Applicability of Norm Personnel as Human Resource Planning in the Private Sector

Öz

Norm staff work is one of the basic human resources management practices aimed at reflecting employee performance to the organization in the most efficient way in enterprises. Since human resources management has a more dynamic structure in the private sector compared to the public sector, norm staff planning is developing faster in the private sector. Norm kadro application, which is one of the important tools of human resources planning, plays a critical role in terms of conducting correct recruitment processes. Accurate determination of competencies, job descriptions, performance criteria and other qualifications related to the position in the recruitment process increases the effectiveness of norm kadro planning. Within the scope of the research, we focused on the norm staff numbers for accounting, finance, marketing and sales, e-commerce, administrative affairs and foreign trade units in the retail, textile and decoration/furniture sectors. In addition, the participants' opinions on the norm staff application were evaluatedin the scope of the research, we focused on the norm staff numbers for accounting, finance, marketing and sales, e-commerce, administrative affairs and foreign trade units in the private sector.

Anahtar Kelimeler

• Human Resource Management
• Human Resource Planning
• Business Analysis
• Norm Staff
• Private Sector

İnsan Kaynağı Planlaması Olarak Norm Kadronun Özel Sektörde Uygulanabilirliği

Öz

Norm kadro çalışmaları, işletmelerde çalışan performansının en verimli şekilde örgüte yansıtılmasını amaçlayan temel insan kaynakları yönetimi uygulamalarından biridir. İnsan kaynakları yönetimi, kamu sektörüne kıyasla özel sektörde daha dinamik bir yapıya sahip olduğun dan, norm kadro planlaması özel sektörde daha hızlı gelişim göstermektedir. İnsan kaynakları planlamasının önemli araçlarından biri olan norm kadro uygulaması, doğru işe alım süreçlerinin yürütülmesi açısından kritik bir rol oynamaktadır. İşe alım sürecinde yetkinliklerin, görev tanımlarının, performans ölçütlerinin ve pozisyonla ilgili diğer niteliklerin doğru şekilde belirlenmesi, norm kadro planlamasının etkinliğini artırmaktadır. Araştırma kapsamında perakende, tekstil ve dekorasyon/mobilya sektörlerinde muhasebe, finans, pazarlama ve satış, e-ticaret, idari işler ve dış ticaret birimlerine ilişkin norm kadro sayılarına odaklanılmıştır. Ayrıca katılımcıların norm kadro uygulamasına ilişkin görüşleri değerlendirilmiştir. Buna ek olarak, norm kadro uygulamasının gerekli görülmesi hâlinde özel sektörde farklı iş kollarından dış kaynak desteği alınıp alınmadığı da araştırılmıştır.

Anahtar Kelimeler

• İnsan Kaynakları Yönetimi
• İnsan Kaynakları Planlaması
• İş Analizi
• Norm Kadro
• Özel Sektör

Kaynakça

1. Acar, A. C. (2015), İnsan kaynakları planlaması ve işgören seçimi. Ö. Sadullah (Ed.), İnsan Kaynakları Yönetimi içinde (ss. 87-162). Beta Yayınları.
2. Akçakaya, M. (2010). İnsan kaynakları yönetimi, insan kaynakları planlaması, norm kadro. Adalet Yayınevi.
3. Ataay, İ. D. (2015). İş değerleme. Ö. Sadullah (Ed.), İnsan Kaynakları Yönetimi içinde (ss. 301-349). Beta Yayınları.
4. Aytaç, S. (2005). Çalışma yaşamında kariyer yönetimi planlaması gelişimi ve sorunları. Ezgi Kitabevi.
5. Bayraktaroğlu, S. (2003). İnsan kaynakları yönetimi, Sakarya Kitabevi.
6. Bilgin, K. U. ve Aytürk, N. (2003). Türkiye’de kamu kuruluşlarında norm kadro. Türk İdare Dergisi, 438, 157-179.
7. Bingöl, D. (2019). İnsan kaynakları yönetimi (11. Baskı). Beta Yayınları.
8. Bozkurt, Ö. ve Ergun, T. (1998). Kamu yönetimi sözlüğü. TODAİE.

9. Canman, D. (1995). Çağdaş personel yönetimi. TODAİE.
10. Davidson, M. C. G.,-McPhail, R.-Shane, B., (2010). Hospitality HRM: Past, present and the future. International Journal of Contemporary Hospitality Management, 23(4), ss. 498-516.
11. Demirkan, H. (2003). Kamuda insan kaynakları planlaması ve norm kadro çalışmalarına ilişkin bir değerlendirme. Siyasal Vakfı Bülteni, 9(14), ss. 15-18.
12. Dündar, G. (2015). Kariyer geliştirme. Ö. Sadullah (Ed.), İnsan Kaynakları Yönetimi içinde (ss. 267-299). Beta Yayınları.
13. Geylan, R. (1992). Personel yönetimi. MET Basım-Yayım.
14. Geylan, R., Bilgin, L., Taşçı, D., Kağnıcıoğlu, D., Benligiray, S. ve Tonus, H. Z. (2007). İnsan kaynakları yönetimi. AÖF Yayınları.
15. Gürbüz, S. (2017). İnsan kaynakları yönetimi teori, araştırma ve uygulama. Seçkin Yayıncılık.
16. Kalkandelen, H. (1997). Örgütlerde yeniden yapılanma ve norm kadro (2. Baskı). Anı Yayıncılık.
17. Koç, H. ve Topaloğlu, M. (2012). İşletmeciler için yönetim bilimi (2. Baskı). Seçkin Yayınları.
18. Öge, S. (2016). İnsan kaynakları yönetimi. (8. Baskı). Eğitim.
19. Özçelik, A. O. (2015). Eğitim ve geliştirme. Ö. Sadullah (Ed.), İnsan Kaynakları Yönetimi içinde (ss. 163-210). İstanbul, Beta Yayınları.
20. Sabuncuoğlu, Z. (2018), İnsan kaynakları yönetimi (9. Baskı). Aktüel Yayınları.
21. Sadullah, Ö. (2015). İnsan kaynakları yönetimine giriş: insan kaynakları yönetiminin tanımı, önemi ve çevresel faktörler. Ö. Sadullah (Ed.), İnsan Kaynakları Yönetimi içinde (ss. 1-47). Beta Yayınları.
22. Storey, J. (1992). New perspectives on human resource management. Routhledge.
23. Şen, M. L. (1995). Liyakat ilkesi ve türk personel sistemindeki uygulaması. Amme İdaresi Dergisi, 28(1), 77-92.
24. Tortop, N., Aykaç, B., Yayman, H. ve Özer, M. A. (2010). İnsan kaynakları yönetimi (4. Baskı) Nobel.
25. Uyargil, C. (2015). Performans değerlendirme. Ö. Sadullah (Ed.), İnsan Kaynakları Yönetimi içinde (ss. 211-266). Beta Yayınları.
26. Yüksel, Ö. (1997). İnsan kaynakları yönetimi. Volkan Matbaacılık.