Kalite Bağlamında Sağlık Personeli Eğitimi

Abstract

Sağlık kuruluşlarının kalitesi, bünyelerinde istihdam edilen çalışanların ne ölçüde bilgili, nitelikli ve verimli olduğu ile ölçülmektedir. Bu anlamda sağlık çalışanı yanı sıra teknik, yemek, temizlik personeli gibi kurum bünyesindeki tüm çalışanların katılımıyla uygun hizmet içi/dışı ve teknoloji temelli eğitimlerle, yetkinlikleri desteklenmelidir. Bu bağlamda da eğitime yapılan yatırım; bireye, örgüte aynı zamanda topluma yapılan yatırım olarak değerlendirilmektedir. Bu çalışmada kalite temelinde sağlık personelinin eğitimi ve sağlık profesyonellerine yönelik eğitim yöntemleri irdelenecektir.   

Keywords

• Sağlık personeli,personel eğitimi,kalite

Health Personnel Education in Quality Context

Abstract

The quality of the health institutions is measured by the degree of knowledge, qualified and efficiency of the health workers employed in the organizations. Therefore, the competence of employees with appropriate in-service training, non-service training, and technology-based trainings should be supported with the participation of all employees within the institution, such as technical, food, cleaning personnel as well as health workers. In this context, the investment made in the training is evaluated as investment in the individual, organization and society. In this study, based on quality, training methods of health personnel and education for health professionals will be examined.

Keywords

• Health personnel,staff training,quality

References

1. Özdemir MS. Öğretim Süreçlerinde Toplam Kalite İlkelerinin Uygulanmasının Öğrencilerin Tutumlarına Ve Başarılarına Etkisi. Kastamonu Eğitim Dergisi 2007;15(2):521–536.
2. Zerenler M ve Öğüt A. Sağlık Sektörüne Algılanan Hizmet Kalitesi ve Hastane Tercih Nedenleri Araştırması: Konya Örneği. Selçuk Ünversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi 2007; (18): 501-519. doi:10.1017/CBO9781107415324.004
3. Özgen H. Sağlık Bakım Hizmetlerinde Kalite Nedir Hasta Tatmini Boyutuyla İlgili Bir Değerlendirme.pdf. Toplum ve Hekim Dergisi 2007;10(69–70): 47–53.
4. Sevimler S. Toplam Kalite Yönetimi Unsurları ve Unsurlarından Biri Olan Eğitim İle İşletme Performansı Arasındaki İlişki. Dumlupınar Üniversitesi, Kütahya, 2010
5. Kaya S. Sağlık Hizmetlerinde Kalitenin Ölçülmesi. Sağlık Kurumlarında Kalite Yönetimi içinde (1. bs., ss. 60–89). Eskişehir: Anadolu Üniversitesi. 2013
6. Aktan CC. Organizasyonlarda Toplam Kalite Yönetimi. Organizasyon ve Yönetim Bilimleri Dergisi 2012;4(2): 235–262.
7. Ulaş S. Toplam Kalite Yönetiminde İnsan Kaynaklarının Rolü: Liderlik Üzerine Bir Uygulama. Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankası İnsan Kaynakları Genel Müdürlüğü, 2002
8. Institute of Medicine. Medicare: A Strategy for Guality Assurance. (K. N. Lohr, Ed.) National Academy Press (C. 1). Washington, DC: National Academy Press.1990. doi:10.1097/00001786-199107000-00013

