SUÇUN ROMANTİZASYONU: MEDYA, POPÜLER KÜLTÜR VE SERİ KATİL FİGÜRÜ

Suç anlatıları, dijital platformlar ve popüler kültür içinde yalnızca bilgi aktaran içerikler değil, fail ile kurban arasındaki görünürlük dengesini yeniden düzenleyen kültürel metinlerdir. Bu çalışma, seri katil figürünün çağdaş ekran anlatılarında hangi temsil stratejileriyle estetikleştirildiğini, psikolojik olarak derinleştirildiğini ve kimi zaman anlaşılabilir ya da karizmatik bir karaktere dönüştürüldüğünü incelemektedir. Araştırma, yönlendirilmiş nitel içerik analizi ve karşılaştırmalı medya metni çözümlemesine dayanmaktadır. Amaçlı ölçüt örnekleme yoluyla Dexter ve You dizilerinin ilk sezonları ile Dahmer – Monster: The Jeffrey Dahmer Story adlı sınırlı dizi seçilmiş, toplam 32 bölüm anlatısal odaklanma, psikolojik derinleştirme, şiddetin estetikleştirilmesi, failin ahlaki konumlandırılması, kurban görünürlüğü ve türsel çerçeve kategorileri doğrultusunda değerlendirilmiştir. Bulgular, üç yapımın da izleyiciyi failin dünyasına yaklaştırdığını, ancak bunu farklı anlatı rejimleriyle gerçekleştirdiğini göstermektedir. Dexter, etik kod ve anti-kahraman yapısı aracılığıyla failin şiddetini seçici bir adalet söylemi içinde filtrelemekte; You, iç ses ve romantik hitap yoluyla takip, denetim ve şiddeti öznel bir sevgi anlatısına çevirmekte; Dahmer ise gerçek suça dayalı olmanın etik yükü içinde fail merkezli bakışla kurban ve topluluk perspektifleri arasında daha çatışmalı bir yapı kurmaktadır. Ortak sonuç, failin biyografisi, sesi ve psikolojisi ayrıntılandıkça kurbanın yaşamının anlatısal işlev düzeyine indirgenebilmesidir. Çalışmanın özgün katkısı, kurmaca anti-kahraman, romantik suç anlatısı ve gerçek suç dramatizasyonunu aynı kodlama çerçevesinde karşılaştırarak romantizasyonun tek bir estetik teknikten değil, anlatısal yakınlık, ahlaki gerekçelendirme ve görünürlük eşitsizliğinin birleşiminden doğduğunu ortaya koymasıdır.

Crime narratives on digital platforms and in popular culture do more than transmit information; they reorganize the visibility relationship between perpetrators and victims. This article examines the representational strategies through which the serial killer is aestheticized, psychologically deepened, and at times rendered intelligible or charismatic in contemporary screen narratives. The study employs directed qualitative content analysis and comparative media-text analysis. Through criterion-based purposive sampling, the first seasons of Dexter and You and the limited series Dahmer – Monster: The Jeffrey Dahmer Story were selected. A total of 32 episodes were examined through six analytical categories: narrative focalization, psychological deepening, aestheticization of violence, moral positioning of the perpetrator, victim visibility, and genre framing. The findings show that all three productions draw viewers toward the perpetrator’s world, although they do so through different narrative regimes. Dexter filters violence through an ethical code and antihero structure; You transforms stalking, control, and violence into a subjective discourse of love through voice-over and romantic address; and Dahmer constructs a more conflictual arrangement between perpetrator-centered vision and victim- and community-oriented perspectives under the ethical burden of dramatizing real crime. Across the corpus, the detailed circulation of the perpetrator’s biography, voice, and psychology can reduce the victim’s life to a narrative function. The article contributes to the literature by comparing fictional antihero drama, romanticized crime narration, and true-crime dramatization within a single coding framework and by demonstrating that romanticization emerges not from one aesthetic device but from the intersection of narrative proximity, moral justification, and unequal visibility.