consensus in professional values, Nurse Educ Today, 17(5):366-369.