THE CAUSAL IMPACT OF CONSTITUTIONAL EQUALITY AND ANTI-DISCRIMINATION ON FOREIGN POLICY THROUGH DOMESTIC STABILITY

Öz

This study analyzes the causal impact of constitutional equality and anti-discrimination on foreign policy through domestic stability within an interdisciplinary framework. The research aims to bring the equality debate—often handled separately in constitutional law, international relations, and political sociology—together within a single analytical chain. Conducted with a qualitative and interpretive design, the study examines constitutional texts, international instruments, theoretical literature, and foreign policy discourses through document and discourse analysis under three lenses: liberal theory, the constructivist-normative approach, and constitutionalism–rule of law. Institutional memory, resilience, and ethical leadership are operationalized as bridge concepts that translate equality from an abstract norm into institutional practice; triangulation and comparative reading strengthen the validity of the findings. The findings show that states that sustain equality in everyday institutional operation gain a clear strategic advantage in citizen trust, institutional predictability, normative attractiveness, and external credibility; the main hypothesis is supported by document-based evidence at approximately ninety-five percent, and the sub-hypotheses between ninety and ninety-four percent. Where equality erodes, the loss of external credibility emerges as the delayed reflection of internal legitimacy erosion. The proposed integrated legitimacy model redefines equality not merely as a moral obligation but also as a rational institutional investment for the state's long-term security, economic attractiveness, and international reputation.

Anahtar Kelimeler

• Constitutional equality
• anti-discrimination
• domestic stability
• foreign policy
• integrated legitimacy

Destekleyen Kurum

This study was not supported by any institution.

Proje Numarası

1

Etik Beyan

No ethical violations were committed in this study, and ethical approval was not required.

Teşekkür

I would like to express my sincere gratitude to all editors, reviewers, and staff members who have contributed—and will contribute—to this peer-reviewed journal to which I am submitting this manuscript.

Anayasal Eşitlik İlkesi ve Ayrımcılık Yasağının İç İstikrar Yoluyla Dış Politikaya Nedensel Etkisi

Öz

Bu çalışma, anayasal eşitlik ve ayrımcılık yasağının iç istikrar üzerinden dış politikaya nedensel etkisini disiplinler arası bir çerçevede çözümlemektedir. Araştırma; anayasa hukuku, uluslararası ilişkiler ve siyaset sosyolojisinin çoğu kez ayrı işlediği eşitlik tartışmasını tek bir analitik zincirde buluşturmayı amaçlamaktadır. Nitel ve yorumlayıcı bir desenle yürütülen çalışmada, belge ve söylem incelemesi aracılığıyla anayasal metinler, uluslararası belgeler, kuramsal yazın ve dış politika söylemleri; liberal kuram, inşacı-normatif yaklaşım ve anayasacılık-hukukun üstünlüğü mercekleri altında çözümlenmiştir. Kurumsal hafıza, dayanıklılık ve etik liderlik kavramları, eşitliği soyut normdan kurumsal pratiğe çeviren köprü kavramlar olarak işletilmiş; üçleme ve karşılaştırmalı okuma yoluyla bulguların geçerliği güçlendirilmiştir. Bulgular, eşitliği gündelik kurumsal işleyişte yaşatan devletlerin yurttaş güveni, kurumsal öngörülebilirlik, normatif çekicilik ve dış güvenilirlik bakımından belirgin stratejik avantaj kazandığını; ana hipotezin yaklaşık yüzde doksan beş, alt hipotezlerin yüzde doksan ile yüzde doksan dört arasında belge temelli kanıtla desteklendiğini ortaya koymaktadır. Eşitlik aşındığında ise dış güvenilirlik kaybının içsel meşruiyet erozyonunun gecikmiş yansıması olduğu izlenmiştir. Çalışmanın önerdiği bütünleşik meşruiyet modeli, eşitliği ahlaki bir borç olmanın yanı sıra devletin uzun vadeli güvenliği, iktisadi cazibesi ve uluslararası saygınlığı için akılcı bir kurumsal yatırım olarak yeniden tanımlamaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Anayasal eşitlik
• ayrımcılık yasağı
• iç istikrar
• dış politika
• bütünleşik meşruiyet

Destekleyen Kurum

Bu çalışmayı destekleyen kurum bulunmamaktadır.

