Sri Lanka İç Savaşının Yapısal Nedenleri ve Uluslararası Müdahalelerin Sınırları

Sri Lanka İç Savaşı genellikle ya etnik gruplar arasındaki ‘nefretin patlaması’ olarak görülmekte ya da liberal barış inşasının başarısızlığıyla açıklanmaktadır. Bu makale ise savaşı, tarihsel süreçte oluşmuş bir yapısal şiddet düzeninin sonucu olarak ele almaktadır. Bu çalışmada yapısal şiddet, postkolonyal devlet inşası ve liberal/post-liberal barış literatürlerinden yararlanılarak kolonyal mirasın iç savaşın nedenlerini nasıl şekillendirdiği ve uluslararası müdahalelerin sınırlarını nasıl belirlediği araştırılmıştır. Çalışma, ilk olarak, kolonyal dönemdeki düzenlemelerin Sinhala-Budist hegemonyasını kurumsallaştıran ve Tamilleri dışlayan etnokratik bir devlet sistemi ortaya çıkardığını göstermektedir. İkinci olarak, Hindistan, Norveç ve Birleşmiş Milletler öncülüğündeki müdahalelerin ateşkeslere, seçimlere ve kurumsal düzenlemelere odaklandığını, ancak militarizasyonu, ekonomik eşitsizliği ve vatandaşlık rejimlerini büyük ölçüde değiştirmediğini ortaya koymaktadır. Sonuç olarak, uluslararası müdahalelerin iç savaşın altında yatan nedenleri dönüştürmekten çok bu yapıları sürdürme eğiliminde olduğu belirlenmiştir. Makale, barış inşasını değerlendirirken kısa vadeli çatışma yönetimi yerine devlet-toplum ilişkilerindeki uzun vadeli dönüşümlere odaklanmanın gerekliliğini savunmaktadır.

The Sri Lankan Civil War is often defined as an eruption of ‘ethnic hatred’ or explained through the failure of liberal peacebuilding. However, this article instead analyses the conflict as the outcome of a historically produced regime of structural violence. Utilizing the literatures on structural violence, postcolonial state-building and liberal/post-liberal peace, it asks how colonial legacies shaped the structural causes of the war and what limits they imposed on international interventions. First, this study indicates that colonial administrative, territorial and citizenship arrangements formed an ethnocratic state that institutionalized Sinhala-Buddhist hegemony and Tamil marginalization. Second, it demonstrates that Indian, Norwegian and United Nations-led interventions prioritized ceasefires, elections and institutional arrangements while leaving militarization, economic inequality and exclusionary citizenship regimes. Consequently, international interventions tended to stabilize, rather than transform, the underlying structures of violence. The article concludes by arguing for evaluations of peacebuilding that foreground long-term transformations in state-society relations instead of short-term conflict management.