An Investigation of the Relationship Between Digital Game Addiction and Daily Physical Activity Competence in University Students

Öz

Aim: This study aims to examine the relationship between digital game addiction and physical activity proficiency among university students. Method: The study was conducted with 404 students enrolled in the Faculties of Sport Sciences at Ağrı İbrahim Çeçen University, Ardahan University, Iğdır University, and Kars Kafkas University, located in the Eastern Anatolia region of Turkey. Data were collected using a random sampling method through both face-to-face and online surveys. The “Digital Game Addiction Scale for University Students” and the “Physical Activity Scale” were used in the study. Since the data did not show normal distribution, Mann-Whitney U, Kruskal-Wallis H, and Spearman correlation tests were applied. Results: The findings revealed no statistically significant relationship between digital game addiction and physical activity proficiency among university students (p > .05), suggesting that time spent on digital games does not directly affect physical activity levels. However, a noteworthy result emerged in the “at school” sub-dimension of the physical activity proficiency scale, where significant differences were observed between universities (p < .05). This may indicate that the level of facilities and opportunities for physical activity offered by universities plays a decisive role in shaping students’ perception and participation in daily movement behaviors. Conclusion: The results suggest that the relationship between digital game addiction and physical activity proficiency is not as strong as previously assumed. However, university environments may have a critical influence on students' physical engagement. This implies that institutional structures, rather than individual habits alone, play a vital role in shaping healthy lifestyle behaviors.

Anahtar Kelimeler

• Digital game
• University students
• Physical activity

Üniversite Öğrencilerinde Dijital Oyun Bağımlılığı ile Günlük Fiziksel Aktivite Yeterliliği Arasındaki İlişkinin İncelenmesi

Öz

Amaç: Bu çalışmanın amacı, dijital oyun bağımlılığı ile üniversite öğrencilerinin fiziksel aktivite yeterliliği arasındaki ilişkiyi incelemektir. Gereç ve Yöntem: Çalışma, Türkiye’nin Doğu Anadolu bölgesinde bulunan Ağrı İbrahim Çeçen Üniversitesi, Ardahan Üniversitesi, Iğdır Üniversitesi ve Kars Kafkas Üniversitesi Spor Bilimleri Fakültelerinde öğrenim gören 404 öğrenciyle yürütülmüştür. Veriler, tesadüfi örnekleme yöntemiyle yüz yüze ve çevrimiçi yollarla toplanmıştır. Araştırmada “Üniversite Öğrencileri İçin Dijital Oyun Bağımlılığı Ölçeği” ve “Fiziksel Aktivite Ölçeği” kullanılmıştır. Normal dağılım göstermeyen veriler için Mann-Whitney U, Kruskal-Wallis H ve Spearman korelasyon analizleri uygulanmıştır Bulgular: Araştırma sonuçları, üniversite öğrencilerinde dijital oyun bağımlılığı ile günlük fiziksel aktivite yeterliliği arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmadığını ortaya koymuştur (p > .05). Bu durum, dijital oyun oynama süresinin fiziksel aktivite düzeylerini doğrudan etkilemediğini göstermektedir. Ancak dikkat çeken bir diğer bulgu, fiziksel aktivite yeterliliği ölçeğinin “okulda” alt boyutunda üniversiteler arasında anlamlı farklılıkların bulunmasıdır (p < .05). Bu bulgu, bazı üniversitelerin fiziksel aktiviteye yönelik ortam ve fırsatlar sunma düzeyinin öğrencilerin günlük hareketlilik algısını ve katılım davranışlarını şekillendirmede belirleyici bir rol oynadığını ifade edebiliriz Sonuç: Bu araştırmanın bulguları, dijital oyun bağımlılığı ile fiziksel aktivite yeterliliği arasındaki ilişkinin sanıldığı kadar güçlü olmadığını, ancak üniversite ortamlarının öğrencilerin fiziksel hareketliliği üzerinde belirleyici bir etkiye sahip olabileceğini göstermektedir. Bu durum, bireysel alışkanlıklardan ziyade kurumsal yapının, sağlıklı yaşam davranışlarını şekillendirmede kilit rol oynadığını ortaya koymaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Dijital oyun bağımlılığı
• Fiziksel aktivite
• Üniversite öğrencileri

