YÜKSEKÖĞRETİMDE YENİ MODEL ARAYIŞINDA BÜTÜNLEŞİK BİR TASARIM ÖNERİSİ: DİSİPLİNLERARASI DİJİTAL MODEL (DDM)
Öz
Yükseköğretim kurumları; içinde bulundukları dönüşüm sürecinde değişen paradigmaya yön verecek öncü adımlar atmak zorundadır. Onlar için bu zorlu görevi başardama ilk adımlardan biri kendini dönüştürmek olmalıdır. Bu dönüşüme ilişkin uluslararası/ulusal düzeyde yapılan araştırmaların yanı sıra gerek yabancı gerekse de yerli bazı yükseköğretim kurumlarında kurum düzeyinde de reform çalışmaları gerçekleştirilmektedir. Bu kurumlardan biri olan Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesinde yükseköğretimde değişen paradigmayı özgün bir bakış açısıyla inceleyerek değişim odaklı çalışmalar yapmak amacıyla Üniversite Tasarımı Girişimi Kurulu kurulmuştur. Bu çalışmada, Üniversite Tasarımı Girişimi Kurulu tarafından geliştirilen yükseköğretimde yeni bir model tasarımının temel boyutları ve yapısal özellikleri açıklanmaktadır. Dijital evrende insan için disiplinlerarasılık görüşünü temel alan Disiplinlerarası Dijital Modelin geliştirilme sürecinde; yükseköğretim sisteminin kurumsal, akademik, bilimsel, ekonomik, hukuki, sosyal ve iletişimsel boyutları incelenmiştir. Her bir boyut özelinde yeni modelin sahip olması gereken zorunluluklar, yükseköğretim sisteminin ve uygulamalarının meydana getirdiği sınırlılıklar, bu sınırlılıkları aşmak ve dönüşümü sağlamak için yapılması gerekenlere ilişkin öneriler açıklanmıştır. Sonrasında ise Disiplinlerarası Dijital Model, temel dayanaklarına ve niteliklerine; modelde önerilen lisans eğitim sürecine ve lisans eğitim program yapısına; bu modele uygun bölümlerin yapılandırılma sürecine ilişkin açıklamalar yapılmıştır. Bu model, bir yükseköğretim kurumu genelinde veya fakülte düzeyinde uygulanabilir. Yükseköğretim kurumları, geleceği şimdide yakalama sorumluluğuna sahiptir. Bu sorumluluğu yerine getirme sürecinde bu çalışmada ayrıntılarıyla açıklanan ve bütüncül bir yaklaşımla geliştirilen Disiplinlerarası Dijital Modelin kullanılması önerilebilir.
Anahtar Kelimeler
Dijitalleşme, Disiplinlerarasılık, Disiplinlerarası Dijital Model, Yükseköğretim, Yükseköğretimde Model Tasarımı.
Kaynakça
- Acar, A. (2012). Yükseköğretimin yeniden yapılandırılmasında temel bir karar: çeşitlilik. Yükseköğretim Dergisi, Özel Sayı (2), 32-34.
- AHBVU. (2020). Hakkinda. Web:https://tanitim.hacibayram.edu.tr/universitemiz-hak- kinda/ adresinden 20 Mart 2020’de alınmıştır.
- Akkuş Çakır, N. ve Senemoğlu, N. (2016). Yükseköğretimde analitik düşünme becerileri. Kastamonu Eğitim Dergisi, 3(24), 1487-1502.
- Aktan, C. C. (2007). Değişim çağında yükseköğretim: global trendler - paradigmal yönelimler. İzmir: Yaşar Üniversitesi Yayınları.
- Anderson, B. (2017). Sınırları aşarak yaşamak-bir sosyal bilimcinin yaşamından anılar (Çev. A. A.Tekin). Ankara: Metis Yayınevi. (Eserin orijinali 2016’da yayımlandı.)
- Antalyalı, Ö. L. (2007). Tarihsel süreç içerisinde üniversite misyonlarının oluşumu. Süleyman Demirel Üniversitesi Dergisi, 2(6), 25-39.
- Aram, J. D. (2004). Concepts of interdisciplinarity: configurations of knowledge and action. Human Relations, 57(4), 379-412.
- Bartle, E. (2015). Personalised learning: An overview. A discussion paper prepared for Professor Joanne Wright, Deputy Vice Chancellor (Academic) for the Vice-Chancellor’s Retreat. Web: https://itali.uq.edu.au/filething/get/1865/ Personalised_learning_overview_Final_16_Mar_15.pdf adresinden 20 Mart 2020’de alınmıştır.
- Bates,S.(2014).Personalised learning: Implications for curricula, staff and students.Web: https://www.slideshare.net/EdPER_talks/personalized-learning-implications- for-curricula-staff-and-student adresinden 20 Mart 2020’de alınmıştır.
- Becker, G. S. & Murphy, K. M. (1992). The division of labor, coordination costs and knowledge. Quarterly Journal of Economics,107(4), 1137–1160.