An Investigation of Communication Skills and Empathic Tendency Among University Students

Öz

Communication skills and empathy are important skills that university students should gain before getting a start in their business life and complete their personal development. The aim of this study was to investigate the communication skills and empathic tendencies of the undergraduate students studying at university in terms of gender, the type of the faculty, family attitude, participation to out-of-school activities and place they live. The study was carried out with a total number of 421 participants studying at Osmaniye Korkut Ata University as undergraduate student. The data was obtained using instruments respectively as personal information form, communication skills evaluation scale, empathic tendency scale. Kolmogorov Smirnov and Shapiro Wilk tests of normality were carried out in order to test the normality of the data. Both parametric (Independent samples t-test, one-way ANOVA) and non-parametric (Mann-Whitney U, Kruskal Wallis H) tests were used in order to examine the communication skill and emphatic tendency scores according to socio-demographic variables. Post-hoc tests (Tukey HSD, Dunn-Bonferroni) were performed in order to determine the significant differences between groups. The results of the study indicates that the empathic tendency and communication skill scores of participants were in modetate level. Moreover, analyzing the average scores for empathic tendency and communication skills, it is determined that the average empathic tendency and communication skills scores of the students studying in physical education and sports school were higher than the students studying in other faculties. In conclusion, it is thought that the findings of the present study will contribute to the administrators that shape and determine the policies regarding education and other activities in higher education institutions in terms of developing communication skills of university students.

Anahtar Kelimeler

• Communication
• Emphaty
• Student

Üniversite Öğrencilerinin İletişim Becerisi ve Empatik Eğilimlerinin İncelenmesi

Öz

İletişim becerisi ve empati, üniversite öğrencilerinin iş hayatına atılmadan önce kazanmaları gereken ve kişisel gelişimlerini tamamlamarı açısından önem arz eden yeteneklerdir. Bu çalışmada üniversitede öğrenim gören öğrencilerin iletişim becerisi ve empatik eğilimlerinin cinsiyet, eğitim görülen fakülte türü, aile tutumu, okul dışı etkinliklere katılma durumu ve yaşadığı yer değişkenleri açısından incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışma, Osmaniye Korkut Ata Üniversitesi’nde öğrenim gören toplam 421 öğrenci ile yürütülmüştür. Veriler, Kişisel Bilgi Formu, İletişim Becerilerini Değerlendirme Ölçeği ve Empatik Eğilim Ölçeği ile toplanmıştır. Elde edilen verilerin normal dağılım varsayımını karşılayıp ve karşılamadığı Kolmogorov-Smirnov ve Shapiro-Wilk testleri sonucunda belirlenmiştir. İletişim beceri ve empatik eğilim puanlarının ilgili değişkenlere göre durumunu incelemek amacıyla normallik testi sonuçları dikkate alınarak parametrik (Bağımsız gruplar t- testi, Tek yönlü Varyans Analizi ANOVA) ve non-parametrik (Mann-Whitney U ve Kruskal Wallis H) hipotez testleri uygulanmıştır. Çoklu gruplarda, anlamlı farklılıkların hangi gruplardan kaynaklandığını tespit etmek amacıyla, post-hoc testleri (Tukey HSD, Dunn-Bonferroni) gerçekleştirilmiştir. Çalışmaya katılan öğrencilerin cinsiyet yönünden dağılımları homojendir (% 50.8’i kadın, % 49.2 erkek). Çalışma sonucunda öğrencilerin empatik eğilim ve iletişim becerisi puanlarının orta düzeyde olduğu tespit edilmiştir. Empatik eğilim ve iletişim beceri puan ortalamaları incelendiğinde, Beden eğitimi ve spor yüksekokulu öğrencilerinin puan ortalamalarının diğer fakültelere göre yüksek olduğu belirlenmiştir.

