KİŞİLERARASI İLETİŞİMDEN KAMUOYUNA: HALKLA İLİŞKİLER VE SUSKUNLUK SARMALI ÜZERİNE KURAMSAL BİR YAKLAŞIM

İnsan ilişkileri, bireyler, gruplar ve kurumlar arasındaki etkileşimleri kapsarken, kişilerarası iletişim yüz yüze gerçekleşen sözlü ve sözsüz çift yönlü bir süreçtir. Halkla ilişkiler ise kurumların hedef kitleyle güvene dayalı sürdürülebilir iletişim kurmasını sağlamakta ve sosyal sorumluluk faaliyetlerinin planlanması ve duyurulmasında önemli rol oynamaktadır. Bireyler dışlanma korkusuyla çoğunluk görüşüne uyarken, medya baskın görüşleri ön plana çıkarıp farklı fikirleri görünmez kılar; bu da kamuoyu araştırmalarının gerçek düşünceleri yansıtmasını zorlaştırır. Bu çalışmanın amacı, kişilerarası iletişim ve halkla ilişkiler arasındaki bağlantıyı kurarak, özellikle Elisabeth Noelle-Neumann’in suskunluk sarmalı teorisi ışığında, toplumdaki bireylerin görüşlerini ifade etme süreçlerini ve halkla ilişkilerde kamuoyu oluşturmadaki rolünü anlamaktır. Ayrıca, halkla ilişkiler toplumunun oluşabilmesi için gereken iletişim şartlarını ve sosyal dinamikleri kuramsal olarak incelemektir. Bu çalışmada kişilerarası iletişim, halkla ilişkiler ve suskunluk sarmalı teorisi gibi temel kavramlar ve kuramsal çerçeveler ilgili akademik kaynaklar, makaleler ve teoriler üzerinden analiz edilmektedir. Böylece, halkla ilişkiler ve kamuoyu oluşumu arasındaki ilişki kuramsal düzeyde incelenmektedir. Bu çalışma, aile, okul ve işyeri bağlamlarında kişilerarası iletişimin özgüven, dinleme ve kendini açma temelinde şekillendiğini göstermiştir; engellerin kaldırılmasıyla sağlıklı iletişim gelişir ve böylece halkla ilişkiler toplumu oluşabilir. Ayrıca çalışmada, suskunluk sarmalı ve medya etkisinin de dikkate alınarak, iletişim becerilerinin güçlendirilmesi için eğitim ve politika desteklerinin önemi vurgulanmıştır.