İBRAHİM ANLAŞMALARI’NIN ORTADOĞU BÖLGESEL BARIŞINA ETKİLERİ

2020 yılı son çeyreğinde İsrail, Birleşik Arap Emirlikleri, Bahreyn, Sudan ve Fas arasında İbrahim Anlaşmaları olarak da bilinen bir dizi anlaşma imzalanmıştır. Bu anlaşmalar, bazı kesimlerce Ortadoğu'daki siyasi ve ekonomik ilişkilerde bir dönüm noktası olarak kabul edilmekle birlikte bazı kesimlerce de tepkiyle karşılanmıştır. Bu makalede, İbrahim Anlaşmalarının arka planını, içeriğini ve sonuçlarını ele alarak bu anlaşmaların kime ne kazandırdığını, Ortadoğu’da yıllardır devam eden Arap-İsrail anlaşmazlığının çözümüne bir katkı sağlayıp sağlamayacağı, İsrail-Filistin sorununa etkileri, diğer Arap ülkelerinin bu gelişmeye katılıp katılmayacağı ve bu çerçevede bu anlaşmanın kapsamının genişleyerek bir barış ortamı yaratıp yaratmayacağı realist yaklaşımla incelenmiştir. Ortadoğu’da güç dengesinin değişimi ile bu anlaşmaların etkisinin azaldığı, yeni ittifakların oluştuğu, Filistin meselesine çözüm getirmediği, Arap-İsrail çatışmalarını nispeten azalttığı ancak beklenen genişleme ve katılımın olmadığı sonucuna varılmış, bunların nedenleri sıralanmıştır. Çin’in Ortadoğu güç denklemine ilave olmasının uzun vadede yaratacağı etkilerin araştırılmasının literatüre değerli katkılar sağlayacağı tespit edilmiştir. ABSTRACT In the last quarter of 2020, a series of agreements were signed between Israel, the United Arab Emirates, Bahrain, Sudan, and Morocco, known as the Abraham Accords. While some consider these agreements as a turning point in the political and economic relations in the Middle East, others have reacted with criticism. In this article, the background, content, and consequences of the Abraham Accords are examined from a realist approach, analyzing who benefited from these agreements, whether they contribute to the resolution of the Arab-Israeli conflict that has been ongoing for years in the Middle East, their impact on the Israel-Palestine issue, whether other Arab countries will join this development, and whether these agreements will create a peace environment by expanding their scope. It is concluded that with the changing balance of power in the Middle East, the impact of these agreements has decreased, new alliances have formed, and they have not resolved the Palestinian issue. While these agreements have relatively reduced Arab-Israeli conflicts, the expected expansion and participation have not materialized, and the reasons for this are listed. It is also determined that researching the long-term effects of China's addition to the Middle East power equation would be a valuable contribution to the literature.