Filistinli öğrenci diplomasisinin yükselişi ve gerileyişi: Filistin davasına yönelik küresel desteğin mobilizasyonundaki rolü – Karmaşık karşılıklı bağımlılık teorisi çerçevesinde bir analiz

Öz

Bu çalışma, Filistinli Öğrenciler Genel Birliği (GUPS) örneği üzerinden Filistinli öğrenci diplomasisinde Oslo Anlaşmaları öncesi ve sonrası dönemde meydana gelen dönüşümleri ve bu dönüşümlerin Filistin meselesi bağ-lamında uluslararası kamuoyunun mobilizasyonundaki etkilerini incelemektedir. Karmaşık karşılıklı bağımlılık teorisi (complex ınterdependence theory) temelinde şekillenen çalışma, Filistinli öğrencilerin, özellikle Oslo öncesi dönemde ve Filistin Kurtuluş Örgütü (FKÖ) himayesinde, uluslararası ağlar aracılığıyla ev sahibi ülkelerdeki yerel kamuoyunu etkilemede etkin devlet dışı kanallar oluşturduklarını ileri sürmektedir. Nitel araştırma yöntemlerine dayanan bu çalışma; belge analizi ve elit mülakatları yoluyla, söz konusu ulusötesi ağların çok kanallı ve çok düzeyli iletişim süreçleri çerçevesinde uluslararası aktörler üzerinde etkili olduğunu ortaya koy-maktadır. Bununla birlikte, Oslo Anlaşmaları’nın imzalanması ve Filistin Ulusal Otoritesi’nin (FUO) kurulması-nın ardından bu ağların rolü ve faaliyetlerinde belirgin bir gerileme yaşandığı tespit edilmektedir. Çalışma, öğ-renci diplomasisindeki bu gerilemenin yalnızca örgütsel bir dönüşüm değil, esasen siyasal bir değişim olduğunu ortaya koymaktadır. Son olarak bu araştırma, GUPS faaliyetleri üzerinden Filistinli öğrenci diplomasisinin, dev-let-dışı bir aktör olarak Filistin meselesine yönelik uluslararası desteğin mobilizasyonundaki rolünü açıklamak amacıyla Karmaşık Karşılıklı Bağımlılık Teorisi’ni kullanarak literatüre teorik bir katkı sunmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Kamu Diplomasisi
• Öğrenci Diplomasisi
• GUPS
• FKÖ
• FUO
• Karmaşık Karşılıklı Bağımlılık
• Devlet-Dışı Aktörler
• Yumuşak Güç
• Oslo Öncesi Dönem
• Oslo Sonrası Dönem

Etik Beyan

The author declares that there is no conflict of interest in this study.

Teşekkür

Çalışmanın hazırlanmasındaki yönlendirmeleri için Doç. Dr. AKİF BAHADIR KAYNAK’a teşekkür eder.

The Rise and fall of Palestinian student diplomacy: Its role in mobilising global support for the Palestinian cause – An analysis within the framework of the theory of complex interdependence

Öz

This study examines the transformations in Palestinian student diplomacy, as embodied by the General Union of Palestinian Students (GUPS), before and after the signing of the Oslo Accords, and the impact of these transformations on the role of student diplomacy in mobilizing international public opinion on the Palestinian cause. Based on complex interdependence theory, the study argues that Palestinian students, through their international networks, constituted effective non-governmental channels for influencing local public opinion in host countries during the pre-Oslo period and under the auspices of the Palestine Liberation Organization (PLO). Using qualitative analysis of documents and interviews with elites, the study demonstrates that these transnational networks influenced international actors, consistent with the theory assumption of multi-channel and multi-level communication. After the signing of the Oslo Accords and the establishment of the Palestinian Authority, the role and activities of these networks declined. The study concludes that the decline in student diplomacy was not merely an organizational change, but rather a political one. This study offers a theoretical contribution by employing complex interdependence theory to explain the role of Palestinian student diplomacy through the activities of the GUPS, as a non-state actor in mobilizing international support for the Palestinian cause.

Anahtar Kelimeler

• Public Diplomacy
• Student Diplomacy
• GUPS
• PLO
• PNA
• Complex Interdependence theory
• Non-State Actors
• Soft Power
• Oslo Accords

Etik Beyan

Yazar, bu çalışma kapsamında herhangi bir çıkar çatışması bulunmadığını beyan eder.

Teşekkür

Prof. Dr. Akif Bahadır Kaynak for his guidance in the preparation of this study.

Kaynakça

1. Cummings, M. (2003). Cultural diplomacy and the United States government: A survey. Center for Arts and Culture.
2. De Droit International De La Ha, A. (1968a). Recueil des cours, collected courses 1939. Martinus Nijhoff Publishers.
3. Ernest-Halloway, L. (2024). The Art of Negotiation: From ancient codes to modern strategies. Lidia Ernest-Halloway.
4. Freiherr von Martens, K., Wegmann, F. d. (1851). Le guide diplomatique. France: Gavelot jeune.
5. Gregory, B. (2024). American diplomacy’s public dimension: Practitioners as change agents in foreign relations. Springer Nature.
6. Hancock, D. R., Algozzine, B., & Lim, J. H. (2021). Doing case study research: A practical guide for beginning researchers. Teachers College Press.
7. Hoffmann, S. (1987). Janus and Minerva: Essays in the theory and practice of international politics. Westview Press.
8. Irfan, A. (2023). Why Palestinians are known as the world’s “Best Educated Refugees.” Columbia University Press Blog. https://cupblog.org/2023/08/23/why-palestinians-are-known-as-the-worlds-best-educated-refugeesanne-irfan

9. Jowett, G., & O’Donnell, V. (2006). Propaganda and persuasion. SAGE.
10. Kavoori, A. P., & Fraley, T. (2006). Media, terrorism, and theory. Rowman & Littlefield Publishers.
11. Keohane, R. O., & Nye, J. S. (1977). Power and interdependence: World Politics in Transition. Scott Foresman.,
12. Leonard, M., Stead, C., & Smewing, C. (2002). Public diplomacy. United Kingdom: Foreign Policy Center.
13. Malone, Gifford D. (1988). Political advocacy and cultural communication: Organizing the nation's public diplomacy. Lanham, MD: University Press of America.
14. Melissen, J. (2005). The New Public diplomacy. Springer.
15. Numelin, R. (1950b). The beginnings of diplomacy: A sociological study of ıntertribal and international relations. The University of California.
16. Nye, J. (1990). Soft Power. Foreign Policy, (80), 153–171.
17. Osgood, K. A. (2006). Total Cold War: Eisenhower's secret propaganda battle at home and abroad. University of Kansas.
18. Potter, E. H. (2009). Branding Canada. McGill-Queen’s Press - MQUP.
19. Satow, E. (2011). A guide to diplomatic practice. Cambridge University Press.
20. Tuch, H. (1990). Communicating with the world: U. S. public diplomacy overseas. Palgrave Macmillan.
21. Van Ham, P. (2010). Social power in international politics. Routledge.
22. Waller, J. M. (2007). Fighting the war of ideas like a real war. The Institute of World Politics Press.
23. Wheeler, M. (2013). Celebrity politics. John Wiley & Sons.