MEGAN BASCOM DANS, EMPATİ VE KİNESTEZİ ÇAĞDAŞ DİYALOGLAR ATÖLYESİ ÜZERİNE BİR DENEME

20. yüzyıl toplumsal yaşamını şekillendiren şehirleşme ve bireysellik gibi kavramlar beraberinde iletişimsizlik ve yalnızlık gibi sorunları getirmişken, günümüzde ise bir ağ üzerinden yirmi dört saat birbirleri ile birlikte olabilen insanlık, sanal alemde birbirlerine dokunmadan, dinlemeden, hissetmeden iletişimsiz bir iletişim içindedir. Bireysel anlamda bu şekilde yansımasını bulan empati, duygudaşlık kavramından yoksun bir iletişimin uluslararası arenada ülkelerarası politikaları nasıl şekillendirdiği de üzerine düşünülmesi gereken ayrı bir boyuttur. İletişim, empati ve kinestezi kavramları üzerinde yoğunlaşarak oluşturduğu koreografisinde Megan Bascom, bizlere sağlıklı ve güçlü bir iletişimin sanal alemde olduğu kadar günlük hayatta da kaybolmaya yüz tutan temel değerlerini hatırlatırken çağdaş dansta kinestezi ve empatinin gerek sahne üzerindeki dansçılar gerekse dansçı seyirci ilişkisindeki yeri üzerine odaklanmayı önermektedir. Hacettepe Üniversitesi Ankara Devlet Konservatuvarı Bale ASD Modern Dans Sanat Dalı bünyesinde gerçekleştirilen bir proje sonucunda bir haftalık Dans, Empati ve Kinestezi Üzerine Çağdaş Diyaloglar başlıklı atölye çalışması, konservatuvar öğrencilerinin yanı sıra tiyatro oyuncuları ve farklı sanat dallarından katılımcılar ile zenginleşen, hareket, jest, ses, fiziksel eylemler, söz ve metin gibi farklı bileşenleri içeren bir süreç üretimine dönüşmüştür. En temelde kişinin kendi bedenine dair farkındalığı gerektiren “kinestezi” kavramı, öncelikle atölye çalışmaları kapsamında performans sanatçılarının çalışmalarının bütününe ve ardından ortaya çıkan esere şekil veren bir unsur haline gelmiştir. ‘Empati’ kavramının kişiler arası ilişkilerdeki genel kullanımıyla aşina olduğumuz boyutunun yanı sıra dans eden bedenler arasında ve seyirci ile dans eden bu bedenler arasındaki “kinestetik empati” boyutu bir diğer önemli unsur olarak karşımıza çıkmakta. Kendi bedeninin biricikliğinin, orijinalliğinin farkında olma durumuna ilişkin bir kavram olan “otantik beden” de bu iki kavramın hayat bulabilmesi için temel teşkil eden ve dolayısı ile süreci şekillendiren bir diğer unsurdur. Bu çalışma kapsamında, sözü geçen kavramlardan yola çıkarak “Yanındayım” adlı eserin üretim sürecine ve söz konusu eserin ürettiği, işaret ettiği anlamlara, yargılara değinilecektir.

While the concepts such as urbanization and individuality, which shaped the social life of the 20th century, brought problems such as lack of communication and loneliness; today, people who seem to be in connection with each other at any time during twenty four hours a day over the web in the virtual world, are actually not in communication, in the lack of touching, listening, and feeling. In another dimension, it should be considered how, this kind of communication without empathy, which appears thus in individualistic sense, shapes the relations among nations in the arena of international politics. Megan Bascom, who emphasizes the concepts of communication, empathy and kinesthesia in her choreography, reminds us of the vanishing valueS of a healthy and powerful communication in the daily life as well as the virtual world and proposes to focus on the role of kinesthesia and empathy on both the dancers on the stage, and on the dancer spectator relationship, in the contemporary dance. The Contemporary Conversations of Dance, Kinetshesia and Emphathy Workshop, which took place at the Hacettepe University, Ankara State Conservatory was collaboratively organized by the Departments of Ballet and Modern Dance Subdivision. Besides the students of the conservatory, some performers have also participated in the program, which has evolved into a production, including various components such as movement, gesture, sound, and words, enriched with the contributions of the participants. Kinesthesia, which first of all requires an awareness of one’s own body, has become a major component, initially shaping the works of performers throughout the workshop, and later the piece produced. Beyond the familiar common use of the concept of “empathy” for interpersonal relationships, the dimension of “kinesthetic empathy” between the dancing bodies (performers), and also between the audience and dancing bodies (performers) emerges as a major element. The authentic body, which is a concept concerning the awareness of the uniqueness and the authenticity of one’s own body, is another vital factor for these two concepts to envigorate and thus shape the process. This paper aims to discuss the production process of “I’m With You” and the underlying meanings and judgements of the piece based on the aforementioned concepts.