Bedensel Zekâ ile Drama Arasındaki İlişki

Öz

Her bireyin özel, biricik olduğu günümüzde öğrenme, algılama biçimlerinin de farklı olduğunu söylemek mümkündür. Çalışmanın amacı, Gardner’ın tanımladığı zeka türlerinden biri olan bedensel zekâ ile drama arasındaki ilişkiyi ortaya koyarak dramanın bedensel zekanın gelişimindeki rolünü araştırmaktır. Bedensel zekâ ile dramanın birlikte ele alındığı çalışmalara literatürde çok fazla yer verilmediği görülmektedir. Çalışmada öncelikle drama tanımlanmış, ardından bedensel zeka ile ilgili bilgilere yer verilmiştir. Bedensel zeka tanımlanırken yapılan çalışmalardan da destek alınıp drama ile ilişkilendirilerek açıklamaya çalışılmıştır. Yapılan bu çalışmada drama ile bedensel zeka arasında güçlü bir bağ olduğu ve birbirini desteklediği, bu nedenle dramanın eğitim programlarında daha fazla yer alması gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.

Anahtar Kelimeler

• Drama
• bedensel zeka
• çoklu zeka

The Relationship Between Physical Intelligence and Drama

Öz

It is possible to say that the ways of learning and perception are different, as each individual is unique. The aim of the study is to investigate the role of drama in the development of bodily intelligence by revealing the relationship between bodily intelligence and drama, one of the types of intelligence defined by Gardner. It has been observed that the studies dealing with physical intelligence and drama are not included in the literature. In the study, first of all, the drama was defined and then information about physical intelligence was included. While trying to define physical intelligence, it was tried to explain by getting support from studies and associating it with drama. In this study, it was concluded that there is a strong connection between drama and physical intelligence and it supports each other, therefore drama should be included more in education programs.

Anahtar Kelimeler

• physical intelligence
• multiple intelligence
• Drama
• Drama

Kaynakça

1. Aldemir, G. Y. (2010). Drama ve dans eğitiminin 10-14 yaş çocuklarda motor özelliklerin gelişimine etkisinin incelenmesi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Marmara Üniversitesi, İstanbul.
2. Aykaç, M., Aykaç, N., Sarıkaya, H. S. (2018), Öğrenme-öğretme sürecinde yaratıcı drama ve çoklu zekâ ilişkisinin değerlendirilmesi, 3. Uluslararası Felsefe, Eğitim, Sanat ve Bilim Tarihi Sempozyumu, Giresun.
3. Başaran, B. I. (2004). Etkili öğrenme ve çoklu zekâ kuramı. Bir İnceleme. Ege Eğitim Dergisi (5): 7-15.
4. Bümen, T.N. (2005). Okulda çoklu zeka kuramı. Ankara: Pegem Yayıncılık.
5. Çalışkan, N ve Karadağ, E. (2014). Eğitimde drama teorik temelleri ve uygulama örnekleri. Ankara: Anı Yayıncılık.
6. Gönen, M., Dalkılıç, N. U. (2003). Çocuk eğitimde drama. İstanbul: Epsilon Yayıncılık.
7. Ütkür, N. (2012). Yaratıcı drama yönteminin hayat bilgisi derslerinde kullanılmasının öğrencilerin başarı ve tutumlarına etkisinin incelenmesi. (Yüksek lisans tezi) İstanbul Üniversitesi. İstanbul.
8. Özcan, D. Başbay, A. Erdem, E. (2006). Eğitimde çoklu zeka kuram ve uygulama. Ankara: Pegem Yayıncılık.

9. Özkan, H.H. (2008). Çoklu zekâ kuramı ve eğitim programı öğeleri ilişkisi. e-Journal of New World Sciences Academy. 3(2), 332-344.
10. Pekdemir, Z. D. Akyol, A.K. (2015). Eğitim ve Bilim, Cilt 40(182), 143-158
11. San, İ. (1996). Yaratıcı eğitim için gerekli yenilikler: bir sanat eğitimi bilimci gözüyle eğitimimize bakışlar. İstanbul: Kültür Koleji Eğitim Vakfı Yayınları.
12. San. İ. (1998) Türkiye'de yaratıcı drama çalışmalarının dünü bugünü. II. Ulusal çocuk kültürü kongresi. Ankara: Ankara Üniversitesi.
13. Soytürk, M. (2007). 9-11 yaş grubu çocukların temel hareket becerilerinin örüntüleşmesinde yaratıcı dramanın etkisi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Celal Bayar Üniversitesi. Manisa.
14. Temur, Ö. D. (2013). Öğrenme öğretmen kuram ve yaklaşımları. Ankara: Pegem Akademi.
15. Üstündağ, T. (2004). Yaratıcı drama öğretmenimin günlüğü. Ankara: Pegem Yayıncılık.
16. Wee, S. J. (2009). A case study of drama education curriculum for young children in early childhood programs. Journal of Research in Childhood Education, 23(4), 489-501.