9. Spath P. Introduction To Healthcare Quality Management. Health Administration Press and AUPHA Press. 2009
10. Wolfe A. Institute of Medicine Report: Crossing the Quality Chasm: A New Health Care System for the 21st Century. Policy, Politics, & Nursing Practice 2001;2(3): 233–235. doi:10.1177/152715440100200312
11. Maxwell R J. Dimensions of quality revisited: from thought to action. Quality and Safety in Health Care 1992;1(3): 171–177. doi:10.1136/qshc.1.3.171
12. Erturgut R.Toplam Kalite Yönetimi ve Liderlik (1. bs.). Ankara: Seçkin Yayıncılık, 2012.
13. Halis M. Toplam Kalite Yönetimi Perspektifinden İşletme Performansi. “İş,Güç” Endüstri İlişkileri ve İnsan Kaynakları Dergisi 2007;9(4): 47–65.
14. ISO. Quality Management Principles. International Organizationfor Standardization. Genava, İsviçre.2015. https://www.iso.org/iso/pub100080.pdf adresinden erişildi.
15. Şimşek M. Toplam Kalite Yönetimi (5. bs.). İstanbul: Alfa Yayınları. 2007
16. Anderson JC ve Rungtusanatham M. A theory of quality management underlying the Deming Management Method. Academy of Management Review 1994;19(3): 472–509. doi:10.5465/AMR.1994.9412271808
17. Çolakoğlu MH. Kobi Rehberi. Ankara: Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği.
18. Turaman C. Eski Törene Yeni Kılık :Kalite. Toplum ve Hekim Dergisi 1997;12(77), 26–33.
19. Ercan İ, Ediz B ve Kan İ. Hastaların Sosyo-Ekonomik Durumlarına Göre Sağlık Hizmetlerinden Memnuniyetlerinin İncelenmesi. İnönü Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi 2004;11(3), 161–167.
20. Doğanay P. Kaizen- Sürekli İyileştirme İle Hastanelerde İnsan Kaynaklarının Geliştirilmesi. Gazi Üniversitesi. 2008
21. Uzunçarşılı Ü, Toprak M ve Ersun O. Şirket Kültürü ve İş Prensipleri. İstanbul: İstanbul Ticaret Odası. 2000
22. Çetin C, Arslan ML ve Dinç E. İnsan Kaynakları Yönetimi (3. bs.). İstanbul: Beta Yayınları. 2004
23. Levski Y. Augmented Reality and Healthcare: The Future is Now. 18 Ocak 2018 tarihinde https://appreal-vr.com/blog/augmented-reality-for-healthcare/ adresinden erişildi.
24. Ziv A, Small SD ve Wolpe PR. Patient Safety and Simulation-Based Medical Education. Medical Teacher 2000; 22(5): 489–495. doi:10.1080/01421590050110777
25. Baraz B. İnsan Kaynakları Yönetimi. R. Geylan ve Z. H. Tonus (Ed.), İnsan Kaynakları Yönetimi içinde (1. bs., ss. 84–110). Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi. 2013
26. Uygun H. İnsan Kaynakları Yönetiminde Eğitim ve Geliştirme Faaliyetlerinin Çalışan Motivasyonuna Etkileri ve Sağlık Sektöründen Bir Vaka Analizi. İstanbul Gelişim Üniversitesi. 2015
27. Tekkol İA ve Demirel M. Öğretmen Adaylarının Öz-Yönetimli Öğrenme Becerilerine İlişkin Görüşlerinin İncelenmesi. Uluslararası Eğitim Programları ve Öğretim Çalışmaları Dergisi 2016;6(12): 151–168.
28. Mesleki Eğitim Kanunu. 1983
29. Şimşek MŞ ve Öge HS. İnsan Kaynakları Yönetimi (4. bs.). Konya: Eğitim Kitabevi. 2011
30. Özpulat F. Sağlık Bakanlığı Ankara Dışkapı Eğitim ve Araştırma Hastanesinde Çalışmakta Olan Sağlık Personelinin Hizmet İçi Eğitim Programına İlişkin Görüşlerinin Saptanması. Maltepe Üniversitesi Hemşirelik Bilim ve Sanat Dergisi, Sempozyum Özel Sayısı. 2010
31. Ho W, Chang CS, Shih Y ve Liang R. Effects of Job Rotation and Role Stress Among Nurses on Job Satisfaction and Organizational Commitment, 2009;9(8): 1–10. doi:10.1186/1472-6963-9-8
32. Tutum C. Personel Yönetimi. Ankara: Türkiye ve Orta Doğu Amme İdaresi Enstitüsü Yayınları. 1976
33. Dikici MF ve Yarış F. Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Klinik Beceri Eğitiminde Standardize ve Simüle Hasta Programı. Türkiye Klinikleri J Med Sci 2007; 27; 738–743.