Anahtar Kelimeler

• İletişim
• Empati
• Öğrenci

Kaynakça

1. Apaydın Demirci, Z. İ., Selin. (2017). Çocuk gelişimi öğrencilerinin iletişim becerileri ve empatik eğilim düzeyleri arasındaki ilişki: Bilecik Şeyh Edebali Üniversitesi örneği. Journal of International Social Research, 10(54).
2. Bacanlı, H. (2012). Sosyal beceri eğitimi (4. baskı). Ankara: Pegem Akademi.
3. Bingöl, G., & Demir, A. (2011). Amasya sağlık yüksekokulu öğrencilerinin iletişim becerileri. Göztepe Tıp Dergisi, 26(4), 152-159.
4. Budak, S. (2005). Psikoloji Sözlügü, 3. Baskı: Ankara: Bilim ve Sanat Yayınları.
5. Cüceloğlu, D. (2002). İletişim donanımları. İstanbul: Remzi Kitabevi, 55.
6. Dökmen, Ü. (1994a). İletişim çatışmaları ve empati. İstanbul: Sistem Yayıncılık, 5, 153-156.
7. Dökmen, Ü. (1994b). Okuma becerisi, ilgisi ve aliskanligi üzerine Psiko-sosyal bir arastirma. Istanbul: Milli Egitim Bakanligi Yayinlari.
8. Dökmen, Ü. (2004). İletişim Çatişmalari ve Empati. İstanbul: Sistem Yayıncılık ve Mat. Sanayi Ticaret AŞ.

9. Duru, E. (2002). Ögretmen adaylarinin empati-yardim etme egilimleri iliskisi ve yardim etme egiliminin bazi degiskenler açisindan incelenmesi. Pamukkale Üniversitesi Egitim Fakültesi Dergisi, 12, 21-36.
10. Er Nas, S. (2019). Fen bilimleri eğitiminde iletişim becerisi. In A. Kirman Bilgin (Ed.), Fen bilimlerinde yaşam becerileri eğitimi (Vol. 2, pp. 232). Ankara: Pegem Akademi.
11. Gülbahçe, Ö. (2010). KK Eğitim Fakültesi öğrencilerinin iletişim becerilerinin incelenmesi. Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, Cilt:12, Sayı:2, ss. 12-22
12. Günönü Kurt, S. (2019). Sınıf öğretmeni adaylarının iletişim becerileri ile empatik eğilim düzeyleri arasındaki ilişki. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
13. Karakaya, A. (2001). Akdeniz Üniversitesi’ndeki hemşirelik öğrencilerinin empati becerileri. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
14. Mutlu, T. O., Şentürk, H. E., & Zorba, E. (2014). Üniversite öğrencisi tenisçilerde empatik eğilim ve iletişim becerisi. International Journal of Science Culture and Sport (IntJSCS).
15. Özbek, F. (2002). İşyeri içerisindeki sorunların çözümünde empatik anlayış geliştirmek. ISGUC The Journal of Industrial Relations and Human Resources, 5(2).
16. Riesch, S. K., Henriques, J., & Chanchong, W. (2003). Effects of Communication Skills Training on Parents and Young Adolescents From Extreme Family Types. Journal of Child and Adolescent Psychiatric Nursing, 16(4), 162-175. doi: 10.1111/j.1744-6171.2003.00162.x
17. Rogers, C. R. (1959). A theory of therapy, personality, and interpersonal relationships: As developed in the client-centered framework (Vol. 3): McGraw-Hill New York.
18. TDK. (2020). Genel Türkçe Sözlük. Erişim Tarihi 20 Mayıs, 2020, Url: http://sozluk.gov.tr
19. Tepeköylü, Ö., Soytürk, M., & Çamlıyer, H. (2009). Beden Eğitimi Ve Spor Yüksekokulu (Besyo) Öğrencilerinin İletişim Becerisi Algılarının Bazı Değişkenler Açısından İncelenmesi. Spormetre Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 7(3), 115-124.
20. Tutuk, A., Al, D., & Doğan, S. (2002). Hemşirelik öğrencilerinin iletişim becerisi ve empati düzeylerinin belirlenmesi. CÜ Hemşirelik Yüksek Okulu Dergisi, 6(2), 36-41.
21. Uygun, E. (2006). Psikiyatri servisinde çalışan hemşirelerin empati beceri düzeylerinin belirlenmesi. Unpublished master’s thesis, İstanbul Üniversitesi, İstanbul.
22. Yüksel Şahin, F. (2010). İletişim becerilerine genel bir bakış. Kişilerarası İlişkiler ve Etkili İletişim, Editör: Alim Kaya, Ankara: Pegem Akademi, 32-53.