Kelebek ve Dalgıç (2007): Bilinçdışının POV'si

Bu çalışma, Kartezyen öznenin Descartes’tan Lacan’a uzanan öznenin felsefi dönüşümünü sinema kuramı bağlamında yeniden düşünmeyi amaçlamaktadır. Öznenin bütünlük, şeffaflık ve rasyonel merkezlilik iddiası; Kant, Nietzsche ve Freud üzerinden ilerleyen bir çözülme hattında parçalanarak Lacan’da dilsel ve bilinçdışı bir yapıya dönüşür. Bu teorik dönüşüm, sinematografik aygıtın öznenin kurucu işleyişiyle birlikte ele alınarak sinemanın yalnızca temsil eden bir sanat formu değil, öznenin imge ve bakış üzerinden yeniden üretildiği bir yapı olduğu iddiası tartışılmaktadır. Çalışma, Metz ve Baudry’nin sinema kuramı ile Lacancı psikanaliz arasında kurulan ilişkileri genişleterek, özellikle point of view (POV) tekniğini bilinçdışının görsel organizasyon biçimi olarak yeniden kavramsallaştırır. Bu bağlamda Kelebek ve Dalgıç (2007) filmi, parçalanmış beden deneyimi ve sınırlı bakış rejimi üzerinden öznenin sinemasal kurulumunu görünür kılan bir vaka analizi olarak ele alınmaktadır. Film, özdeşleşme mekanizmalarını kırarak, bakışın özneyi kuran ve bölen yapısını açığa çıkarır. Sonuç olarak çalışma, sinemanın yalnızca temsili bir alan değil, öznenin yapısal eksiklik ve bölünme üzerinden yeniden üretildiği bir düşünsel ve görsel rejim olduğunu ileri sürmektedir.