Televizyon, Sabah Programları ve Yaşlıdaki Yansımaları

Sıddıka Ersoy; Sema Soysal; Mahmut Ateş; Şükran Özkahraman-koç

Televizyon, Sabah Programları ve Yaşlıdaki Yansımaları

Öz

Bu çalışma yaşlı bireylerin televizyon izleme oranlarına ve izlenilen programların kaygı ve depresyon düzeylerine etkisini belirlemek amacı ile yapılmıştır. Tanımlayıcı olarak gerçekleştirilen bu araştırma Isparta ili Merkez ilçede yaşayan 60 yaş üstü kadınlar oluşturmuştur. Örneklemi araştırmaya katılmayı kabul eden 218 kadın oluşturmaktadır. Yaşlıların tanımlayıcı özelliklerini içeren form, televizyon izleme nedenlerinin sorgulandığı form ve Durumluk-Sürekli Kaygı Envanteri kullanılmıştır. Yaşlılardan %43.6’sı 70-79 yaş arasında ve günde ortalama televizyon izleme süresi 5.83±1.79 saat olarak bulunmuştur. Tüm vakaların Durumluluk Kaygı Ölçeğinden aldıkları puan 46.31±6.34’dır. Televizyon izleyenlerle (%95.87), izlemeyenlerin (%4.13) arasında Durumluluk Kaygı Ölçeği ile istatistiksel açıdan anlamlı ilişki bulunmuştur (p<0.05). Sonuç olarak; yaşlıların izledikleri televizyon program içeriklerinin her yönü ile analiz edilmesi ve daha yapıcı şekilde biçimlendirilmesini önermekteyiz.

Anahtar Kelimeler

Yaşlı,Televizyon,Sabah Programları,Kaygı,Depresyon

Kaynakça

1. Sussman, S. and Moran, M.B., (2013). Hidden Addiction: Television. Journal of Behavioral Addictions: 2(3):125-132.
2. McQuail, D., Blumler, J.G., and Brown, J.R., (1972). The Television Audience: A Revised Perspective. In D. McQuail (Ed.), Sociology of Mass Communications. Middlesex, England: Penguin, 135-165.
3. Katz, E., Blumler, J.G., and Gurevitch, M., (1973). Uses and Gratifi Cations Research. Public Opinion Quarterly, (37):509-523.
4. Anderson, D.R., Collins, P.A., Schmitt, K.L., and Jacobvitz, R.S., (1996). Stressful Life Events and Television Viewing. Communication Research, (23):243-260.
5. Nguyen, G.T., Wittink, M.N., Murray, G.F., and Barg, F.K., (2008). More Than Just a Communication Medium: What Older Adults Say About Television and Depression. The Gerontologist, 48(3):300–310.
6. Bartsch, A. and Hartmann, T., (2017). The Role of Cognitive and Affective Challenge in Entertainment Experience. Communication Research, 44(1):29-53.
7. Eisinga, R., Frances, P.H., and Vergeer, M., (2011). Weather Conditions and Daily Television Use in The Netherlands, International Journal of Biometeorology, 55(4):555-564.
8. Cereci, S., (2014). Televizyonun En Çok İzlenen Medya Olmasındaki Temel Etken: Popüler Kültür. International Journal of Social Science, (30):27-34.

9. Coşkun, S. ve Demir, N.K., (2017). Kadın Akademisyenlerin Tv İzleme Tutum ve Davranışları: Afyon Kocatepe Üniversitesi Örneği. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 16(62):770-786.
10. Potts, R. and Sanchez, D., (1994). Television Viewing and Depression: New News is Good News. Journal of Broadcasting and Electronic Media, 38(1):79-90.
11. Taylan, H.H., (2011). Televizyon Programlarındaki Şiddetin Yetiştirme Etkisi: Konya Lise Öğrencileri Üzerine Bir Araştırma. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 6:355-367.
12. Koçak, A. ve Bulduklu, Y., (2010). Sağlık İletişimi: Yaşlıların Televizyonda Yayınlanan Sağlık Programlarını İzleme Motivasyonları. Selçuk İletişim, 6(3):5-17.
13. Türkiye İstatistik Kurumu. Nüfus Projeksiyonları 2018-2080 [İnternet]. [Cited 23.04.2019]. Available from: http://www.tuik.gov.tr/PreHaberBultenleri.do?id=30567.
14. Öner, N. ve Le Compte, A., (1985). Durumluk-Sürekli Kaygı Envanter El Kitabı. İstanbul: Boğaziçi Üniversitesi Yayınları.
15. Gökçe Kutsal, Y., [İnternet]. [Cited 23.04.2019]. Available from: http://turkgeriatri.org/pdfler/onsoz.pdf.
16. Tosyalı, H. ve Sütçü, C.S., (2016). Sağlık İletişiminde Sosyal Medya Kullanımının Bireyler Üzerindeki Etkileri. Maltepe Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, 3(2):3-22.
17. Canöz, K., (2011). Yerel Televizyon İzleme Alışkanlıkları ve Motivasyonlar: Konya Örneği. G.Ü. İletişim Fakültesi İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, (33):113-136.
18. Canöz, N. and Canöz, K., (2018). On Health and Communıcatıon Relationship. Journal of Instıiute of Economıc Development and Social Researches, (48):43-62.
19. Bekar, P. ve Arıkan, D., (2017). Çocukların Televizyon İzleme Durumlarının Davranış Problemlerine Etkisi. Türkiye Klinikleri. J Nurs Sci, 9(3):185-92. 20. Çakır, V. ve Çakır, V., (2011). Yalnızlık ve Televizyon Kullanımı. Selçuk İletişim, 7(1):131-147.
21. De Souza, S.C.S., Campanini, M.Z., De Andrade, S.M., González, A.D., De Melo, J.M., and Mesas, A.E., (2017). Watching Television for More Than Two Hours Increases the Likelihood of Reporting Poor Sleep Quality Among Brazilian Schoolteachers. Physiol Behav: 1, 179, 105-109.
22. Pettee, K.K., Ham, S.A., Macera, C.A., and Ainsworth, B.E. (2009). The Reliability of a Survey Question on Television Viewing and Associations with Health Risk Factors in US Adults. Obesity (Silver Spring), 17(3):487-93.
23. Xue, H.M., Liu, Q.Q., Tian, G., Quan, L.M., Zhao, Y., and Cheng, G., (2017). Television Watching and Telomere Length Among Adults in Southwest China. Am J Public Health, 107(9):1425-1432.
24. Marques, A., Santos, D.A., Peralta, M., Sardinha, L.B., and González Valeiro, M., (2018). Regular Physical Activity Eliminates the Harmful Association of Television Watching with Multimorbidity. A Cross-sectional Study from the European Social Survey. Prev Med, (109):28-33.
25. Fancourt, D. and Steptoe, A., (2019). Television Viewing and Cognitive Decline in Older Age: Findings from the English. Longitudinal Study of Ageing, 28(9):1, 2851.
26. Gústafsdóttir, M., (2015). Is Watching Television a Realistic Leisure Option for People with Dementia? Dement Geriatr Cogn Dis Extra, 17(5) 1, 116-22.
27. Bulduklu, Y., (2010). Televizyonda Yayınlanan Sağlık Programları ve İzleyicileri. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, (24):75-85