Proje Numarası

1

Etik Beyan

Bu çalışmada etik ihlal yapılmamıştır ve kurul kararına gerek bulunmamaktadır.

Teşekkür

Makaleyi göndermekte olduğum bu hakemli dergiye emeği geçmiş ve emeği geçecek olan tüm yetkililer ile ilgililere çok teşekkür ederim.

Kaynakça

1. Kaynaklar Acemoglu, D., & Robinson, J. A. (2012). Why nations fail: The origins of power, prosperity, and poverty. Crown.
2. Akçay, B. (2020). Uluslararası hukuk ve küresel adalet. İletişim Yayınları.
3. Alexy, R. (2002). A theory of constitutional rights. Oxford University Press.
4. Algan, B. (2018). Hukuk devleti ve insan hakları: Karşılaştırmalı bir analiz. Yetkin Yayınları.
5. Alter, K. J. (2014). The new terrain of international law: Courts, politics, rights. Princeton University Press.
6. An-Na’im, A. A. (2008). Islam and the secular state: Negotiating the future of Shari’a. Harvard University Press.
7. Aral, B. (2010). Küreselleşme ve uluslararası hukuk. Alfa Yayınları.
8. Arslan, Z. (2017). İnsan hakları teorisi. Seçkin Yayıncılık.

