SOFAR SOUNDS TÜRKİYE: ALTERNATİF TINI’DAN ANA AKIM’A
Öz
2009 yılında Londra’da ortaya çıkan Sofar Sounds, 2013 yılında Sofar Sounds İstanbul ismiyle Türkiye’ye gelmiştir. Açılımı Songs From A Room (Bir Odadan Şarkılar) olan Sofar Sounds konserleri bir evde düzenlenir ve amaç, dinleyicilerin sessizlik içerisinde canlı müzik dinlemesidir. Konserin mekânı ve performans sergileyecek müzisyenler konser ânına kadar gizli tutulmaktadır. Gizli ev konserlerinde ticari kaygıların sonucu olarak Sofar Sounds’un “markalaşmasının” yanı sıra katılımcıların etkinliğe ve markaya dâhil olması ile birlikte bir ortaklık yaratılması söz konusudur. Sofar Sounds Türkiye konserlerinde müzisyenlere ücret ödenmemektedir; bunun yerine konser kayıtları İnternet ortamına yüklenmektedir. Dolayısıyla bu durum, oluşumun popülerleşmesini ve görünürlüğünü arttırmaktadır. Bu bağlamda popülerleşen yapının ana akım ve alternatif müzik ile paralellikleri ve karşıtlıkları görülebilmektedir. Bu çalışmada, Sofar Sounds Türkiye’nin kuruluşu, amaçları ve “markalaşma” süreci; oluşumun ana akım ve alternatif müzik sahneleriyle olan ilişkisi; müzisyenlerin parçalarının benzerlikleri, yapılan armoni ve form analizleri ile birlikte incelenecektir.
Anahtar Kelimeler
Sofar Sounds, alternatif/bağımsız müzik, ana akım, kendin yap (DIY), müzik endüstrisi.
Kaynakça
- Attali, Jacques. 2002. Noise: The Political Economy of Music. Minneapolis: University of Minnesota Press.
- Baker, S., Bennett, A. ve Taylor, J. (ed.). (2013). Redefining Mainstream Popular Music. New York: Routledge.
- Baş, T. (2020). Türk Alternatif Müziğinin Yeni Performans Mekanları Bağlamında Streaming Müzik Platformları. Yüksek Lisans Tezi, Bursa Uludağ Üniversitesi.
- Bennett, A., Rogers, I. (2016). Popular Music Scenes and Cultural Memory. Londra: Macmillan Publishing.
- Bennett, A. (2018). Youth, Music and DIY Careers. Cultural Sociology, 12(2), 133-139.
- Bourdieu, P. (2016). Sosyoloji Meseleleri, (L. Ünsaldı, B. Çetin, A. Sümer, M. Gültekin, F. Öztürk, B. Uçar, çev). Ankara: Heretik. (1980).
- Dellaloğlu, B. (2007). Frankfurt Okulu'nda Sanat ve Toplum, Ankara: Say.
- Feld, Steven. (2000). A Sweet Lullaby for World Music. Public Culture 12(1), 145-171.
- Frith, S. (1987). Towards an Aesthetic of Popular Music. Taking Popular Music Seriously (258-272), Londra: Routledge.
- Moore, A. F. (2001). Indie Music. S. Sadie (Ed.). The New Grove Dictionary of Music and Musicians (c.12, s. 273-274). ABD: Oxford University Press.