PAYLAŞMANIN GÜCÜ VE ARTAN SOSYAL MARJİNAL FAYDA

The concept of utility is well known in microeconomic theory with the decreasing marginal utility. On the contrary of the neo-classical approach of methodological individualism, we argue that a utility maximizing oriented self-interest behavior does not guarantee optimizing and maximizing social total utility. What can be done instead, sharing goods with the poor and even the non-poor can undoubtly make spectacular contribution to the total social welfare of society. As Kaldor-Hicks criterions state, it is possible to increase social welfare even after Pareto Optimality. This study analysis the individual and social utility effects of sharing goods and services among people in terms of welfare economics. The study introduces new terminologies into the economics literature which are vertical consumption, horizontal consumption, decreasing individual marginal utility, increasing social marginal utility, individual total utility and total social utility. It concludes that without altruistic behavior it is not possible to maximize social welfare. Therefore sharing makes the society better off

Fayda kavramı, mikro iktisat teorisinde daha çok azalan marjinal faydayla öne çıkar. Bu çalışmada, metodolojik bireyciliğe neo-klasik yaklaşımın aksine, fayda maksimizasyonu merkezli kişisel çıkarcı davranışın toplam sosyal refahı optimize ve maksimize etmeyi garantilemeyeceğini iddia etmekteyiz. Şu halde toplam sosyal refaha önemli bir katkı sağlamak için yapılması gereken şey mal ve hizmetleri fakirlerle hatta fakir olmayanlarla paylaşmaktır. Kaldor-Hicks kriterlerinin ifade ettiği gibi Pareto Optimumdan dahi öte sosyal refahın artırılması mümkündür. Bu çalışma, refah ekonomisi perspektifinden toplumun bireyleri arasında mal ve hizmetleri paylaşmanın bireysel ve sosyal faydaya etkilerini analiz etmektedir. Çalışma, iktisat literatürüne dikey tüketim, yatay tüketim, azalan bireysel marjinal fayda, artan sosyal marjinal fayda ve toplam sosyal fayda gibi yeni kavramlar katmaktadır. Çalışma, alturistik davranış olmaksızın sosyal faydayı maksimize etmenin mümkün olamayacağını ortaya koymaktadır. Dolayısıyla paylaşma toplumsal refahı artırmaktadır.