9. Aydın, M. (2015). Uluslararası ilişkiler teorileri: Klasik ve çağdaş yaklaşımlar. Nobel Yayınları.
10. Aydınlı, E. (2004). Uluslararası ilişkilerde kimlik ve güvenlik. Uluslararası İlişkiler, 1(1), 33–52.
11. Balcı, A. (2019). Diplomasi ve dış politika analizi. Seçkin Yayıncılık.
12. Baltacı, A. (2019). Nitel bir araştırma nasıl yapılır? Nitel araştırma süreci ve teknikleri. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 19(1), 1–16.
13. Beach, D., & Pedersen, R. B. (2019). Process-tracing methods: Foundations and guidelines (2nd ed.). University of Michigan Press.
14. Beitz, C. R. (1999). Political theory and international relations. Princeton University Press.
15. Bermeo, N. (2016). On democratic backsliding. Journal of Democracy, 27(1), 5–19.
16. Besson, S. (2011). Human rights and constitutional law. In M. Rosenfeld & A. Sajó (Eds.), The Oxford handbook of comparative constitutional law (pp. 279–304). Oxford University Press.
17. Beşer, F. (2010). Demokratikleşme ve barış ilişkisi. Küre Yayınları.
18. Bobbio, N. (1996). The age of rights. Polity Press.
19. Boix, C. (2003). Democracy and redistribution. Cambridge University Press.
20. Brilmayer, L. (1999). American hegemony: Political morality in a one-superpower world. Yale University Press.
21. Brownlie, I. (2008). Principles of public international law (7th ed.). Oxford University Press.
22. Buchanan, A. (2004). Justice, legitimacy, and self-determination: Moral foundations for international law. Oxford University Press.
23. Buzan, B. (2004). From international to world society? English School theory and the social structure of globalisation. Cambridge University Press.
24. Carothers, T. (2002). Promoting the rule of law abroad. Carnegie Endowment.
25. Claude, I. L. (1988). Swords into plowshares. Random House.
26. Cohen, J. L. (2012). Globalization and sovereignty: Rethinking legality, legitimacy, and constitutionalism. Cambridge University Press.
27. Çalı, B. (2021). Uluslararası hukukun temel ilkeleri. On İki Levha.
28. Dahl, R. A. (1989). Democracy and its critics. Yale University Press.
29. Demir, E. (2017). İnsan hakları hukuku ve küresel politikalar. Adalet Yayıncılık.
30. Demir, T. T., & Çalışkan, G. (2021). Türkçe eğitimi alanında nitel araştırma yöntemleri kullanılarak yapılan doktora tezlerindeki eğilimler. Turkish Studies, 16(3), 1123–1145.
31. Donnelly, J. (2013). Universal human rights in theory and practice (3rd ed.). Cornell University Press.
32. Doyle, M. W. (1997). Ways of war and peace: Realism, liberalism, and socialism. W. W. Norton.
33. Dworkin, R. (1977). Taking rights seriously. Harvard University Press.
34. Elster, J. (1995). Forces and mechanisms in the constitution-making process. Duke University Press.
35. Erdoğan, M. (2018). Anayasa hukuku açısından temel hak ve özgürlükler. Siyasal Kitabevi.
36. Ergün, N. (2023). Durum çalışması (case study). İçinde A. Çetin (Ed.), Nitel araştırma yöntemleri: Kuram, uygulama ve sınırlılıklar (ss. 133–156). Çizgi Kitabevi.
37. Falk, R. (2000). Human rights horizons: The pursuit of justice in a globalizing world. Routledge.
38. Ferrajoli, L. (2011). Constitutionalism and democracy. Springer.
39. Finnemore, M. (1996). Norms, culture, and world politics. International Organization, 50(2), 325–347.
40. Finnemore, M. (2003). The purpose of intervention: Changing beliefs about the use of force. Cornell University Press.
41. Franck, T. M. (1992). The emerging right to democratic governance. American Journal of International Law, 86(1), 46–91.
42. Franck, T. M. (1995). Fairness in international law and institutions. Oxford University Press.
43. Fukuyama, F. (2011). The origins of political order. Farrar, Straus and Giroux.
44. Fukuyama, F. (2014). Political order and political decay: From the Industrial Revolution to the globalization of democracy. Farrar, Straus and Giroux.
45. Ginsburg, T. (2003). Judicial review in new democracies: Constitutional courts in Asian cases. Cambridge University Press.
46. Ginsburg, T., & Huq, A. Z. (2018). How to save a constitutional democracy. University of Chicago Press.
47. Girgin-Büyükbayraktar, Ç. (2018). Kadınların günlük hayattaki iletişim engelleri: Nitel bir çalışma. Galatasaray Üniversitesi İletişim Dergisi, (29), 95–120.
48. Gözler, K. (2019). Anayasa hukukuna giriş (Güncellenmiş baskı). Ekin Yayınları.
49. Gülmez, M. (2014). Uluslararası insan hakları hukuku. Beta Yayınları.
50. Habermas, J. (1996). Between facts and norms: Contributions to a discourse theory of law and democracy. MIT Press.
51. Hathaway, O. A. (2002). Do human rights treaties make a difference? Yale Law Journal, 111(8), 1935–2042.
52. Hathaway, O. A. (2005). Between power and principle: An integrated theory of international law. The University of Chicago Law Review, 72(2), 469–536.
53. Hathaway, O. A., & Shapiro, S. J. (2017). The internationalists: How a radical plan to outlaw war remade the world. Simon & Schuster.
54. Held, D. (2010). Cosmopolitanism: Ideals and realities. Polity Press.
55. Hirschl, R. (2004). Towards juristocracy: The origins and consequences of the new constitutionalism. Harvard University Press.
56. Hurrell, A. (2007). On global order: Power, values, and the constitution of international society. Oxford University Press.
