ZEMZEM SUYU VE ÖZELLİKLERİ
Öz
Zemzemin çıkış serüveni Kitâb-ı Mukaddes’in yanı sıra İslâmî kaynaklarda da yer
almaktadır. Zemzemin bulunmasıyla Mekke şehri ihya olmuş ve bu mübarek su Allah’ın
apaçık nişan ve delillerinden sayılmıştır. Zemzemin ortaya çıkışı, kaynağı ve sürekli akması
âdeta bir mûcize gibi kabul edilmiştir. Zemzem suyu ve faziletiyle ilgili birçok rivayet
nakledilmiştir. Mübarek bir su olan zemzem, çok kaliteli ve kendine has özellikte yaratılmıştır.
Yapılan tahlillere göre zemzem, en içilebilir ve sağlıklı sulardan biridir. İçinde
mikroorganizma ve bakteri bulunmayan sudur. Cibrîl-i Emîn vasıtasıyla en mukaddes
yerde Hz. İsmail’in susuzluğunun giderilmesi için çıkarılmış, İsrâ ve Miraç gecesinde Allah
katında en değerli varlık olan Hz. Peygamber’in kalbi bu tertemiz su ile yıkanmıştır.1
Rabbânî bir ikram olan zemzemde gıda, şifa, hayır ve bereket vardır. Diğer sulardan ayrı
ve ayrıcalıklıdır. Onun bereketli ve nitelikli bir su olduğu konusunda İslâm’ın ilk günlerinden
bu yana genel bir kabul vardır. Sahâbe ve Selef’ten gelen rivayetlerde âlimler,
zemzem suyunun en hayırlı ve faziletli su olduğuna dair görüş birliğine varmışlardır. Hz.
İsmail (a.s) suya en çok ihtiyaç duyduğu bir anda ona yapılan bir bağış ve ihsandır.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Abdülmecid Şeyh Abdülbârî. (1426/2006). er-Rivâyetü’t-tefsîriyye fi’l-Fethi’l-Bârî, Vakfü’s-selâm el-hayrî.
- Abdürrezzâk es-San‘ânî. (1971-75). el-Musannef (nşr. Habibullah el-A’zamî). Beyrut. Ahmed b. Hanbel. (1421/2001). Müsned (nşr. Şuayb el-Arnaût vd.), Beyrut: Müessesetü’r- Risâle.
- Aynî, Bedreddin. (1392/1972). Umdetü’l-kârî. Kahire.
- Begavî, Ferrâ. (1420). Meâlimü’t-tenzîl (nşr. Abdürrezzâk el-Mehdî). Beyrut: Dâru İhyâi’t-türâsi’l-Arabî.
- Beyhakî. (1424/2002). Sünenü’l-Kübrâ (nşr. Muhammed Abdülkadir Atâ). Beyrut: Dârü’l-kütübi’l-ilmiyye.
- Bozkurt, N., Küçükaşcı, M.S. “Mekke” , DİA, XXVIII, 556. Çağatay, N. (1982). İslâm Öncesi Arap Tarihi ve Cahiliye Çağı. Ankara : Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi.
- Dârekutnî, Ebü’l-Hasan Ali b. Ömer b. Ahmed. (1405/1985). el-İlelü’l-vâride fî ehâdîsi’nnebî (nşr. Mahfûzur-rahman Zeynullah es-Selefî), Riyad: Dâru Tayyibe.
- Ebû Bekir el-Cezâirî. (1424/ 2002). Eyserü’t-tefâsir fî kelâmi’l-aliyyi’l-kebîr, Medine: Mektebetü’l-ulûm ve’l-hikem, Elbânî, Nâsırüddin. (1405/1985). İrvâü’l-galîl fî tahrîci ehâdîsi Menâri’s-sebîl, Beyrut: Mektebetü’l-İslâmî.
- a.mlf. (1986). Sahîhu’l- Câmii’s-sagîr ve ziyâdâtüh, Beyrut: el-Mektebü’l-İslâmî. a.mlf. (1421/2000). el-İsrâ ve mi‘râc. Amman.
- Eyüp Sabri Paşa. (1302). Mir’ât-ı Mekke. Kostantiniye: Bahriye Matbaası. Ezrakî. (1399/1979). Ahbâru Mekke (nşr. Rüşdi Salih Melhas). Beyrut: Dârü’l-Endelüs.