Pakistan’da Türkçenin Yabancı Dil Olarak Öğretiminde Konuşma ve Yazma Becerilerinde Karşılaşılan Sorunlar

Günümüzde Türkiye haricinde dünyanın pek çok noktasında Türkçenin yabancı dil olarak öğretim faaliyeti çeşitli kurum ve kuruluşlar tarafından yürütülmektedir. Son dönemlerde Türkçeye olan ilgi dikkat çekici oranda artış göstermektedir. Artışın gözlemlendiği bölgelerden Güney Asya’da, ilginin en yüksek olduğu ülkelerden biri de Pakistan’dır. İkili ilişkilerimizin çok eskilere dayandığı, diplomatik, ekonomik, eğitim ve ticaret alanlarında da her geçen gün geliştiği Pakistan’da, Türkçenin yabancı dil olarak öğretimi çeşitli kurumlarca yapılmakta olup her yıl Türkçe öğrenen Pakistanlıların sayısı artmaktadır. 2017 yılından 2025 yılına kadar sadece Yunus Emre Enstitüsü Kültür Merkezlerinde 608 Pakistanlı Türkçe öğrenmiştir. Söz konusu kurumun, özel talepler üzerine birçok üniversite ve eğitim kurumu ile imzaladığı protokollerden de anlaşılacağı üzere Pakistan’da Türkçeye olan ilgi ve talep oldukça fazladır. Her ne kadar Türkçe ve Urduca dilleri cümle yapılarında bazı durumlar dışında benzer öge dizilimine sahip olsalar da Urdu dilinin söz varlığında ve yapısal özelliklerinde Fars-Arap dillerinin etkisinin fazla olması ile alfabesinde Arap ve Fars harflerini kullanması nedeniyle konuşma ve yazma becerilerinde bazı problemlerle karşılaşılmaktadır. Çalışmanın amacı, Pakistanlılar ile Türklerin ilişkilerinin çok eskilere dayanması ve derin mahiyete sahip olması sebebiyle Pakistan’daki yabancı dil olarak Türkçe öğretim faaliyetlerini ve dil öğretim sürecinde Pakistanlı dil öğrenenlerin konuşma ve yazma becerilerinde sık yaptıkları hatalar üzerine bir inceleme yapmaktır. Bu çerçevede, dil öğrenenlerin zorlandığı durumlar; ses ve şekil bilgisi bakımından yaptıkları hatalar, imla ve noktalama ile ilgili sorunlar ve biçim bilgisiyle ilgili sorunlar değerlendirilmiştir. Bulgular, Pakistan’da görev yapan öğreticilerin tespitleri ve görüşlerinden de faydalanılarak değerlendirilmiş; karşılaşılan sorunların çözümüne yönelik öneriler sunulmuştur.

Today, Turkish is taught as a foreign language in many parts of the world through various institutions and organizations outside of Türkiye. In recent years, interest in learning Turkish has increased significantly. One of the countries in South Asia where this interest is most visible is Pakistan. With long-standing bilateral relations and continuous development in diplomacy, economy, education, and trade, Turkish language instruction in Pakistan is carried out by various institutions, and the number of learners increases every year. Between 2017 and the period from January 2024 to July 2025, 411 Pakistanis learned Turkish at Yunus Emre Institute’s Culture Centers alone. The high level of interest and demand for Turkish in Pakistan is also evident in the cooperation protocols signed between the Institute and many universities or educational institutions upon request. Although Turkish and Urdu share similar word order in some cases, Urdu is heavily influenced by Persian and Arabic in terms of vocabulary and structure, and it uses a script based on Arabic and Persian alphabets. These differences create certain challenges in speaking and writing skills for Pakistani learners. This study aims to examine Turkish language teaching activities in Pakistan, considering the deep-rooted relationship between the two nations, and to analyze the common errors made by Pakistani learners in speaking and writing. The study evaluates learners' difficulties related to phonology, morphology, spelling, punctuation, and grammar. The findings are based on the observations and experiences of instructors working in Pakistan, and several recommendations are offered to help overcome the problems identified.