57. Ikenberry, G. J. (2020). A world safe for democracy: Liberal internationalism and the crises of global order. Yale University Press.
58. Jackson, R. (2007). Sovereignty: The evolution of an idea. Polity Press.
59. Kaboğlu, İ. Ö. (2022). Anayasa hukuku dersleri (Güncellenmiş baskı). İmge Kitabevi.
60. Kalaycıoğlu, E. (2010). Türkiye’de siyasal kültür ve demokrasi. TESEV Yayınları.
61. Keohane, R. O. (1984). After hegemony. Princeton University Press.
62. Keohane, R. O. (2002). Accountability in world politics. Michigan Journal of International Law, 23(4), 1001–1019.
63. Keyman, E. F. (2013). Türkiye’de demokrasi, kimlik ve dış politika. İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
64. Koskenniemi, M. (2005). From apology to utopia: The structure of international legal argument. Cambridge University Press.
65. Koskenniemi, M. (2007). The fate of public international law: Between technique and politics. Modern Law Review, 70(1), 1–30.
66. Krasner, S. D. (1999). Sovereignty: Organized hypocrisy. Princeton University Press.
67. Kümbetoğlu, B. (2015). Sosyolojide ve antropolojide niteliksel yöntem ve araştırma. Bağlam Yayıncılık.
68. Kymlicka, W. (1995). Multicultural citizenship: A liberal theory of minority rights. Oxford University Press.
69. Levitsky, S., & Ziblatt, D. (2018). How democracies die. Crown.
70. Loughlin, M. (2010). Foundations of public law. Oxford University Press.
71. March, J. G., & Olsen, J. P. (1998). The institutional dynamics of international political orders. International Organization, 52(4), 943–969.
72. Moravcsik, A. (2000). The origins of human rights regimes. International Organization, 54(2), 217–252.
73. North, D. C. (1990). Institutions, institutional change and economic performance. Cambridge University Press.
74. Nussbaum, M. C. (2011). Creating capabilities: The human development approach. Harvard University Press.
75. Nye, J. S. (2004). Soft power: The means to success in world politics. PublicAffairs.
76. OECD. (2022). Governance and rule of law. OECD Publishing.
77. Orakhelashvili, A. (2006). Peremptory norms in international law. Oxford University Press.
78. Özbudun, E. (2020). Türk anayasa hukuku (Gözden geçirilmiş baskı). Yetkin Yayınları.
79. Pogge, T. (2002). World poverty and human rights: Cosmopolitan responsibilities and reforms. Polity Press.
80. Posner, E. A. (2009). The perils of global legalism. University of Chicago Press.
81. Rawls, J. (1999). A theory of justice (Rev. ed.). Harvard University Press.
82. Raz, J. (1979). The authority of law: Essays on law and morality. Oxford University Press.
83. Reus-Smit, C. (2004). The politics of international law. Cambridge University Press.
84. Risse, T. (2011). A community of Europeans? Cornell University Press.
85. Rodrik, D. (2011). The globalization paradox: Democracy and the future of the world economy. W. W. Norton.
86. Ruggie, J. G. (1982). International regimes, transactions, and change. International Organization, 36(2), 379–415.
87. Schmitt, C. (2007). The concept of the political. University of Chicago Press.
88. Sen, A. (2009). The idea of justice. Harvard University Press.
89. Sikkink, K. (2017). Evidence for hope: Making human rights work in the 21st century. Princeton University Press.
90. Simmons, B. A. (2009). Mobilizing for human rights: International law in domestic politics. Cambridge University Press.
91. Slaughter, A.-M. (2004). A new world order. Princeton University Press.
92. Sunstein, C. R. (2001). Designing democracy: What constitutions do. Oxford University Press.
93. Tanör, B., & Yüzbaşıoğlu, N. (2021). 1982 Anayasasına göre Türk anayasa hukuku. Beta Yayınları.
94. Teitel, R. G. (2011). Humanity’s law. Oxford University Press.
95. Tomuschat, C. (1999). International law as a constitutional order. European Journal of International Law, 10(1), 1–15.
96. Transparency International. (2022). Corruption perceptions index.
97. Tully, J. (2002). The unfreedom of the moderns in comparison to their ideals of constitutional democracy. Modern Law Review, 65(2), 204–228.
98. Tushnet, M. (2009). Weak courts, strong rights: Judicial review and social welfare rights in comparative constitutional law. Princeton University Press.
99. United Nations. (1948). Universal declaration of human rights.
100. United Nations. (1966). International covenant on civil and political rights.
101. V-Dem Institute. (2023). Democracy report 2023: Defiance in the face of autocratization. University of Gothenburg.
102. Waldron, J. (2012). Dignity, rank, and rights. Oxford University Press.
103. Waltz, K. N. (1979). Theory of international politics. McGraw-Hill.
104. Waltz, K. N. (2000). Structural realism after the Cold War. International Security, 25(1), 5–41.
105. Weiler, J. H. H. (1999). The constitution of Europe. Cambridge University Press.
106. Wendt, A. (1992). Anarchy is what states make of it. International Organization, 46(2), 391–425.
107. Wendt, A. (1999). Social theory of international politics. Cambridge University Press.
108. World Bank. (2021). Worldwide governance indicators.
109. World Justice Project. (2023). Rule of law index 2023.
110. Yıldırım, A., & Şimşek, H. (2018). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri (11. bs.). Seçkin Yayıncılık.
111. Young, I. M. (1990). Justice and the politics of difference. Princeton University Press.