TÜRKİYE’NİN KRİTİK ALTYAPI GÜVENLİĞİ BAĞLAMINDA SİBER CAYDIRICILIK STRATEJİLERİ

The primary objective of this study is to analyze Türkiye’s cyber deterrence capacity within the context of critical infrastructure security from a multidimensional perspective, guided by theoretical approaches and national policy documents. Accelerated digitalization and the subsequent increase in digital dependency across critical sectors—such as energy, finance, transportation, healthcare, and telecommunications—have significantly elevated the strategic importance of cyber threats within the national security architecture. In this regard, the study evaluates the fundamental models established in international cyber deterrence literature (deterrence by punishment, deterrence by denial, and normative deterrence) within the framework of Türkiye’s unique circumstances. Document analysis was employed as the research methodology. Türkiye’s national cybersecurity strategy documents, the Cybersecurity Law, and its institutional structures (USOM, SOME, and the Presidency of Cybersecurity) were systematically examined. The findings demonstrate that Türkiye has substantially enhanced its cyber defense capabilities through institutional frameworks, the development of domestic technical capacity, and centralized coordination, operating under a "denial-oriented hybrid deterrence" model.

Bu çalışmanın temel amacı, Türkiye’nin kritik altyapı güvenliği bağlamındaki siber caydırıcılık kapasitesini kuramsal yaklaşımlar ve ulusal politika belgeleri ışığında çok boyutlu bir perspektiften analiz etmektir. Dijitalleşme süreçlerinin hızlanmasıyla birlikte enerji, finans, ulaştırma, sağlık ve telekomünikasyon gibi kritik sektörlerde artan dijital bağımlılık, siber tehditlerin ulusal güvenlik mimarisindeki stratejik önemini büyük ölçüde artırmıştır. Çalışma, bu bağlamda uluslararası siber caydırıcılık literatüründeki temel modelleri (ceza, reddetme ve normatif caydırıcılık) Türkiye’nin özgün koşulları çerçevesinde değerlendirmektedir. Yöntem olarak doküman analizi kullanılmıştır. Türkiye’nin ulusal siber güvenlik strateji belgeleri, Siber Güvenlik Kanunu ve kurumsal yapılanmaları (USOM, SOME ve Siber Güvenlik Başkanlığı) sistematik biçimde incelenmiştir. Elde edilen bulgular, Türkiye’nin "reddetme ağırlıklı hibrit caydırıcılık" modeli çerçevesinde, kurumsal düzenlemeler, yerli teknik kapasite gelişimi ve merkezi koordinasyon aracılığıyla siber savunma kapasitesini önemli ölçüde güçlendirdiğini göstermektedir.