34. Noe RA. İnsan Kaynaklarının Eğitimi ve Geliştirilmesi. (C. Çetin, Ed.) (4. bs.). İstanbul: Beta Yayınları. 2009
35. Durmaz A. Hemşirelik Öğrencilerinin Ameliyat Öncesi ve Sonrası Hasta Bakım Yönetimini Öğrenmesinde Bilgisayar Destekli Simülasyon Tekniğinin Etkisi. Dokuz Eylül Üniversitesi. 2012
36. Simulation Center.Florida Atlantic University - Charles E. Schmidt College of Medicine. 2013. 21 Ocak 2018 tarihinde http://med.fau.edu/sim/ adresinden erişildi.
37. Özsoy E. Stratejik İnsan Kaynakları Uygulamalarından Hizmet İçi Eğitim Faaliyetlerinin İşgücü Devir Oranına Etkisi: Sağlık Sektöründe Bir Vaka Araştırması. Başkent Üniversitesi. 2017
38. De Vinci KM. How Does Sensitivity Training Of Health Care Workers Impact Patient Satisfaction? Capella University.2010
39. Şenviren B. Hizmet İçi Eğitim, Türleri Ve Sağlık Kurumlarında Hizmet İçi Eğitim. Beykent Üniversitesi. 2014
40. Baykara ZG, Çalışkan N ve Karadağ A. (2014). Vaka Analiz Yönteminin Hemşirelik Öğrencilerinin Etik Sorun Değerlendirme Becerilerine Etkisi. International Journal of Human Sciences 2014;11(1): 236–255. doi:10.14687/ijhs.v11i1.2769
41. Probleme Dayalı Öğrenim.Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi.2015. 21 Ocak 2018 tarihinde http://www.medicine.ankara.edu.tr/2015/06/04/probleme-dayali-ogrenim/ adresinden erişildi.
42. Kaptan F ve Korkmaz H. Fen Egitiminde Probleme Dayalı Ögrenme Yaklaşımı. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi 2001;20: 185–192.
43. Yıldırım H. Probleme Dayalı Öğrenme Ve Proje Tabanlı Öğrenme Yöntemlerinin İlköğretim Öğrencilerinin Başarılarına Ve Tutumlarına Etkisi. Selçuk Üniversitesi. 2011
44. Altınok M. Toplam Kalite Yönetimi İlkeleri Çerçevesinde İşletmelerde Eğitim İhtiyaçları Tespiti Ve Uygulamalı Bir Örnek. Balıkesir Üniversitesi. 2005
45. Şenol Y, Yardım S ve Başarıcı İ. Öğrencilerin Standart Hasta Uygulaması Hakkındaki Görüşleri: Birinci Yıl Sonuçları. Tıp Eğitimi Dünyası 2014; 41: 19-26.
46. Sarıkoç G, Özcan C ve Elçin M. Psikiyatri Hemşireliği Eğitiminde Standart Hasta Uygulamasının Öğrencilerin Klinik Uygulamalarına Etkisi: Öğrenci Görüşleri. Gülhane Tıp Dergisi 2016; 58: 404–410. doi:10.5455/gulhane.223106
47. Dişcigil G, Dikici M, Yarış F ve Başak O. Tıp Öğrencilerinin Klinik İletişim Becerilerinin Standardize Hastayla Değerlendirmesi İle İlgili Görüşler. Turkiye Aile Hekimligi Dergisi 2009; 13(1): 23–26. doi:10.2399/tahd.09.023
48. Walsh K. The Future of E-Learning in Healthcare Professional Education: Some Possible Directions. Ann Ist Super Sanità 2014; 50(4): 309–310. doi:10.4415/ANN
49. Aktuna M. İnsan Kaynakları Yönetimi Eğitim Fonksiyonunun Örgütsel Güvene Etkileri ve Bir Uygulama. Dumlupınar Üniversitesi.2007
50. Şahin ÖY, Saltan H, Alp AT, Özel B ve Sanatçı S. Eğitimde Sanal Gerçeklik ve Arttırılmış Gerçeklik. 2016. https://www.kodyazar.net/tr/egitimde-sanal-gerceklik-artirilmis-gerceklik/ adresinden erişildi.
51. Güler E. Mobil Sağlık Hizmetlerinde Oyunlaştırma. Açıköğretim Uygulamaları ve Araştırmaları Dergisi 2015; 1(2): 82–101. http://dergipark.ulakbim.gov.tr/auad/article/view/5000136272 adresinden erişildi.
52. Taş D. Sağlık Hizmet Kalitesinin Ölçümüne İlişkin Bir Araştırma. Sağlıkta Performans ve Kalite Dergisi 2012;(4): 79–102.
53. Eraslan N. İstanbul İlindeki Kamu ve Özel Hastanelerde Kalite Yönetim Sisteminde Sürekli İyileştirme (Kaizen)’ Nin, İnsan Kaynakları Yönetimi Üzerine Etkileri. Okan Üniversitesi.2014
54. Hoş C. Sağlık Sektöründe Zoru Başarmak: Sağlık Sektöründe Akreditasyon. Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi (CİEP Özel Sayısı), 2016;499–533.