Oral History Attitude Scale OHAS Validity and Reliability Study

Öz

The purpose of this study is to develop a valid and reliable Oral History Attitude Scale. The 25-item trial form created under the supervision of an expert opinion was applied to 714 elementary school third and fourth grade students, 345 female and 369 male students in Sakarya province. Then the obtained data were analyzed. As a result of the Explicit Factor Analysis AFA , a structure consisting of two dimensions, which are named "individual" and "social", and a total of 15 items have been found out. It has been determined that the model's goodness of fit indexes is quite high. Validation Factor Analysis also confirms AFA results. It was determined that the reliability coefficient of the scale was .76, the split-half half reliability was .74, the test-retest reliability coefficient was .91, and all the differences between the averages of the 27% upper and lower groups were significant. In the study, it was concluded that the scale can be perfectly used as a valid and reliable instrument in research to determine the attitudes of primary school students towards oral history.

Anahtar Kelimeler

• Primary School,Scale,Social Studies,History,Life Science,Oral History.

Kaynakça

1. Ablak, S. (2016). Social Sciences and History Teacher Candidates' Attitudes toward Oral History Studies. Efe, R., Koleva, I., Atasoy, E. & Cürebal, İ. (Eds.). Developments in Educational Sciences içinde (p. 386-394), Sofia: St. Kliment Ohridski University Press.
2. Akçalı, A. A. ve Aslan, E. (2012). Tarih öğretiminin iyileştirilmesi yolunda alternatif bir yöntem: Sözlü tarih, Kastamonu Eğitim Dergisi, 20 (2), 669-688.
3. Akbaba, B. ve Kılcan, B. (2012). Sözlü Tarih Çalışmalarına Yönelik Tutum Ölçeğinin Geliştirilmesi: Geçerlik ve Güvenirlik Çalışmaları. Pegem Eğitim ve Öğretim Dergisi, 2 (1), 1-10.
4. Alleman, J. & Brophy, J. (1994). Taking advantage of out of school opportunities for meaninful social studies learning. The Social Studies, 85(6), 262-267.
5. Arslan, Y. (2013). Sözlü Tarihin Ortaöğretim Öğrencileri Üzerindeki Yansımaları. Türk Tarih Eğitimi Dergisi, 2 (1), 1-29
6. Balcı, A. (2004). Sosyal Bilimlerde Araştırma: Yöntem, Teknik ve İlkeler. Ankara: Pegem A Yayınları.
7. Büyüköztürk, Ş. (2006). Sosyal Bilimler İçin Veri Analizi El Kitabı. Ankara: Pegem A Yayıncılık.
8. Demircioğlu, İ. H. (2010). Tarih Öğretiminde Öğrenci Merkezli Yaklaşımlar. Ankara: Anı Yayınları.