Ayrıntılar

Birincil Dil

Türkçe

Konular

-

Bölüm

Araştırma Makalesi

Yazarlar

Sıddıka Ersoy ^*
0000-0001-8094-8042
Türkiye

Sema Soysal Bu kişi benim
0000-0001-8822-0216
Türkiye

Mahmut Ateş
0000-0002-1470-2551
Türkiye

Şükran Özkahraman-koç
0000-0001-7286-6477
Türkiye

Yayımlanma Tarihi

8 Temmuz 2019

Gönderilme Tarihi

12 Nisan 2019

Kabul Tarihi

8 Temmuz 2019

Yayımlandığı Sayı

Yıl 2019 Cilt: 14 Sayı: 3

IZ

https://izlik.org/JA67WM45HW

Kaynak Göster

RIS / Bibtex

APA

Ersoy, S., Soysal, S., Ateş, M., & Özkahraman-koç, Ş. (2019). Televizyon, Sabah Programları ve Yaşlıdaki Yansımaları. Qualitative Studies, 14(3), 18-26. https://izlik.org/JA67WM45HW

AMA

1.Ersoy S, Soysal S, Ateş M, Özkahraman-koç Ş. Televizyon, Sabah Programları ve Yaşlıdaki Yansımaları. Qualitative Studies. 2019;14(3):18-26. https://izlik.org/JA67WM45HW

Chicago

Ersoy, Sıddıka, Sema Soysal, Mahmut Ateş, ve Şükran Özkahraman-koç. 2019. “Televizyon, Sabah Programları ve Yaşlıdaki Yansımaları”. Qualitative Studies 14 (3): 18-26. https://izlik.org/JA67WM45HW.

EndNote

Ersoy S, Soysal S, Ateş M, Özkahraman-koç Ş (01 Temmuz 2019) Televizyon, Sabah Programları ve Yaşlıdaki Yansımaları. Qualitative Studies 14 3 18–26.

IEEE

[1]S. Ersoy, S. Soysal, M. Ateş, ve Ş. Özkahraman-koç, “Televizyon, Sabah Programları ve Yaşlıdaki Yansımaları”, Qualitative Studies, c. 14, sy 3, ss. 18–26, Tem. 2019, [çevrimiçi]. Erişim adresi: https://izlik.org/JA67WM45HW

ISNAD

Ersoy, Sıddıka - Soysal, Sema - Ateş, Mahmut - Özkahraman-koç, Şükran. “Televizyon, Sabah Programları ve Yaşlıdaki Yansımaları”. Qualitative Studies 14/3 (01 Temmuz 2019): 18-26. https://izlik.org/JA67WM45HW.

JAMA

1.Ersoy S, Soysal S, Ateş M, Özkahraman-koç Ş. Televizyon, Sabah Programları ve Yaşlıdaki Yansımaları. Qualitative Studies. 2019;14:18–26.

MLA

Ersoy, Sıddıka, vd. “Televizyon, Sabah Programları ve Yaşlıdaki Yansımaları”. Qualitative Studies, c. 14, sy 3, Temmuz 2019, ss. 18-26, https://izlik.org/JA67WM45HW.

Vancouver

1.Sıddıka Ersoy, Sema Soysal, Mahmut Ateş, Şükran Özkahraman-koç. Televizyon, Sabah Programları ve Yaşlıdaki Yansımaları. Qualitative Studies [Internet]. 01 Temmuz 2019;14(3):18-26. Erişim adresi: https://izlik.org/JA67WM45HW