Kaynakça

1. Anderson, E. L., Steen, E., & Stavropoulos, V. (2016). Internet use and problematic internet use: A systematic review of longitudinal research trends in adolescence and emergent adulthood. International Journal of Adolescence and Youth, 22(4), 430–454. https://doi.org/10.1080/02673843.2016.1227716
2. Bağatarhan, T., & Siyez, D. M. (2022). The effectiveness of a cognitive behavioral prevention program for internet addiction. Journal of Rational Emotive and Cognitive Behavior Therapy, 40(4), 767–792. https://doi.org/10.1007/s10942-021-00439-7
3. Çantaoğlu, E. (2022). Okul Öncesi Çağındaki Çocukların Dijital Oyun Bağımlılığı İle Rekabet Stilleri Arasındaki İlişkinin İncelenmesi. Yayımlanmış Yüksek lisans tezi. Çağ Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Psikoloji Ana Bilim Dalı, Mersin
4. Deterding, S., Dixon, D., Khaled, R. and Nacke, L. (2011). From game design elements to gamefulness: defining" gamification". Proceedings of the 15th 91 international academic MindTrek conference: Envisioning future media environments. 9-15
5. Esen, S., Başer, S., & Uslu, T., (2023). Üniversite öğrencilerinin dijital oyun bağımlılıkları ile fiziksel aktivite düzeyleri ve MET değerleri arasındaki ilişkinin betimlenmesi. ROL Spor Bilimleri Dergisi, Özel Sayı, (1), 301-326.
6. Günay, G. (2011). Şiddet içerikli online bilgisayar oyunlarının ilköğretim öğrencilerinin saldırganlık tepkileri üzerindeki etkisi. YayımlanmışYüksek Lisans Tezi. Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Eğitim Bilimleri Ana Bilim Dalı, Çanakkale
7. Hazar E, Hazar Z, 2019. Üniversite öğrencileri için dijital oyun bağımlılığı ölçeği (Uyarlama çalışması). Spor Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 4(2), 308-322.
8. Ilhan, A. (2024). The relationship between physical activity level, digital game addiction, and academic success levels of university students. Journal of Global Education and Research, 8(2), 132-143. https://doi.org/10.5038/2577-509X.8.2.1301

9. Király, O., Griffiths, M.D. & Demetrovics, Z. (2015). Internet Gaming Disorder and the DSM-5: Conceptualization, Debates, and Controversies. Curr Addict Rep 2, 254–262 (2015). https://doi.org/10.1007/s40429-015-0066-7 https://link.springer.com/article/10.1007/s40429-015-0066-7#citeas
10. Lemmens, J. S., Valkenburg, P. M., & Peter, J. (2009). Development and validation of a game addiction scale for adolescents. Media Psychology, 12(1), 77-95. https://doi.org/10.1080/15213260802669458
11. Lok S, Lok N. (2024). The Relationship between University Student’s Digital Addiction Level and Physical Activity: A Descriptive Study. Austin J Clin Case Rep. 2024; 11(2): 1321.
12. Pontes, H. M., & Griffiths, M. D. (2015). Measuring DSM-5 internet gaming disorder: Development and validation of a short psychometric scale. Computers in Human Behavior, 45, 137–143. https://doi.org/10.1016/j.chb.2014.12.006
13. Saygın, Ö. Görel, K., Bingöl, E., & Ceylan, H. İ. (2017). Fiziksel Aktivite Yeterliği Ölçeğinin Türkçeye Uyarlanması: Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması. Uluslararası, Spor, Egzersiz Ve Antrenman Bilgisi Dergisi, 3(2), 44-54
14. TDK, 2022. Türk Dil Kurumu. Erişim tarihi 01 Nisan 2022. Erişim adresi, https://sozluk.gov.tr/
15. Christian Vollmer & Christoph Randler & Mehmet Barış Horzum & Tuncay Ayas, 2014. "Computer Game Addiction in Adolescents and Its Relationship to Chronotype and Personality," SAGE Open, vol. 4(1), pages 21582440135, January. Handle: RePEc:sae:sagope:v:4:y:2014:i:1:p:2158244013518054 doi: 10.1177/2158244013518054
16. World Health Organization. (2019). ICD-11 for mortality and morbidity statistics: Gaming disorder. World Health Organization. https://icd.who.int/browse11/l-m/en#/http://id.who.int/icd/entity/1448597234
17. Yayalar, H. (2020). Rol yapma video oyunlarında zorluk derecesinin alt tür oluşumuna etkisi içinde (1. Baskı, s. 231- 257). Nobel Yayın Türkiye ve Türkiye’den oyun çalışmaları E. Süngü ve B. Bostan (Ed.),