9. Doney, J., Parker, S. G. & Freathy, R. (2017). Enriching the historiography of Religious Education: Insights from oral life history. History of Education, 46(4), 436-458.
10. Doğan, Y. (2015). Okul dışı sosyal bilgiler öğretiminde sözlü tarih. A. Şimşek ve S. Kaymakçı (Ed), Okul Dışı Sosyal Bilgiler Öğretimi, Ankara: PegemA Yayınları.
11. Ekiz, D. (2009). Bilimsel Araştırma Yöntemleri, Ankara: Anı Yayıncılık.
12. Erkuş, A. (2009). Davranış Bilimleri İçin Bilimsel Araştırma Süreci. (İkinci Baskı). Ankara: Seçkin Yayıncılık.
13. Foran, A. (2008). An outside place for social studies. Canadian Social Studies, 41(1), 1- 9. http://files.eric.ed.gov/fulltext/EJ1073946.pdf adresinden 26.09.2017 tarihinde alınmıştır.
14. Gültekin, M. (2015). Çocuğun Yaşamından Dünyaya Açılan Pencere: Hayat Bilgisi Öğretim Programı. M. Gültekin, (Ed). Hayat Bilgisi Öğretimi, Ankara: Nobel Yayınları.
15. İncegül, S. (2010). Sosyal Bilgiler Dersinde Örnek Bir Sözlü Tarih Uygulaması. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. İstanbul: Marmara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
16. Jeong, J. (2004). Analysis of The Factors And The Roles of Hrd in Organizational Learning Styles As Identified By Key Informants At Selected Corporations In The Republic of Korea. Unpublished Doctoral Dissertation. Texas: Texas A & M University.
17. Kaplan, E. (2005). İlköğretim öğrencilerinin tarihsel düşünme becerilerinin sözlü tarih çalışmalarıyla geliştirilmesi. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. İstanbul: Marmara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
18. Kaya, M. (2013). Sosyal Bilgiler Dersinde Kullanılabilecek Bir Öğretim Yöntemi Olarak Sözlü Tarih: Amaç, İçerik, Uygulama. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. İstanbul: Marmara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
19. Kline, P. (1994). An easy guide to factor analysis. London: Routledge.
20. Kurtdede Fidan, N. (2015). Opinions of the classroom teachers about oral history method in social studies courses. Kastamonu Eğitim Dergisi, 25(1), 269-282.
21. Milli Eğitim Bakanlığı [MEB], (2017a). Sosyal Bilgiler Dersi Öğretim Programı, Ankara: Milli Eğitim Bakanlığı Yayınları.
22. Milli Eğitim Bakanlığı [MEB], (2017). Hayat Bilgisi Dersi Öğretim Programı, Ankara: Milli Eğitim Bakanlığı Yayınları.
23. Milli Eğitim Bakanlığı [MEB], (2005). İlköğretim Sosyal Bilgiler Öğretim Programı (4-5. Sınıflar). Ankara: Milli Eğitim Bakanlığı Yayınları.
24. Özdemir, M. (1998). Hayat Bilgisi Öğrenme ve Öğretme Etkinlikleri, Ankara: Pegem Yayınları.
25. Öztürk, C. (2006). Sosyal Bilgiler: Toplumsal yaşama disiplinlerarası bir bakış. C. Öztürk (Ed.), Hayat Bilgisi ve Sosyal Bilgiler öğretimi içinde (s. 21-50). Ankara: Pegem A Yayıncılık.
26. Öztürkmen, A. (1998). Sözlü tarihin yerel tarih araştırmalarına katkısı. Yerel Tarih, 1(1), 12-15.
27. Sağlam, H. İ. (2007). Öğretmenlerin ve öğrencilerin görüşleri ışığında sosyal bilgiler dersi içeriklerinin karşılaştırılması. E. Erginer (Ed.), XVI. Ulusal Eğitim Bilimleri Kongresi Bildiri Kitabı içinde (I. Cilt, s. 431- 436). Tokat: Gaziosmanpaşa Üniversitesi.
28. Sarı, İ. (2007). Sosyal Bilgiler Öğretiminde Sözlü Tarih Etkinliklerinin Öğrenci Başarı, Beceri ve Tutumlarına Etkisi. Yayımlanmamış Doktora Tezi. Ankara: Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
29. Somersan, S. (1998). Sözlü Tarih, araştırmacılık ve tarih yazımına katılım. S. Özbaran (Ed), Tarih Öğretimi ve Ders Kitapları Sempozyumu Bildiri Kitabı içinde (s.381-392). İzmir: Dokuz Eylül Yayınları.
30. Tabachnick, B. G. & Fidell, L. S. (2001). Using Multivariate Statistics (4th ed.). Needham Heights, MA: Allyn & Bacon.
31. Tan, M. (1997). Çocukluğun tarihi araştırmalarında sözlü tarih yaklaşımı ve sözlü tarihte bir çocuk. Birinci Ulusal Çocuk Kültürü Kongresi Bildirileri Kitabı içinde (ss. 31-56). Ankara: Ankara Üniversitesi Çocuk Kültürü Araştırma ve Uygulama Merkezi Yayınları.
32. Tekin, H. (1996). Eğitimde Ölçme ve Değerlendirme. 9. Baskı, Ankara: Yargı Yayınları.